 |
Laura |
|
|
Mijn naam is Laura en ik ben tweeëntwintig jaar. Ik ben geboren in Wenen als dochter van een Cubaanse vader en een Poolse moeder. Mijn ouders maakten constant ruzie en zijn na een tijdje gescheiden. Mijn broer, die vier jaar ouder was dan ik, en mijn moeder vertrokken naar Spanje. Ik bleef een paar maanden bij mijn vader en ben toen bij hen ingetrokken, waardoor mijn vader alleen achterbleef. We woonden in een stad in Zuid-Spanje waar buitenlanders vaak niet geaccepteerd werden. Daardoor zag ik mijn broer vaak gepest worden. Omdat ik zelf niet vernederd wilde worden, kwam ik in opstand.
Al snel kwam ik in de problemen met de wet. Op mijn dertiende belandde ik in de drugswereld. Ik ontdekte hoe ik anderen kon uitbuiten en manipuleren om te krijgen wat ik wilde. Op mijn zeventiende besloot ik terug te keren naar Oostenrijk om werk te zoeken: als ik daarvoor al diep was gezonken, was deze beslissing een stap richting de ondergang.
Ik leefde 's nachts en gaf mijn verdiende geld snel uit aan diefstal. Met schulden en rechtszaken waar ik niet voor kon verschijnen, vluchtte ik Oostenrijk uit en liet mijn broer alleen achter. Ik belandde op straat in Spanje, waar ik bij andere 'vrienden' woonde. Een paar maanden later was het nieuws van de zelfmoord van mijn broer een harde klap voor me.
Met zoveel schuldgevoel op mijn schouders raakte ik nog dieper verstrikt in drugs en andere verslavingen. Ik was alles kwijt: mijn baan, mijn vrienden, mijn broer, mijn zelfrespect, mijn relatie met mijn moeder en vader...
Op een dag, tijdens een “rave”, riep ik in totale wanhoop tot de Heer om hulp: dit was niet het leven dat ik voor mezelf wilde. Ik geloofde het niet, maar de Heer hoorde me. Een maand later begon ik met de intakegesprekken om lid te worden van de Gemeenschap. Ik had een groot verlangen om deze God te leren kennen waarover Moeder Elvira en de zusters met me spraken: een concrete God die te vinden is in de dagelijkse gebaren van broederlijke liefde. Ik was onder de indruk van het vertrouwen dat anderen in me stelden. Ik voelde me welkom en geliefd, ondanks mijn armoede. Naarmate de maanden verstreken, werd ik gezegend met de mogelijkheid om de 'beschermengel' te zijn van de meisjes die net waren binnengekomen, en daar zag ik dat er in mij een hart schuilt dat in staat is tot liefde, in staat om mezelf opzij te zetten om anderen te helpen. Dankzij deze stappen van een leven van goedheid, genas ook geleidelijk aan mijn relatie met mijn moeder, omdat ik dezelfde minachting voor mezelf voelde als voor haar.
Het belangrijkste wat ik in de Gemeenschap ontdekte, was ware vriendschap: de ander vertellen wat ik zie, hen verwelkomen, naar hen luisteren, elkaar confronteren en excuses aanbieden, op weg gaan met de Heer, samen nadenken over het goede dat we voor een ander kunnen doen... zo herontdekte ik dag na dag het verlangen naar een puur en waarachtig leven. Vandaag de dag maakt het verdriet om het overlijden van mijn broer me barmhartiger voor het leed van anderen. Ik heb opnieuw een geweldige familie gevonden, en dat is wat ik altijd van de Heer heb gevraagd. Ik dank Moeder Elvira en de Gemeenschap voor alle liefde die ik in de loop der jaren heb ontvangen en gegeven. Laura