Jongerenfestival Medjugorje 2019!

banner gorie

 

mediuDe maand augustus is een zeer belangrijke maand voor Medjugorje: dan is er het Jongerenfestival waar duizenden jongeren elkaar ontmoeten en een andere ervaring opdoen, een tijd gewijd aan geloof, aan gebed, maar vooral een gezonde manier van tijd delen met elkaar, langsheen muziek, ontmoetingen en momenten van overweging. Spectaculaire Aanbiddingsmomenten waarbij de livemuziek contrasteert met de diepe, intieme, ontroerende stilte van de ontmoeting met het Heilig Sacrament. Maar het is ook de maand waarin Maria werd geboren, vertelde Ze tijdens een verschijning aan de nog adolescente zieners; op 5 augustus. Ook wij zijn, zoals elk jaar, als Gemeenschap Cenacolo, uitgenodigd om getuigenis te geven met dansen, liedjes, getuigenissen van het leven dat we geleefd hebben, van onze verrijzenis. En 's avonds was er onze Musical met dezelfde titel als het thema van het Jongerenfestival "Volg Mij”, Wij zijn getuigen. Met veel getuigenissen in aanwezigheid van heel veel  jongeren.
We danken Moeder Elvira omdat zij ons de kans heeft gegeven om te getuigen vanuit ons dagelijks leven.

Goedemiddag! Ik ben Don Massimo, één van de gelukkige priesters van de Gemeenschap Cenacolo.
Ten eerste wil ik jullie de groeten overbrengen van onze Moeder Elvira, die op dit moment in Saluzzo is, in Pagno, bij de Missiezusters van de Verrijzenis, en nu naar ons kijkt. Laten we haar begroeten: “We houden van je! Het is zo fijn dat jij bestaat!”.
Ten tweede, na zoveel mooie indringende en diepe catecheses, ZIJN WIJ GELUKKIG en ook verrast dat Onze Lieve Vrouw ons kiest om getuige te zijn van de schoonheid van een leven dat beslist om de Heer te volgen. Ik voel diep in mijn hart de drang om mijn dank aan God uit te spreken voor het feit dat ik de Gemeenschap Cenacolo ontmoet heb toen ook ik verloren was in eenzaamheid, in angst, in duisternis, in een materieel leven, en tegen God riep: “Zo wil ik niet leven”. Ik hoorde heel helder en sterk de roep van de Heer toen ik 15 was, maar direct antwoordde ik heel krachtig "nee", ik zei nee tegen het leven, tegen het Licht, tegen de Liefde en de duisternis nam een aanvang in mijn leven. Jarenlang zei ik NEE tegen de Heer, totdat ik naar Medjugorje kwam. In die tijd werkte ik, ik had een goede baan, ik was tandarts. Ze gaven me een bedevaart cadeau, voor de verjaardag van 1991; ik was ook behoorlijk gierig, dus een cadeau gekregen bedevaart aanvaardde ik direct, en de Maagd Maria wachtte me op, en samen met haar wachtte ook Moeder Elvira me op en ik kan jullie zeggen dat mijn antwoord op de roep van de Heer aangekomen was, na 18 jaar weerstand, angst en wantrouwen. Onze-Lieve-Vrouw wachtte op mij, in een Gemeenschap van arme mensen, om mijn armoede te omarmen, mezelf te bevrijden van mijn angsten, mezelf te bevrijden van de vele leugens die ik binnen in mezelf in stand hield; in Moeder Elvira ontmoette ik een vrije vrouw, een vrouw die gelukkig is dat ze leeft, een vrouw verliefd op de Liefde en ze fascineerde me, ze liet het verlangen groeien in mijn hart dat ook ik een beetje méér oprecht zou worden en dus begon ik aan deze weg in de Gemeenschap, en ik herinner me dat ik, terwijl ik opnieuw de schoonheid ontdekte van te leven in waarheid, op een dag een vriend ontmoette. In de Gemeenschap is er een echte vriendschap, een diepe vriendschap, een vriendschap zonder eigenbelang, en ik bleef me verbergen en verbergen voor al mijn armoede, mijn inconsistenties, mijn verlegenheid; maar hoe dan ook, op een dag zei deze jongen tegen mij:
- "Maar zeg eens, jij, heb jij dan nooit drugs gebruikt? "
- "Nee! Ik heb nooit drugs gebruikt! "
- "Maar besef je dan niet hoe het met u gesteld is!!! Armzalig en kapot en je hebt nog nooit drugs genomen!! En als je nu eens drugs zou nemen?!”
Het was de eerste keer dat ik liefde in waarheid voelde; die broeder die me wilde bevrijden, me eindelijk wilde helpen mezelf te zijn en ik voelde in mijn hart dat ik dankzij de Gemeenschap, dankzij de armen, mijn ellende heb omarmd en vrij werd om de Heer te volgen. Ik voelde die roep in mijn hart heel sterk terugkomen en ik kon ja zeggen dankzij Elvira. Dankzij jou, Moeder Elvira, kan ik zeggen dat God bestaat, omdat ik Hem heb ontmoet! Dankzij jou, Moeder Elvira, kan ik zeggen dat ik herboren ben, dat ik leef! Dankzij jou, Moeder Elvira, ben ik opgestaan ​​en vandaag wil ik mijn Heer volgen, ALLELUIA!!

