 |
1 week getuigenissen van hoop en licht in België! |
|
|
Vrijdagavond 6 februari
Heilige familie Brasschaat.
Getuigenissen en aanbidding met jongeren van de Cenacologemeenschap
Vanuit het verre Lourdes kwamen ze: 7 jongeren van Cenacolo. Een Italiaan, drie Spanjaarden, een Oostenrijker, een Fransman en een Belg. Na een lange rit en al vier dagen getuigenissen in vele scholen en parochies in Vlaanderen en Wallonië, streken ze ook neer in onze parochie in Brasschaat.
Ze legden de drie pijlers van de gemeenschap, opgericht door de Italiaanse zuster "moeder Elvira" uit. Vriendschap, werk en gebed.
Alexis en Steven vertelden openhartig over hun weg van verslaving, leegte en wanhoop naar een heel nieuw leven vol hoop op de toekomst. Een lange weg van vallen en opstaan, stap voor stap zichzelf weer opbouwen, zichzelf vergeven , verzoening met ouders, familie, verzoening met God. Ze kwamen als ware wrakken binnen in Cenacolo en nu stralen ze van vreugde. Met hun enthousiasme kregen ze de aanwezigen zelfs aan het dansen.
Na het getuigenis van een weg van duisternis naar het licht, was er nog een sfeervolle aanbidding met liederen, spontane voorbeden en biechtgelegenheid.
Daarna kon iedereen de jongeren nog ontmoeten bij een drankje. Er werd nog lang nagepraat. Kortom: vol dankbaarheid kijken we terug op een geslaagde avond!
En de jongeren gingen nog naar Schoten en Mechelen dit weekend alvorens terug te keren na een zeer vermoeiende missie die zeker zijn vruchten zal afwerpen.
LEES HIERONDER NOG ENKELE ONTROERENDE GETUIGENISSEN De kerk vulde zich met vormelingen en hun ouders, parochianen, familie en sympathisanten van de Gemeenschap Cenacolo. Het was een goed gevuld programma. In de namiddag kwamen de vormelingen samen voor catechese met als apotheose de pannenkoeken. Waarvoor dank aan de vele helpende handen die bakten en hielpen uitdelen. Na de pannenkoeken verzamelde iedereen in de kerk voor de ontmoeting met de Heer en elkaar. Deze avond hadden we zeven jongeren te gast uit de Gemeenschap Cenacolo van het huis in Lourdes. Die week waren ze op missie in België. Naast de vele getuigenissen in scholen overal in ons land, zo werd ook onze geloofsgemeenschap getrakteerd op liederen, dans en getuigenissen, gebracht door die jongeren. Om de avond af te sluiten was er aanbidding: dicht bij de Heer mogen verwijlen, van hart tot Hart. Weten dat Zijn Hart klopt voor ons. Het raakte me diep: jonge mensen, aan het begin van hun leven, die verdwaalden in donkere gedachten en verslavingen allerhande die nu kwamen getuigen dat ze, door hun weg in de Gemeenschap, het volle leven vinden met en in Christus. Van duister naar Licht… Zou dat niet een mooie uitdaging zijn in de komende Veertigdagentijd? Onszelf en elkaar helpen om los te komen van het duister dat in elk van ons aanwezig is, om voluit te kiezen voor het Licht, het volle Leven omarmen om met Pasen mee te verrijzen met de Heer. C.H.
Night in Christ
Er ging een lange voorbereiding aan vooraf maar dan was het eindelijk zover.
getuigenis Laurence en Emmanuel
Bezoek van de Cenacolo-jongens aan België: De kracht van het getuigenis
Grote dankzegging, Heer, voor deze week vol getuigenissen en ontmoetingen tussen de jongens en de ouders van Cenacolo.
Wat een geschenk voor ons allemaal om deze jongens zo diepgaand en oprecht te horen getuigen.
Waarom is het zo belangrijk dat de Cenacolo-gemeenschap en onze oudervereniging de jongens uitnodigen om hun getuigenis met de wereld te delen?
"Ik ben de weg, de waarheid en het leven" Johannes 14:6
"Uw woord is waarheid" Johannes 17:17
In de wereld is de waarheid vaak vermengd met dwaling en leugens. Mensen willen de waarheid kennen of weten wie die bezit.
