 |
Nieuws uit de Filippijnen! |
|
|
San Fabian - Filippijnen, 7 december 2025
Feest van het Leven en Zegening van het nieuwe huis
Met grote vreugde in ons hart willen we dit belangrijke moment voor onze familie hier in de Filippijnen en in Azië met jullie delen!
Na bijna anderhalf jaar intensief werk, is de bouw van ons nieuwe huis eindelijk grotendeels voltooid. Daarom hebben we dit jaar besloten om, samen met onze aartsbisschop Socrates en al onze vrienden, onze jaarlijkse "Pyesta ng Buhay" (Feest van het Leven) te gebruiken om de zegening te vieren van de plek die - hopelijk - de komende jaren vele levens zal verwelkomen die op zoek zijn naar wederopstanding.
De afgelopen weken zijn de werkzaamheden en voorbereidingen om de plek mooier en gastvrijer te maken, geïntensiveerd. Ieder van ons heeft zijn of haar steentje bijgedragen – en meer – om ervoor te zorgen dat alles perfect is. Uiteindelijk kunnen we oprecht getuigen dat, zoals Moeder Elvira ons leerde, werk dat met het hart en met liefde wordt gedaan, de eerste verwelkoming van het leven is. In de vroege ochtend, voordat de viering begon, ervoeren we, toen we onze fraterniteit overschouwden, een gevoel van vrede en harmonie in onze harten.
Een paar dagen eerder waren don Andrea uit Italië en Albino uit de VS bij ons gekomen, gevolgd door onze dierbare vrienden Jimmy en Irene, samen met verschillende families uit diverse Aziatische landen, die graag onze realiteit zelf wilden ervaren. Met hen deelden we de laatste voorbereidingen in gemeenschap van gebed, vriendschap en werk.
Op zondagmiddag, rond 14.00 uur, begonnen de eerste gasten aan te komen: onder hen onze dierbare buren, vrienden en medewerkers – waaronder Francis, Therese en Rodhora, leden van onze plaatselijke vereniging – vele weldoeners, bouwvakkers – met wie we de afgelopen maanden prachtige vriendschappen hebben gesmeed – priesters, zusters, gewijde mannen en vrouwen, en missionarissen van de vele religieuze families en christelijke gemeenschappen in ons bisdom, en de broeders van het Theologisch Seminarie, die ons bijstonden en begeleidden tijdens de liturgische vieringen.
We gaven letterlijk het startsein met een paar dansen met gebaren, die enthousiast werden ontvangen door de aanwezigen, getuigenissen van enkele van onze broeders, gevolgd door de woorden van onze don Andrea.
Bij de aankomst van aartsbisschop Socrates begon de Eucharistische Viering, opgeluisterd door het parochiekoor van San Fabian, waarvan de leden, samen met enkele van onze broeders, zich beschikbaar hadden gesteld om de liederen voor de Heilige Mis in te zingen.
In zijn prachtige en ontroerende homilie brak "Bisschop Soc" het brood van Gods Woord en benadrukte hij hoe de aanwezigheid van onze Gemeenschap op deze plek al deel uitmaakte van Gods plan. Vervolgens mediteerde hij over de betekenis van vrede en liefde, beide vruchten van het Evangelie, waarvoor we moeten weten te strijden en offers te brengen. Als we nog steeds geen vrede hebben, komt dat omdat we niet genoeg liefde kennen. Een liefde die veeleisend kan zijn en de dingen bij hun naam noemt, zoals we leren leven in Gemeenschap.
Tot slot een zeer ontroerende dankbetuiging aan ons en aan de hele Cenacolo-gemeenschap voor onze aanwezigheid hier. We danken de aartsbisschop voor zijn woorden en voor de genegenheid waarmee hij ons altijd omarmt en steunt.
Aan het einde van de Heilige Mis maakte de aartsbisschop een rondleiding door ons nieuwe gebouw en zegende de verschillende ruimtes.
Na een laatste ronde gebaren werd de middag afgesloten met een buffetdiner met Italiaanse en Filipijnse specialiteiten, die onze buren en vrienden de afgelopen dagen hadden helpen voorbereiden.
We danken de Heer in zijn grote goedheid dat Hij ons in dit land wilde hebben, de Maagd Maria voor haar moederlijke aanwezigheid, en de vele, vele vrienden die hebben bijgedragen en nog steeds dagelijks bijdragen aan dit prachtige verhaal!