mediu2Hallo, dag iedereen, ik ben Marco, ik kom uit Italië en 23 jaar oud. Ik dacht dat ik naar de Gemeenschap was gekomen omwille van de drugs, en het gebeurt nog regelmatig dat ik dat denk, zelfs vandaag, maar in de kapel realiseerde ik me echter dat dit niet het geval was. De Gemeenschap leerde me op mijn knieën te gaan voor Jezus, in het Heilig Sacrament, en daar besefte ik dat het nog veel vroeger was begonnen, toen ik naar school ging en iedereen me voor de gek hield, me aftroefde en vernederde omdat ik, toen ik klein was, nog kleiner en molliger was dan nu. Ik dacht dat ik, volgens de normen van de wereld, niet goed was zoals ik was en daarom, voor de wereld, voor de samenleving, moest veranderen… en vanaf dat moment raakte ik verslaafd, en niet enkel door drugs te gebruiken. Voor mij was het gewoon een substantie. Ik begon te roken, om door anderen geaccepteerd te worden, ik moest het perfecte lichaam hebben, zodat ze me graag zouden zien, ik moest in alles overdrijven, opdat de anderen me zouden willen, maar nu, vandaag, is gelukkig zijn het enige dat telt. Het is niet gemakkelijk om hier elke dag voor te kiezen, maar dankzij mijn broers die de hele dag bij me zijn, kan ik zeggen dat God bestaat en ik Hem heb ontmoet! Dat ik vandaag ben opgestaan! Dat ik Hem wil volgen! ALLELUIA!!