Bij Cenacolo worden de jongens geroepen om herboren te worden door de waarheid in zichzelf te beleven.
"U zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u bevrijden" Johannes 8:32
Wat een les hebben de jongens ons deze week gegeven door hun leven, hun angsten, hun kwetsbaarheid en hun behoefte aan liefde en erkenning met ons te delen!
Ze dagen ons uit door hun maskers af te durven zetten en te dromen dat ook wij, als ouders, ons zullen laten meevoeren door Christus, die ons uitnodigt om te sterven aan onszelf, aan ons ego, om het leven binnen te gaan. Wat een kracht, wat een emoties, wat een stilte!
In klaslokalen, scholen en kerken, hoeveel monden stonden er open en hoeveel ogen vulden zich met tranen?
Hoe kun je niet ontroerd raken door al die ouders en grootouders die, alleen of met een kind, op pad gingen om te luisteren naar de getuigenissen van jongens die door God weer tot leven zijn gewekt?
Het is onmogelijk om niet geraakt te worden door de getuigenissen en woorden van de jongens van Cenacolo, die de waarheid uitstralen en zo diep resoneren met onze eigen familiegeschiedenis en wonden.
Want het woord van God is levend en krachtig,
"Het is scherper dan een zwaard, het snijdt aan beide kanten. Het woord van God dringt door tot in ons hart, tot in onze gewrichten en tot in ons beenmerg..” (Hebreeën 4:12)
Dank U, Heer, voor deze jongens van Cenacolo die een week lang in onze gezinnen hebben doorgebracht, waar ze de grote genade deelden en ervoeren met de vaders en moeders van Cenacolo. Dank u, Moeder Elvira en Heilige Geest, voor deze prachtige intuïtie van groepen ouders (bekeerde ouders, geredde kinderen) die samen op weg zijn, huilen, lachen en opkomen voor de verzoening van onze gezinnen en voor Uw glorie, Heer Jezus.
Kom, zegen en zuiver de grote familie van Cenacolo, en allen die licht zoeken in deze donkere wereld.
Amen, Halleluja
Laurence, mama van Cenacolo
Als ouders van Cenacolo (onze zoon Charles woonde er tweeënhalf jaar en vertrok in 2019), begrepen we vanaf het moment dat hij in de Gemeenschap kwam dat de Heer iets dieps in ieder van ons wilde helen, maar ook in onze band als ouders en echtgenoten. Al snel sloten we ons aan bij de oudergroep van Cenacolo, die ons met zoveel liefde en aandacht verwelkomde, en dit was een bron van vreugde en hoop voor ons beiden. De Heer liet ons zien hoezeer we ons bleven richten op onze zoon Charles in plaats van de moed te hebben om onze eigen wonden, weerstanden en angsten voor Hem te openen. Als echtpaar en als ouders hebben we veel heling gevonden tijdens de jaarlijkse retraites voor ouders in Frankrijk: de andere ouders werden onze broeders en zusters, omdat we met hen werkelijk delen, als arme zondaars, en al een klein stukje hemel proeven.
Het pad van bekering is lang en moeilijk voor ons als ouders, maar vol hoop en vreugde met Cenacolo. Daar wachten onze kinderen op ons, in stilte hopend op ons, of kijkend naar ons: in een diepgaande verandering van ons hart en onze houding.
Onlangs klopte de Heilige Geest aan onze deur en bracht ons het "Pad van de Huwelijksliefde", gebaseerd op de catechese van Johannes Paulus II over het sacrament van het huwelijk.
Dit weinig bekende juweeltje van de Kerk moedigt ons des te meer aan om onze reis voort te zetten met ouders en echtparen die hun huwelijk willen transformeren door het sacrament van het huwelijk.
Lof zij U, Heer, dat U Charles in ons gezin hebt uitgekozen om ons van de duisternis naar het licht te leiden.
Emmanuel en Laurence,
getuigenis Eva, mama van Cenacolo
Als mama van Jakob, mijn verrezen zoon, kijk ik terug op een week van grote vreugde en genade!