De Fraterniteit “Het Beloofde Land"
Lees de homilie van Aartsbisschop Socrates
Homilie van Zijne Excellentie Socrates B. Villegas, aartsbisschop van het aartsbisdom Lyngayen-Dagupan Elke Eucharistieviering is een dankzegging, maar vanmiddag hebben we een bijzondere reden om de Heer te danken, namelijk de aanwezigheid van de Cenacolo-gemeenschap in het aartsbisdom Lyngayen-Dagupan. Het was Gods verlangen. Het was Gods plan. En in ons Tagalog zeggen we: "may dahilan" (er is een reden). Daarom zijn ze hier. Zelfs voordat God de zon, de maan en de sterren schiep, wist God al dat deze gebeurtenis zou plaatsvinden op 7 december 2025. Dit is Gods plan. Als het gebod van de Heer kan worden samengevat in liefde, dan kan de vrucht van het Woord van de Heer ook worden samengevat in één woord. En wat is dat? Vrede. Hier in de Cenacolo-gemeenschap hebben we liefde. En hier, in de Cenacolo-gemeenschap, geven we vrede, we leven vrede. Het Evangelie en de Eerste Lezing vullen elkaar aan. In de Eerste Lezing, in de profetie van Jesaja, staat: vrede zal zoiets zijn als dit: de cobra en het kind zullen samen slapen, de beer en zijn welp zullen samen slapen, de leeuw en een andere welp zullen samen slapen. Maar dit is nog niet de essentie van vrede. Want Jesaja zegt: wanneer de cobra en het kind, wanneer de leeuw en zijn welp, wanneer de geit en de leeuw samen slapen, zullen ze allemaal verzorgd worden door een kind. Dát is vrede. We hebben het nog niet gezien, omdat we niet genoeg liefde hebben gegeven. Als we maar genoeg liefde leren geven, zullen we de leeuw en de beer, de cobra en het kind, samen zien liggen zonder elkaar te bedreigen, zonder elkaar te vrezen, zonder elkaar te verslinden. Maar we zullen alleen in vrede samenleven als we in liefde samenleven. Waarom? Waarom zijn we niet in staat dit doel te bereiken? En dan komt Johannes de Doper in beeld. Hij was een man van vrede. Maar hij had ook een vurige tong. Want vrede brengen vereist confrontatie. Het Evangelie is, van nature, confrontatie. Het Evangelie is verre van diplomatiek. Daarom kon Johannes de Doper zeggen: "Adderengebroed, huichelaars, witgekalkte graven.”. Wat betekent dit, mijn lieve broeders en zusters? We moeten vredestichters zijn, maar we mogen niet bang zijn om geweld te confronteren en daar het Evangelie te verkondigen. We moeten mannen en vrouwen van vrede zijn, maar we mogen niet vluchten voor verslavingen en ondeugden: we moeten daar het Evangelie brengen. We moeten mannen en vrouwen van vrede zijn, maar we mogen niet bang zijn voor dieven en rovers, en we moeten dieven en rovers zeggen dat ze terug moeten geven wat ze gestolen hebben, want anders zullen ze niet vergeven worden. We moeten mannen en vrouwen van vrede zijn, maar we moeten de moordenaar zeggen: ik kan je vriend niet zijn, tenzij je je moorddadige woede afwendt. Met andere woorden, vrede brengen vereist ook moed. Voor de lafaard is er geen vrede. Er kan geen vrede zijn voor de timide. Er kan geen vrede zijn voor de lauwwarme. Johannes de Doper leert dit met zijn leven. Terwijl Jesaja zegt: Vrede zal zijn dat dieren en kinderen samenleven, zegt Johannes de Doper: Er kan geen vrede zijn als je niet bereid bent jezelf op te offeren, als je niet bereid bent te sterven, als je niet bereid bent te verdedigen wat rechtvaardig is, de Heer, het Evangelie. En daarom is de Gemeenschap Cenacolo hier. Hier bieden we genezing. Hier bieden we barmhartigheid. Maar het is een strenge barmhartigheid. Het is een harde liefde. Hier tolereren we het kwaad niet. Hier zijn we geen medeplichtigen aan misdaad. Hier confronteren we de zonde en noemen we de zonde zonde, maar we beloven de zondaar Gods barmhartigheid. Hier confronteren we verslaving en noemen we het bij de naam, maar we beloven dat God ons ervan zal bevrijden. Hier hebben we de doden zien opstaan. Hier hebben we mensen gezien die verward, ontmoedigd, gefrustreerd, teleurgesteld en depressief waren, maar die dankzij de Heer werden opgetild, omdat ze de uitdaging van het Evangelie aanvaardden: zich af te wenden van de zonde, omdat het Koninkrijk van God nabij is. Vandaag, mijn lieve broeders en zusters, nu we een nieuw hoofdstuk openen in de geschiedenis van de Cenacolo-gemeenschap in de Filippijnen, zeggen we: we zullen vredestichters zijn. Maar we zullen voor de Heer staan. En zelfs als we voor de Heer moeten sterven, zijn we bereid voor de Heer te sterven. Want er is geen vrede voor de timide en de lafhartige. Vrede kan alleen komen door bekering, door een verandering van hart, door ons af te wenden van onze zondige wegen en door het Evangelie te volgen. We danken nogmaals de broeders en priesters van de Cenacolo-gemeenschap. We danken nu, ook al zijn ze hier niet, de Gemeenschap van Saluzzo. En we danken jullie, mijn lieve broeders en zusters, dat jullie geestelijke leden van deze Gemeenschap zijn. De uitdaging is duidelijk: we moeten vrede brengen. De uitdaging is duidelijk: de weg naar vrede is om voor de Heer te staan. Omdat er geen vrede kan zijn zonder de Heer, kan er geen vrede zijn zonder bekering. Want vrede zonder bekering, troost zonder bekering, is slechts goedkope genade. En deze fraterniteit van het Cenacolo kan geen fraterniteit van goedkope genade zijn. Het is een plaats van genade. Het is een plaats van zegen. Maar het is bovenal een plaats van bekering. Om de Heer te ontmoeten met onze verslavingen en vervolgens een nieuwe vrijheid te ontvangen. Om de Heer te ontmoeten in onze zonden en vervolgens een nieuw leven te ontvangen. Om de Heer te ontmoeten, ook al zijn we dood. Maar hebben we een nieuw leven ontvangen: het leven van Pasen, het leven van de Verrijzenis. In de duisternis hebben we licht, omdat de Gemeenschap Cenacolo hier is. Dank u wel, lieve broeders. Ik weet niet hoe ik u moet bedanken, daarom draag ik deze Mis op om Jezus te vragen wat er nog ontbreekt in onze dankbaarheid voor uw komst hier.
ZEGENING VAN HET NIEUWE HUIS |
|
|