Hallo allemaal, mijn naam is Freddy en ik kom uit Libanon. Ik ben blij dat ik hier ben, ook al ben ik een arme zondaar, ik kan zonder schaamte getuigen over wat er in mijn leven is gebeurd. Welnu, ik ben opgegroeid in een christelijk gezin en heb de oorlog meegemaakt, ik was een levendig kind en het ging niet zo goed op school. Mijn relatie met mijn familie was niet vrij en ik voelde dat er iets mis was met mij. Ik kwam in contact met drugs toen ik nog heel klein was, ik was acht! Mijn broer had problemen door zijn verslaving, dus als nieuwsgierig kind wilde ik erachter komen wat dat was. Ik begon op mijn 12e drugs te proberen zonder het besef dat ik op een dag misschien zelf verslavingsproblemen zou hebben. Ik verliet de school toen ik dertien was en begon een leven van vertier te leiden. Ik luisterde naar muziek en probeerde allerlei soorten drugs uit, ik ging daarmee door tot ik twintig was en alleen maar plezier zocht. Ik bracht mijn leven door met het doen van alles wat niet normaal is, en uiteindelijk voelde ik me erg verward, wist ik niet meer wie ik was, voelde ik me verdrietig en teleurgesteld door alle situaties waarin ik beland was. Ik besefte dat ik niet in staat was om een normaal leven te leiden. In 2016 vond een man me, bijna dood na een overdosis, vlakbij een standbeeld van de heilige Maagd. Die dag werd mijn leven gered, ik bleef leven en ging naar de Gemeenschap Cenacolo waar ik het in het begin heel moeilijk had, waar ik ontdekte dat er goed en kwaad is en dat ik vrij ben om te kiezen wat ik wil leven, het goede of het kwade. Ik ontdekte dat God er niet was in het verleden, omdat ik egoïstisch was en alleen maar aan mezelf dacht, maar op een dag, tijdens de biecht, zei een priester me: “Maar jij houdt niet van jezelf! Daarom voel je je zo alleen!” Ik heb niets beantwoord. Hij legde me uit dat ik mijn zonden aan God had beleden en Hij me vergeven had! God toonde me zijn Barmhartigheid en hield van me. God is geweldig, “Hij schiep de wereld en hield van je, en wie ben jij dan dat je niet van jezelf houdt!” Op dat moment voelde ik me schuldig, omdat God bedroefd was omwille van mij en dus begon ik van mezelf te houden; nu ben ik drie jaar in de Gemeenschap. De Gemeenschap Cenacolo bracht me weer op de been, gaf me de wil om te leven, gaf me de hoop om een normaal leven te leiden en de grootste vreugde goed te beleven. Een week geleden was ik op de heuvel van Podrbdo en ik dacht terug aan de momenten waarop ik werd gered in mijn leven, en waar ik nu sta. Maar wat heb ik gedaan voor de Madonna? Waarom heeft Onze Lieve Vrouw mij hier gebracht, wat heb ik gedaan en wat heb ik Haar hiervoor aangeboden? Wat kan ik Haar aanbieden, ik, een arme zondaar; en ik dacht dat Onze Lieve Vrouw mij naar hier bracht opdat ik dicht bij Jezus zou kunnen zijn, dus bood ik Haar het kleine offer aan om nog wat langer in de Gemeenschap te blijven, en ik besloot te vragen of ik in Medjugorje mocht blijven. Ik vroeg de Madonna: "Als U het wilt, blijf ik hier" en toen ik weer naar beneden ging, ontmoette ik Marco (nota: verantwoordelijke fraterniteit in Medjugorje), die me begroette, maar het was een moment van stilte en dus kon ik niet met hem praten. Uiteindelijk zei ik tegen God: "Laat Uw wil geschieden” en toen keek ik in welke richting Marco was verdwenen. Op een zondag ging ik hem vragen of ik nog mocht blijven, omdat dit mijn dankbetuiging zou zijn aan Onze Lieve Vrouw, omdat ik leef en dit me zo goed heeft gedaan. Marco omhelsde me en dus wist ik dat ik mocht blijven. Ik kan dus zeggen dat ik gelukkig ben, dat God bestaat en ik Hem heb ontmoet, ik ben opgestaan ​​en ik wil Hem volgen! ALLELUIA!