De voorbereidingen waren voor mij redelijk stresserend omdat bij Cenacolo niet alles op voorhand kan voorbereid worden en veel op het laatste moment in de plooi moet vallen. Het was dan ook de eerste keer dat we zoiets "gedurfds" organiseerden in onze parochie waar enkel nog een handvol oudere mensen komen. "Zullen er wel mensen aanwezig zijn en wat zal hun reactie zijn?, Wie zal er de leiding nemen?, Zal het niet te charismatisch zijn voor onze mensen? Komen de jongens wel op tijd van de scholen aan de andere kant van het land? Zullen ze niet te moe zijn of geen tijd meer hebben om te eten?…”.
En Jakob steeds weer: "We zullen wel zien. Het komt wel goed! Zeker geen tekstjes voorbereiden. Het zal wel los lopen”. Het was heel duidelijk dat hij in de gemeenschap geleerd heeft van in het moment te leven en de Heilige Geest de kans te geven Zijn werk te doen op het juiste ogenblik.
De jongens kwamen net op tijd aan om toch nog enigszins rustig te kunnen eten. Ze waren moe maar toch vol vrolijkheid en enthousiasme. Ze wilden er ook deze avond iets moois van maken en de mensen raken. Alles voor Jezus!
Alles was klaar in de kerk. Maar 5 minuten voor het beginuur zat zowat alleen ons gezin in de kerk. Het was pijnlijk spannend... toen plots de mensen bijna allemaal tegelijk binnenkwamen. Een gevarieerd publiek van parochianen, vrienden en mensen die zelfs uit West-Vlaanderen en Nederland kwamen. "Een fantastische avond!”, zei pastoor Koen. We hadden ons inderdaad over niets druk hoeven te maken!
Tijdens dit weekend waren al onze kinderen erbij wat op zich al heel bijzonder is. De echtheid en de vreugde van de Cenacolo- familie moet hen zeker aangetrokken hebben om tot op het laatste moment te blijven.
Ik zag ook hoe Jakob zijn oude vrienden terug ontmoette en hoe warm en echt hun vriendschap nog steeds is. Hoe hij ook de nieuwe jongens verwelkomde en hoe hun gesprekken direct de diepte ingingen.
Ik zag dat hij niet veel moeite had om de avond te leiden en de vragen van de mensen te beantwoorden en op verschillende plaatsen deed hij de vertalingen vanuit het Frans of Italiaans. Hij die op school zoveel moeite had om iets te leren...
Ik zag dat hij zich als een vis in het water voelde bij deze jongens waar hij helemaal zichzelf kan zijn en wat veel moeilijker is in de wereld buiten. De Gemeenschap is iets zo kostbaars waar hij altijd met dankbaarheid op zal terugkijken en waarvan ik geloof dat hij er steeds mee verbonden zal blijven omdat hij het nodig heeft om zijn verdere leven uit te bouwen. Ik heb gezien dat er bij Jakob ook frustraties waren en dat hij nog steeds erg koppig kan zijn, maar dat hij het niet laat etteren, maar in gesprek gaat en om vergeving vraagt.
Ik kan het herkennen in elk van hen. Ja, ik zie het in hun eerlijke, stralende ogen die niet meer wegkijken: hoe Jezus voortdurend Zijn grote wonderen in hen doet, in hen die zo kwetsbaar waren en nog steeds zijn. Het is Jezus in hen die wij in onze wereld nodig hebben!
Wanneer zal ik als ouder mijn kwetsbaarheid zonder angst volledig aan Jezus geven zodat Hij in en door mij Zijn wondere werken kan doen? Een vraag die nederig maakt maar tegelijk vol hoop en vertrouwen is.
Dank u wel aan de jongeren die een hele week het beste van zichzelf gaven!
Dank u wel Moeder Elvira voor de wonderen die we al hebben mogen meemaken! Blijf ons helpen om de Liefde van God in ons te ontvangen en uit te stralen naar de wereld die het zo nodig heeft!
Eva
témoignage de Laurence et Emmanuel en français
Visitation des garçons du Cenacolo en Belgique : la force du témoignage
Grande action de grâce Seigneur pour cette semaine de témoignages et de rencontre entre les garçons et les parents du Cenacolo.
