Envie, 16 oktober 2025
"Een leven dat niet gegeven wordt, is verspild."
Moeder Elvira
Wat een vreugde om elkaar te ontmoeten en te zien hoeveel leven de Gemeenschap brengt! Wat een vreugde om een christelijk leven te leiden en dat samen te delen, te bidden en te getuigen van wat de Heilige Geest in ons opwekt!
’s Ochtends kwamen we bijeen in de fraterniteit "Hoop" van Envie – jongens, meisjes van naburige fraterniteiten, de Missiezusters van de Verrijzenis, gewijde broeders en de families van de Gemeenschap – om samen te bidden en de jongeren te zegenen die naar Oekraïne zullen vertrekken, waar een gemeenschapshuis zal worden geopend!
Om ons te helpen in de diepte te gaan, nodigden broeder Denis en broeder Louis ons uit om na te denken over het thema missionaire geest en vroegen ons de vraag te beantwoorden: "Wie voelt zich een missionaris?”. Het antwoord kwam meteen: zij die hun leven geven aan anderen!
We begonnen de dag met een eenvoudig moment van gebaren en vreugde, en baden vervolgens meteen de Heilige Rozenkrans, geleid door de jongeren die naar Oekraïne vertrokken, voor alle missionarissen ter wereld. Daarna beleefden we een moment van Eucharistische Aanbidding.
Ter inleiding van de Heilige Mis vertelde vader Stefano ons over de ouderbijeenkomst in Slowakije die hij in het weekend van 10-12 oktober bijwoonde. Daar ontmoette pater Stefano de jongeren die het huis in Oekraïne zullen openen. Na hun pelgrimstocht naar Częstochowa waren ze in de Slowakijese Fraterniteit gebleven om elkaar te leren kennen en zich voor te bereiden op deze nieuwe stap. Hij was getroffen door de sereniteit van deze zeven jongeren, klaar om aan deze missie te beginnen, en ook die van hun ouders, maar ook van de Oekraïense monniken die de nieuwe Fraterniteit in hun klooster zullen verwelkomen, die zo vol vertrouwen zijn in deze opening. Hij herinnerde er ook aan dat deze dag bijzonder is omdat het niet alleen het begin markeert van het pontificaat van de heilige Johannes Paulus II, maar ook de verjaardag markeert van het moment in 2009 waarop de Heilige Stoel de Gemeenschap erkende als een Vereniging van Gelovigen, en dus als een werk van God.
De zegeningen aan het einde van de Heilige Mis waren zeer ontroerend, omdat ze de hele Gemeenschap aanspraken en we de steun en het geloof van iedereen konden voelen. De Fraterniteit van Loreto was ook aanwezig om twee van hun broeders op deze reis te begeleiden.
Aan het einde stelde elke jongere zich voor en vertelden ze hoe zij de roeping tot de Missie hadden gevoeld.
's Middags was zoals altijd, het gebed de eerste stap, omdat het ons helpt Maria toe te vertrouwen en uit te nodigen om met ons mee te gaan. Na een rozenkrans gebeden te hebben al wandelend, baden we het Kroontje van de Goddelijke Barmhartigheid.
Broeder Denis kondigde vervolgens aan dat hij deel zal uitmaken van deze groep die naar Oekraïne vertrekt. Hij sprak over zijn ervaringen van zijn missie in Peru, in Supe, met de jonge mannen, en in Brazilië met de kinderen, over zijn groei en moeilijkheden, en hielp ons een realistisch, minder illusoir beeld van de missie te krijgen.
Toen vervolgde Marcel, een jongeman die al vele jaren deel uitmaakt van de Gemeenschap en de Slowaakse Fraterniteit dient, en die nu de roeping voelt om dit avontuur in Oekraïne te beginnen. Hij liet ons foto's zien van de plek waar het huis geopend zal worden en vertelde ons hoe hij "ja" zei tegen Oekraïne en hoe de Voorzienigheid de keuze om het huis in dit land te bouwen, had geleid. Hij hielp ons de behoeften te begrijpen van dit land in oorlog, waar mannen gedwongen worden naar het front te gaan om te vechten en hun land niet kunnen verlaten, van deze families die verscheurd zijn door de gevolgen van de oorlog, van deze vrouwen die alleen achterblijven en zich vastklampen aan de gebeden in dit heiligdom.
Don Stefano kondigde ook de opening aan van het "Missionarishuis" in Pagno en nodigde alle jongeren die daar wonen uit om te spreken, terwijl ze zich voorbereiden op de missie. Het was geweldig om te horen dat de roeping tot de missie krachtig is en dat gebed helpt om het hart te openen. Zoveel schoonheid in diverse, maar authentieke, verhalen herinnert ons aan onze uniciteit.
Vader Stefano herinnerde ons er vervolgens aan dat we de Missie ook ervaren in de fraterniteiten waar we wonen, en dat dat de primaire roeping is.
Een andere organisatie die werd besproken was Caritas van Saluzzo, waar twee jongeren van de Gemeenschap wonen en anderen daar dienen: koken, maaltijden schenken aan armen en migranten, en onderdak bieden aan een tiental daklozen. Vader Stefano zei dat als we niet zoveel kilometers hoeven te reizen om te dienen, we hier kunnen beginnen.
Fidel sprak 's middags: een kind dat werd verwelkomd in onze missie in Mexico en nu probeert hier een bestaan op te bouwen. Vader Stefano voelde zich geroerd om ons voor te stellen aan deze man, die nu een vrucht is van de missies, van al die liefde die gegeven wordt. Hij zei zelfs dat veel kinderen misschien maar kort in de missies verblijven, maar dat het belangrijkste is dat ze zich geliefd voelen.
Vader Stefano deelde vervolgens het vertrek van enkele van onze zusters: zuster Claudia gaat naar Mexico en Argentinië, en zuster Jennifer, zuster Maria Clara en zuster Kery naar Florida. We vertrouwen hen toe aan Maria, Koningin der Missies.
We zijn de Heer zo dankbaar dat we deze dag samen kunnen doorbrengen, en we danken allen die dit door hun inzet mogelijk hebben gemaakt. We vertrouwen al onze missionaire inspanningen toe aan de Heer en vragen dat we allemaal ons hart mogen openen voor de naastenliefde.
WERELDMISSIEDAG |
|