mediu3Hallo, ik ben Dorota, ik ben 22 jaar en ik kom uit Slowakije. Juist zoals we "volg Mij" hebben gedanst, wil ik vertellen over drie momenten waarop ik mijn "JA" tegen God heb uitgesproken. Toen ik God volgde, ontmoette ik de Gemeenschap via mijn broer en omdat ik hem achterna wilde gaan, begon ik op heel jonge leeftijd mijn weg in de Gemeenschap, ik was 16 jaar. In het begin was het heel moeilijk, maar ik voelde een echte vriendschap en ook de roep van Medjugorje omdat ik uiteindelijk hier in Medjugorje in de Gemeenschap was. Zodoende heb ik in deze oproep gezegd: "Ik volg je God". In de Gemeenschap ontmoette ik echte vriendschap, waarin we, zelfs als we een fout maken, opnieuw kunnen beginnen en dit was de mooiste levensschool. Zo groeide ik uiteindelijk uit tot een echte vrouw. De andere “volg Mij” deed zich voor toen ik naar huis ging. Ik voelde altijd de oproep van de Madonna, van Jezus, dus ik kwam altijd naar hier als ik belangrijke keuzes in mijn leven moest maken, want dit is de juiste plek, en ik heb aan Jezus gevraagd wat ik moest doen, of ik door moest gaan met mijn studies of iets anders moest doen, want toen ik thuis was, was het niet zo dat alles perfect verliep in mijn familie. Dus kwam ik hier om bij de Madonna en de meisjes te zijn, om alles door te geven wat de Gemeenschap me leerde. Nu ben ik weer hier, in Medjugorje, met zoveel vragen: wat wil God uiteindelijk van mij, want dit jaar is er eentje geweest van lijden, van pijn. Omwille van mijn leeftijd wist ik echt niet hoe ik hier moest mee omgaan, hoe ik het moest aanvaarden, maar nu ben ik gelukkig, ik weet hoe ik het kan accepteren ... en hoe dan ook, als ik nu huiswaarts keer, moet ik chemotherapie ondergaan. Dit was het lijden dat God me gaf. Laten we God volgen want Hij weet wat goed is voor ons; ik wil Jezus bedanken, omdat Hij me langsheen de Gemeenschap naar hier heeft geroepen, waar ik een ander familie heb, een gigantisch grote familie! Hier kan ik zeggen dat ik God via de Gemeenschap heb ontmoet! God bestaat en ik heb Hem ontmoet! Ik ben opgestaan ​​en ik wil Hem volgen! ALLELUIA!!

Hallo, mijn naam is Mirella. Ik kom uit Kroatië, ik had een moeilijke jeugd en vandaag ben ik er zeker van dat veel jonge mensen, velen van jullie, een moeilijke jeugd hebben gehad, maar ervoor hebben gekozen om te lijden en te vechten. Ik daarentegen koos destijds om weg te lopen van mijn onzekerheden en mijn angsten, en te doen alsof alles in orde is. Het is moeilijk om zo te leven en ik verviel al snel in de wereld van de drugs, ik leefde jaren op die manier, tot ik op een dag Jezus leerde kennen, en een grote genade verkreeg: op een dag realiseerde ik me plotseling dat Jezus voor mij gestorven was op het kruis, dat dit geen verhaaltje was van zo’n duizend à tweeduizend jaar geleden, neen, Hij heeft dat voor mij gedaan, en heeft voor mij gebeden op dat kruis. Ik wist dat vanaf dat moment mijn leven voor altijd anders zou zijn. Ik heb ook zonder Jezus geprobeerd om te stoppen met de drugs, maar ik kan jullie zeggen dat de wonden die het kwade achterlaat, dat deze enkel door Jezus genezen kunnen worden.Toevallig ontmoette ik de Gemeenschap, en ondanks het gebed, wist ik niet hoe ik moest leven. Ik hoorde hoe Jezus me riep om naar de Gemeenschap te komen, en ik besloot Hem te volgen en leerde een authentiek christelijk leven kennen. De Gemeenschap heeft me een eenvoudig leven voorgesteld, vroeg opstaan, bidden, de waarheid vertellen, vergeving vragen. Misschien is dat voor iemand anders heel normaal, maar niet voor mij, integendeel! Het was moeilijk, maar ik vond veel mensen die me verwelkomden. Vandaag, 5 jaar later, ben ik er nog steeds, en ben ik een publieke zondaar die een familie heeft gevonden die van me houdt, die me verwelkomt, die mijn fouten vergeeft, ook vandaag, en soms als het moeilijk is en ik zeg: "Ik ga weg", “wie laat me dit doen”, … wat me hier houdt is dat ik Jezus wil volgen. Hier heb ik een manier gevonden om Hem te volgen, om van Hem te houden. Ik ben hier om jullie te vertellen dat God bestaat, dat ik Hem heb ontmoet! Vandaag ben ik opgestaan ​​en wil ik Hem volgen! ALLELUIA!