Quel cadeau pour nous tous d’entendre ces garçons témoigner en profondeur et en vérité
En quoi est- ce si important que la Communauté du Cenacolo et notre groupe de parents invitions les garçons à venir témoigner dans le monde ?
“Je suis le chemin, la vérité et la vie.” - Jean 14 :6
"Ta parole est la vérité” - Jean 17 :17
Dans le monde, la vérité est souvent mélangée à l’erreur et au mensonge. On souhaite connaître la vérité ou savoir qui la détient.
Au Cenacolo les garçons sont appelés à renaître en faisant la vérité en eux.
“Vous connaîtrez la vérité et la vérité vous rendra libres” - Jean 8 : 32
Quelle leçon les garçons nous ont donnée cette semaine en témoignant de leur vie, de leurs peurs, de leur fragilité et besoin d’être aimés et reconnus !
Ils nous interpellent en osant enlever leurs masques et en rêvant que nous aussi comme parents on se laisse embarquer par le Christ qui nous invite à mourir à nous-même, à notre égo, pour entrer dans la vie.
Quelle force, quelles émotions, quel silence !
Dans les salles de classe, collèges et églises Combien de bouches ouvertes et de yeux remplis de larmes.
Comment ne pas être touché par tous ces parents, grands-parents s’étant mis en marche seuls ou avec un enfant pour écouter ces témoignages de garçons qui reviennent à la vie grâce à Dieu.
Impossible de ne pas se laisser toucher par les témoignages et paroles des garçons du Cenacolo qui hurlent de vérité et nous renvoient tant à nos propres histoires et blessures de famille.
Car la parole de Dieu est vivante et efficace,
"Elle est plus tranchante qu’une épée qui coupe des deux côtés. La parole de Dieu entre en nous en profondeur. Elle va jusqu’au fond de notre cœur, jusqu’aux articulations et jusqu’à la moelle" (Hébreux 4 :12)
Merci Seigneur pour ces garçons du Cenacolo qui se sont installés pendant une semaine aux creux de nos familles en partageant et vivant
de grandes grâces avec des papas et des
mamans du Cenacolo.
Merci Madre Elvira et Esprit Saint pour cette merveilleuse intuition de groupes de parents (parents convertis, enfants sauvés) qui cheminent ensemble, pleurent, rient et se mettent debout
pour la réconciliation de nos familles et pour
Ta gloire Seigneur Jésus.
Viens bénir et purifier la grande famille du Cenacolo ainsi que toutes les personnes qui cherchent la lumière dans ce monde si ténébreux,
Amen, Alléluia
Laurence, maman du Cenacolo
En tant que parents du Cenacolo (notre fils Charles y a vécu pendant 2 ans et demi et est sorti en 2019), nous avons compris dès son entrée en communauté, que le Seigneur voulait guérir quelque chose de profond en chacun de nous mais aussi dans notre lien de parents et d’époux. Très vite, nous avons rejoint le groupe de parents du Cenacolo qui nous a accueilli avec tant d’amour et d’écoute et cela a été une source de joie et d’Espérance pour nous 2. Le Seigneur nous a montré combien on continuait à nous focaliser sur notre fils Charles plutôt que d’avoir le courage de Lui ouvrir nos propres blessures, résistances et peurs. Comme couple et comme parents nous avons reçu beaucoup de guérisons à travers les retraites annuelles pour parents en France : ils sont devenus nos frères et sœurs car avec eux on partage en vérité comme de pauvres pêcheurs et goûtons déjà un petit bout du ciel.
Le chemin de conversion est long et difficile pour nous comme parents mais rempli d’Espérance et de joies avec le Cenacolo. C’est là que nos enfants nous attendent, nous espèrent en silence ou nous guettent :
dans un changement profond de nos cœurs et de nos attitudes.
Plus récemment l’Esprit Saint est venu frapper à notre porte en nous apportant le « parcours d’amour conjugal » construit à partir des catéchèses de Jean-Paul II sur le sacrement de mariage.
Pépite méconnue de l’Eglise qui nous encourage encore plus à continuer à cheminer avec des parents et couples qui cherchent à transfigurer leur mariage à travers leur sacrement de mariage.
