bannerquaresima generale

Vasten 2019 - Op weg naar de Verrijzenis

Vanaf de eerste zondag van de Vasten willen we samen met jullie op weg gaan
in een "tijd van Genade en Bekering”, door jullie een aantal eenvoudige punten ter overweging voor te leggen.
 
Vastentijd, Pasen, Verrijzenis…
Bij “ons thuis”, dat zijn niet alleen mooie woorden, neen, dat is de waarheid die we dagelijks onder onze ogen zien. Het is het wonder dat gebeurt in onze levens die opgebouwd worden in Gods Barmhartigheid, die verrijzen en zich opnieuw verheugen dankzij het offer, de strijd tegen het kwaad en de verleidingen, dankzij het in ernst genomen en gelovig engagement op onze weg in de Gemeenschap.

Pasen is een op weg gaan, een reis, men verrijst niet in één keer, we zetten elke dag een stap: we stellen ons recht, zetten ons in beweging, beleven niet alleen de moeilijkheden van het op weg gaan, maar ook de vreugde van de reis, omdat de reis niet alleen een plaats van strijd, verleiding en "jammerklachten" is ... maar ook de plek waar God dichtbij komt door zijn Voorzienigheid.
 
Dit is de boodschap die we mogen ontdekken bij het begin van de vastentijd: het gebed en het vasten, onthechting en engagement moeten nieuw leven worden, zachtmoedigheid, een open hart dat kan vergeven, liefde die in de loop van de dag vorm krijgt. De Vasten is dus in de eerste plaats de kracht van Gods Barmhartigheid, van een Vader die wacht op onze "terugkeer" naar huis, die onze kettingen losmaakt en elk juk verbreekt.

Elke zondag zullen we jullie een thema en een engagement voor de nieuwe week voorstellen, samen met het Evangelie van de zondag en andere nuttige materie voor persoonlijke reflectie.

We wensen iedereen een goede vastentijd!

 

BOODSCHAP VAN DE HEILIGE VADER VOOR DE VASTEN 2019

 

quaresima messaggio papa 2019


“De schepping ziet met vurig verlangen uit
naar de openbaring van de kinderen van God” (Rom. 8, 19)


Beste broeders en zusters,

Elk jaar biedt God, met de hulp van onze Moeder de Kerk, “de gelegenheid aan de christenen zich voor te bereiden op de Paasfeesten in de vreugde van een gezuiverd hart” (Prefatie van de Vasten 1) opdat zij in de geheimen van de verlossing de volheid zouden kunnen putten geboden door het nieuwe leven in Christus. Zo zullen wij op weg kunnen gaan van Pasen naar Pasen tot aan de volheid van het heil dat wij reeds ontvangen hebben dankzij het Paasmysterie van Christus : “Want wij zijn gered geweest, maar het is in hoop” (Rom. 8, 24). Dit heilsmysterie, reeds aan het werk in ons in dit aardse leven, stelt zich voor als een dynamisch proces dat ook de geschiedenis omvat en heel de schepping. Sint Paulus zegt het : “De schepping ziet met vurig verlangen uit naar het ogenblik dat de heerlijkheid van de kinderen Gods openbaar zal worden” (Rom. 8, 19). Het is in dat perspectief dat ik zou wensen enkele punten ter overweging voor te leggen om onze weg van bekering te begeleiden gedurende de komende Vasten.

1. De verlossing van de Schepping

De viering van het Triduum van Pasen van het lijden, dood en verrijzenis van Christus, hoogtepunt van het liturgisch jaar, roept ons, elke keer weer, om ons in te zetten op een weg van voorbereiding, bewust dat onze bestemming tot gelijkvormigheid met Christus (cf. Rom. 8, 29) een onschatbare gave is van de barmhartigheid van God.

Als de mens leeft als zoon van God, als hij leeft als een verloste persoon die zich laat leiden door de Heilige Geest (cf. Rom. 8, 14), en de wet van God weet te erkennen en in ’t werk te stellen, om te beginnen met deze die ingeschreven staat in zijn hart en in de natuur, dan doet hij eveneens goed aan de Schepping, door samen te werken aan de verlossing ervan. Dat is de reden waarom de schepping, zegt ons Paulus, als een vurig verlangen heeft dat de kinderen van God zich zouden tonen, namelijk dat degenen die genieten van de genade van het Paasmysterie van Jezus ten volle zouden leven van de vruchten ervan, die bestemd zijn hun volle rijpheid te bereiken in de verlossing van het menselijk lichaam. Als de liefde van Christus het leven van de heiligen omvormt – geest, ziel en lichaam -, dan worden deze een lofbetuiging aan God en, door het gebed, de contemplatie en de kunst, integreren zij eveneens de andere schepselen, zoals dit prachtig beleden wordt in de “Lofzang van de schepselen” van de heilige Franciscus van Assisi (cfr. Enc. Laudato Si, nr. 87). In deze wereld nochtans, wordt de harmonie voortgebracht door de verlossing, nog en altijd bedreigd door de negatieve kracht van de zonde en van de dood.

2. De vernielende kracht van de zonde

Inderdaad, als wij niet leven als kinderen van God, dan bedrijven we dikwijls vernielende gedragingen tegenover de naaste en de andere schepselen, maar eveneens tegenover onszelf, door op een min of meer bewuste wijze te beschouwen dat we deze kunnen gebruiken volgens ons eigen genoegen. De buitensporigheid krijgt dan de bovenhand en
leidt ons naar een levensstijl die de grenzen schendt die onze menselijke conditie en de natuur ons vragen te eerbiedingen. Wij volgen dan ongecontroleerde verlangens die het Boek Wijsheid toeschrijft aan ongelovigen, ’t is te zeggen aan degenen die God niet hebben als referentie in hun handelen en die geen hoop hebben voor de toekomst (cf. 2, 1-11). Als wij niet voortdurend naar het Pasen streven, naar de horizon van de Verrijzenis, dan wordt het klaar dat de logica van het “alles en meteen”, van het “altijd maar meer bezitten” zich uiteindelijk opdringt.