mediu4Mijn naam is Pierre en ik ben Fransman. Ik ben opgegroeid in Frankrijk, maar ben afkomstig van de Stille Oceaan, van Tahiti, van de verre eilanden, 24 uur met het vliegtuig. Ik heb veel geleden onder het feit dat ik een donkere huidskleur had, terwijl mijn ouders blank waren. Ik heb een jongere zus van 17 jaar en toen ik terugkwam van school, was ik bang voor de blik van de anderen, omdat ik anders was en daarom, op zoek naar mijn identiteit, begon ik rotzooi uit te halen, leugens te vertellen, mensen te manipuleren, ook mijn familie. Ik was boos op mijn leven, waarom ik opgroeide in Frankrijk, want daar was ik terechtgekomen, en na een tijdje begon ik “wiet” te roken, en heb mezelf veel schade toegebracht door de marihuana, want ik wou mijn gedachten onderdrukken. Dit ging zo door tot mijn achttiende. Op een dag vroeg ik mijn ouders om naar Tahiti te gaan en op 18-jarige leeftijd omhelsde ik mijn biologische vader: een kleerkast van een vent, zo breed als deze gigantische vlag. Er zijn zoveel tranen gevloeid op dat eiland, tranen van lijden, van woede maar zes maand later, bij ons afscheid, beschouwde ik mij als zijn zoon, die hij in de steek heeft gelaten, opzij geschoven, maar nu was het voor mij en voor hem een gebaar van liefde. Ik zeg dit zonder angst en ik vertel dit voor als er hier kinderen zijn die geadopteerd zijn. Ze dachten van mij ook dat ik ziek was, door wat ik deed, door mijn gedrag. We hebben geen pathologie, maar alleen een grote wond, die we tot het einde zullen meedragen. Dus vandaag voelde ik de drang om dank te zeggen, voor mijn familie: die van Tahiti en die van Frankrijk. Dankjewel voor deze familie die hier bij mij is, zittend, "de Gemeenschap Cenacolo", want ik heb zoveel deuren in mijn leven geopend om mijn problemen op te lossen, maar op alle plaatsen waar ik ben geweest, heb ik me nooit zo geaccepteerd gevoeld zoals hier, in de Gemeenschap, en vandaag zijn er zoveel emoties, tranen van vreugde, van vriendschap, oprechte knuffels. Kijkend naar al mijn broers en zussen, hier zittend om me heen, kan ik zeggen dat God bestaat, dat ik Hem heb ontmoet, dat ik ben opgestaan, dat ik Hem wil volgen. ALLELUIA!


Medju2Hallo, mijn naam is Ann, ik ben 24 jaar en ik kom uit de Verenigde Staten. Mijn verhaal, hoe ik hier ben gekomen, lijkt erg op dat van mijn broers en zussen die hier bij mij zijn. Ik wil jullie graag vertellen over een ervaring die ik meegemaakt heb in de periode dat ik in de Gemeenschap was. Wanneer ik bad, dacht ik direct in weesgegroetjes, maar kwam ook de gedachte in me op hoe ik het alleen moest zien te redden, want ik kon niet ten volle geloven. Ik kom uit een gezin van tien kinderen en toen ik 16 was, heb ik gezien hoe mijn oudere broer naar de hemel vertrok omwille van de drugs. En dit was voor mij de bevestiging dat onze gebeden niets waard zijn. Maar er was een video, nu bijna drie jaar geleden, toen ik in Peru was, en een van mijn andere broers was hervallen in de drugs. Eén van de meisjes daar vertelde me dat Moeder Elvira zei dat je, als je een genade van de Heer wilt ontvangen, een hele nacht in de kapel moet doorbrengen. Toen ze me dat vertelde, geloofde ik er niet veel van. Maar ze bood aan om het samen met mij te doen en we baden in onze kapel, in Peru, gedurende een hele nacht voor mijn broer en een paar maanden later keerde hij naar hier terug, naar Medjugorje, naar de Gemeenschap, en hij is hier nog altijd vandaag. Ik vertel je dit niet omdat ik trots ben op mijn gebeden, ik zeg jullie dit omdat ik jullie toewens te geloven in het gebed; want wanneer we de Heer oprecht om hulp vragen, komt Hij tussenbeide, maar wij moeten geloven! Het is een moment waarop ik heb gezien dat de Heer echt is opgestaan, dat ik Hem heb ontmoet, en dat ik Hem wil volgen! ALLELUIA!