Louange à toi Seigneur d’avoir choisi Charles au sein de notre famille pour nous mener des ténèbres à la lumière.
Emmanuel et Laurence,
een feestelijke zondag in Mechelen
Een feestelijke zondag in Mechelen – 8 februari
Op zondag 8 februari waren we uitgenodigd door pastoor Filip Hacour om de heilige Mis van 10.30 uur bij te wonen in de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen. Voor de jongens begon de dag alvast avontuurlijk: een parkeerplaats vinden in Mechelen bleek geen eenvoudige opdracht. Maar uiteindelijk konden we samen de H. Mis meevieren.
Het werd een mooie viering, met een inspirerende preek van de pastoor. Na de H. Mis bleven de jongens in de kathedraal om verschillende getuigenissen te brengen. Hun woorden klonken krachtig in de grote ruimte, maar raakten tegelijk heel persoonlijk. In de zijbeuk was er daarna tijd om met mensen in gesprek te gaan. Er kwamen soms heel concrete vragen, en er ontstonden warme ontmoetingen.
Na deze mooie start van de dag des Heren werden we door pastoor Filip uitgenodigd om samen pasta te eten. Het werd een groot en gezellig samenzijn. We voelden ons werkelijk in de watten gelegd – wat een gastvrijheid, wat een hartelijkheid. Een waar genoegen.
Daarna trokken we met een grote groep naar Bonheide voor een wandeling door de natuur, uitgestippeld door Jakob, een ex van de Gemeenschap Cenacolo. We stapten zes kilometer samen, opgefleurd met versnaperingen, muziek en zelfs wat dans. Het werd een vrolijke, ontspannen afsluiting van een bijzondere week.
Na de wandeling reed iedereen richting Pascal, waar we nog samen pizza aten en rustig konden nagenieten van alles wat we samen hadden beleefd. Moe, maar met opgeladen batterijen, keerde ieder huiswaarts.
De dag nadien vertrokken de jongens opnieuw naar Lourdes. Het was een heerlijke week, met een prachtige en dankbare afsluiter.
Rita, mama van Cenacolo
getuigenis Alexis
Hallo, Mijn naam is Alexis. Ik ben 24 jaar en ik vertel jullie een beetje over de reis naar België.
Ik ben sinds een jaar in de Gemeenschap en het is heel goed voor mij geweest deze kans te krijgen. Het heeft me geholpen om te zien aan welke dingen ik nog moet werken en hoe ik me buiten de gemeenschap gedraag.
Toen we in België aankwamen was het onthaal dat we kregen spectaculair, vooral de liefde van de familie van Simeon.
Dinsdag begonnen we met getuigenissen in de scholen. Voor mij is getuigen een beetje moeilijk omdat je alles wat je in je draagt naar buiten moet brengen en je terugdenkt aan momenten dat je het moeilijk had. Ik werd geconfronteerd met mijn kwetsuren en hoe ik ze aan het verwerken ben en kreeg ook inzicht in de relatie met mijn broeders.
In de aanbiddingen die we hebben gedaan, voelde ik me rustig bij alle mensen die in de kerk waren. Tijdens de muziek vond ik een moment om diep na te denken.
We zijn naar een internaat geweest en terwijl we aan het wachten waren aan de poort, zagen we hoe de leerlingen voorbij de kapel kwamen en knielden. Na de getuigenis vroegen zij ons om mee te eten. Dat raakte me erg. Ik voelde de kwetsuren die ik al sinds kind heb en hoe ik me verhield met mijn kleine broers.
In 6 dagen hebben we veel getuigenissen gegeven. Eén raakte me in het bijzonder. We gingen naar een school waar we 7 uur achter elkaar getuigden en ik zag me sterk weerspiegeld in de jongeren, want op hun leeftijd was ik zoals hen. Ik vroeg niks en deed tegen iedereen vervelend, dat alles omdat ik een kind was dat aandacht zocht en heel gekwetst was.
Ik kan zeggen dat ik mijn leven aan het veranderen ben, dankzij de Heer, om rustiger te zijn, met de mensen te praten en te waarderen wat ik heb.
Om de week te beëindigen, zijn we gaan getuigen in de kathedraal van Mechelen, en daarna zijn we gaan wandelen in een natuurgebied.