De oorzaak van alle kwalen, wij weten het, is de zonde die, sinds het verschijnen ervan midden te mensen, de innige verbondenheid (‘communio’) met God verbroken heeft, en ook met de anderen en met de schepping waaraan wij verbonden zijn vooral langs ons lichaam. De breuk van deze innige verbondenheid met God heeft eveneens de harmonieuze betrekkingen beschadigd tussen de mensen onderling en het levensmidden waarin zij geroepen zijn te leven, zodat de tuin werd omgevormd tot een woestijn (cf. Gen. 3, 17-18). Het gaat hier over de zonde die de mens aanzet om zich als de god van de schepping te beschouwen, zichzelf als absolute meester ervan te tonen en ervan gebruik te maken niet voor een bestemming die door de Schepper gewild is maar voor zijn eigen belang, en dit ten koste van de schepselen en van de anderen.

Wanneer men de wet van God verlaat, de wet van de liefde, dan is het de wet van de sterkste op de zwakkere die zich uiteindelijk gaat opleggen. De zonde die in het hart van de mens leeft (cf. Marc. 7, 20-23) – en die zich toont onder de trekken van de hebzucht, van het gewelddadig verlangen naar het buitensporig welzijn, van gebrek aan belangstelling voor het goed van iemand anders, er zelfs dikwijls voor het eigen welzijn – leidt tot de uitbuiting van de schepping, van de personen en van het levensmidden, onder de druk van die onverzadigbare drang die elke verlangen beschouwt als een recht, en die vroeg of laat, zal uitlopen op het vernietigen zelfs van degene die zich daardoor laat overheersen.

3. De genezingskracht van het spijt hebben en van de vergiffenis

Het is daarom dat de schepping een urgente nood heeft dat de kinderen van God zich openbaren, zij die “een nieuwe schepping” geworden zijn : “Wanneer dus iemand in Christus is, is hij een nieuw schepsel. De oude wereld is voorbij, een nieuwe wereld is geboren” (2 Kor. 5, 17). Inderdaad, dankzij hun manifestatie, kan ook de schepping het Pasen “beleven” : zich openen voor een nieuwe hemel en een nieuwe aarde (cf. Openbaring. 21, 1). De weg naar Pasen roept ons juist op ons gelaat en ons hart van christenen te vernieuwen door het spijt hebben, de bekering en de vergiffenis om zo heel de rijkdom te kunnen beleven van de genade van het Paasmysterie.

Dit “vurig verlangen”, deze verwachting van de schepping, zal tot een goed einde komen bij de manifestatie van de kinderen van God, namelijk als de christenen en al de mensen op een beslissende wijze zullen binnentreden in dit “moeizaam werk”’ van God die de bekering is. Heel de schepping wordt geroepen, samen met ons, uit te treden uit “de slavernij van de degradatie, om de vrijheid te kennen van de heerlijkheid gegeven aan de kinderen van God” (Rom. 8, 21). De Vasten is een sacramenteel teken van deze bekering. Hij roept de christenen op om op een meer intense en concrete wijze gestalte te geven aan het Paasmysterie in hun persoonlijk, familiaal en sociaal gedrag, meer in het bijzonder door beoefenen van het vasten, het bidden en het aalmoes.

Vasten, dit wil zeggen leren van houding te veranderen tegenover de anderen en de schepselen : van de bekoring om alles te “verslinden om zijn hebzucht te bevredigen, naar het in staat zijn te lijden uit liefde, die in staat is de leegte van ons hart overvloedig te vullen. Bidden om aan de afgoderij en de zelfvoldaanheid van onszelf te verzaken, en te erkennen dat men nood heeft aan de Heer en aan zijn barmhartigheid. Het geven van aalmoezen om zich de bevrijden van de dwaasheid te leven door elke ding voor zich op te stapelen in de illusie zo zijn toekomst te verzekeren die ons niet toebehoort. Het komt erop aan zo zijn vreugde terug te vinden in het plan van God voor de schepping en voor ons hart, namelijk dat van Hem lief te hebben, onze broers en zusters en heel de wereld lief te hebben, en van in die liefde het ware geluk te vinden.

Beste broeders en zusters, de “Vasten” van de Zoon van God heeft erin bestaan binnen te treden in de woestijn van de schepping opdat deze opnieuw de tuin zou worden van de innige verbondenheid met God, deze tuin die bestond voor de erfzonde (cf. Marc. 1, 12-13; Jes. 51, 3). Moge onze Vasten diezelfde weg doorlopen om zo ook de hoop van Christus naar de schepping over te dragen, opdat “ook zij, bevrijd van de slavernij van de degradatie, de heerlijkheid zou kennen gegeven aan de kinderen van God” (cf. Rom. 8, 21). Laten we deze tijd van genade niet tevergeefs voorbijgaan ! Laten we God vragen ons te helpen een weg van echte bekering in het werk te stellen.. Laten we het egoïsme verlaten, de blik op onszelf gecentreerd en laten we ons naar het Pasen van Jezus keren : laten we ons de naasten maken van onze broers en zusters in moeilijkheden door met hen onze spirituele en materiële gaven te delen. Zo, door in het concrete van ons leven de overwinning van Christus op de zonde en de dood te ontvangen, zullen we ook op de schepping zijn omvormende kracht aantrekken.

Van het Vaticaan, 4 oktober 2018
Feest van de Heilige Franciscus van Assisi

Franciscus

(bron: http://www.lavigerie.be)