In het afscheid dat we kregen, werd ik geraakt door de blijdschap over onze aanwezigheid en alles wat we gedaan hebben om de mensen met hun leven te helpen.
Het was een reis om altijd te onthouden. Ook de goede mensen die er zijn en het inzicht dat al je je leven wil veranderen, je meer dingen wint dan je verliest.
Dankjewel voor deze week en voor alle mensen die ik heb ontmoet en leren kennen.
Alexis
getuigenis Tomas
Het delen van mijn verhaal gaf me een gevoel van vrijheid en hielp me een stap voorwaarts te zetten in het verwerken van mijn verleden.
Deze reis bracht me veel mooie ervaringen:
De eenvoudige vriendschap die we deelden, raakte me diep. Ik was ook ontroerd door de manier waarop de families en mensen die we ontmoetten ons verwelkomden, door alle uitingen van liefde en vrijgevigheid die we van zovelen ontvingen.
Het voelde als een ware goddelijke zegen, alles wat ik over mezelf en mijn leven zag.
Ik ben erg blij dat ik een boodschap van hoop heb kunnen delen die mij vervuld heeft, en ik hoop dat ik met mijn getuigenissen een positieve bijdrage heb geleverd.
Ik dank de gemeenschap en God.
Tomas
getuigenis Dominique en Tony
Verslagje over de Cenacolo-Missietocht 2026 in België.
Het is moeilijk om "in het kort" te beschrijven hoe deze week was...
Zo overduidelijk dat we Onze Heer Jezus mochten ontmoeten doorheen de "ragazzi"!
Hun weg "dalle tenebre alla Luce", van duisternis naar het Licht, mochten we horen, zien, en zelf ervaren in hun aanwezigheid onder ons!
God zond 7 ragazzi naar ons! En voor ons!
Concreet zijn dus 7 jongens, vreugdevolle jonge mannen - 1 Italiaan, 3 Spanjaarden, 1 Fransman, 1 Oostenrijker en 1 Belg, vanuit hun huis in Lourdes (Frankrijk) - naar België gekomen!
Het was voor ons een grote bemoediging om dankzij hen, te durven ontdekken, waar die hoekjes of hoeken in ons zijn, waar wij zelf nog in duisternis zitten. Waar God's Licht nog niet schijnt. Waar het nog niet kan schijnen, omdat we het Hem niet toelaten...
De jongens getuigden over de realiteit van die immense Hoop dat daar wel Licht kan komen, want bij God is alles mogelijk! Hoe waardevol te mogen weten, dat, daar waar dat donkere stuk in mij is, waar ik Gods’ Liefde niet toelaat, dat ik daar dood ben. Of, zoals Madre Elvira het zegt, dan ben ik een kadaver.
En hoe vreugdevol te mogen weten dat de dood niet het laatste woord heeft!
Want ik ben geroepen tot het Leven!
Een Leven, waarin elke dag opnieuw een "Festa della Vita" is, een Feest van het Leven!
De aanwezigheid van deze ragazzi bracht werkelijk de Levende Jezus onder ons!!!
Samen met hen bidden, Jezus aanbidden in het Heilig Sacrament, zingen, dansen, hun getuigenissen horen,...en met eigen ogen kunnen zien, hoe nederigheid, openheid, onvoorwaardelijke naastenliefde, echt werkelijkheid is!
Zo sterk, dat het eigenlijk niet te geloven is, dat deze oprecht vreugdevolle ragazzi, enkele jaren geleden, "kadavers" waren.
Dit is zo een bemoedigende uitnodiging van onze goede God voor elk van ons! Opdat ik zonder vrees zouden kunnen zien waar ik kadaver ben, en om mij helemaal te openen voor Zijn Liefde!
Om mij te laten veranderen door Hem,
om mij niet te laten afschrikken als het wat lastig is of pijn doet,
om te durven zien waar ik hoogmoedig en trots ben,
om te merken waar ik niet op Hem en Zijn Voorzienigheid vertrouw, en die zelfs blokkeer,
om mijn blik te laten veranderen door Hem,
om toe te laten dat mijn hart meer en meer gelijkvormig aan het Zijne zou worden,
dat mijn focus niet en nergens meer op mijzelf zou gericht zijn,
maar helemaal op Jezus.
en op de medemensen die God mij schenkt.
Dat Hij mag LEVEN in mij!
Wat een vreugde en geluk!
Wat een LIEFDE van God voor elk van ons!
"AMARE, AMARE, AMARE en SERVIRE", zoals Madre Elvira ons zegt en voortoont!
"Beminnen, beminnen, beminnen en dienen"
Dankuwel Ragazzi!
Dankuwel Goede God!
Dankuwel Madre Elvira!
Dominique & Tony
témoignage d’Alice et Nicolas
Au terme de cette magnifique semaine du Cenacolo en Belgique nous rendons grâce au Seigneur d’avoir abondemment béni ce temps de mission chez nous. Les 7 jeunes venus de Lourdes ont sillonné la Belgique du nord au sud et de l’est à l’ouest, et même si le pays n’est pas grand, cela en fait des kilomètres.
Nous en retenons quelques temps forts:
L’accueil dans les familles, ce fut une vraie bénédiction de recevoir ces jeunes à la maison. Ils ont ainsi été accueillis dans plusieurs familles amies de la communauté, pour se poser avant les témoignages du soir. Cela a permis de beaux échanges et de joyeux éclats de rire.
Les témoignages dans les écoles, au total, 6 écoles de Flandre et de Wallonie ont choisi de libérer du temps pour permettra aux jeunes de témoigner. A chaque fois, un étonnant climat d’écoute et de respect s’est progressivement installé pour accueillir cette parole si vraie et si rare chez les jeunes.
Les témoignages en paroisse, voici quelques échos reçus:
“Cette soirée de témoignages a été pour moi un grand cadeau. Je voulais mieux comprendre ce que vivent les jeunes au Cenacolo. J’ai beaucoup appris par rapport à mes propres filles…” Maria
“Merci pour les témoignages vrais et profonds des jeunes. Je suis touchée par leur force et la simplicité de leurs paroles. Merci aussi à vous parents, d’oser ce chemin pour eux et d’en parler…” Bénédicte
“Merci pour la soirée. Finalement ces jeunes vivent une sorte de vie monastique dans la sobriété heureuse, avec en plus cette mission et responsabilité d’accueillir, d’encadrer, d’aimer et de relever de nouveaux jeunes en difficulté. Et tout ça en se confiant totalement à la Providence. Une démarche qui parait hors du temps et du monde frénétique actuel et pourtant ancré au coeur du monde… Quel message d’espérance pour ceux qui pourraient douter que Dieu est vraiment à l’oeuvre!” Emmanuel
La prière
Chaque soir, lors des veillées en paroisse, nous avons été touchés de voir comment les jeunes après avoir témoigné, nous invitent à prier avec eux. Une fois le Saint-Sacrement exposé, les jeunes conduisent l’assemblée à vivre un temps de coeur à coeur avec le Seigneur. A leur prière se joint celle, spontanée des participants. Quel beau moment d’unité dans la prière de louange et d’intercession.
Le Service
Dans cet emploi du temps bien chargé, les jeunes ont également pu donner un efficace coup de main dans la mise en ordre de l’église Saint-Médard à Jodoigne.
La fraternité du Cenacolo
Pour clôturer cette semaine, dimanche après-midi, nous avions invité les anciens et les familles du Benelux qui se retrouvent mensuellement à Anvers à une balade organisée par Jakob. Ce fut l’occasion d’échanger, sous un doux soleil, les impressions avec les uns et les autres et puis de remercier les jeunes pour ces petites lumières qu’ils sont pour le monde aujourd’hui. C’est ensemble que nous avons alors repris le chant “Revestiti de Luce”, “Revêts-toi de sa Lumière”, avec les gestes dans un esprit de profonde fraternité. Quelle est belle cette grande famille du Cenacolo que nous formons ensemble, quel cadeau pour chacun!
Que Mère Elvira soit remerciée, elle qui nous a invité à nous mettre tous en route, parents et jeunes, pour entrer dans ce chemin de conversion profonde. Deo Gratias!
Nicolas et Alice
