Denis

denis1


Ik ben Denis en ben afkomstig uit Kroatië. Ik wil mijn verrijzenis met jullie delen! Ik dank de Gemeenschap die mij heeft willen ontvangen, want de ontmoeting met een levende God heeft mijn leven veranderd. Tijdens het Communisme van het vroegere Joegoslavië gingen mijn ouders in Duitsland wonen. Zij dachten dat zij, door hard te werken, een nieuw leven konden opbouwen. Mijn broer en ik zijn daar geboren en mijn ouders deden er alles aan om ons een goede opvoeding te geven waarbij we niets zouden tekort komen. Maar wat wij het meeste misten, was hun aanwezigheid.

Wij waren een katholiek gezin en kregen een goede basisopvoeding. Onze ouders wilden dat wij naar de catechese gingen en dat wij ’s zondags de Mis bijwoonden. Tot mijn elfde jaar ging dat goed. Er was welzijn maar de eenheid van ons gezin ging verloren en daardoor keerde ik God de rug toe. Toen slopen de leugens en de problemen ons huis binnen. Mijn vader dronk en deed aan kansspelen en mijn moeder maakte zich dikwijls kwaad. Ik was beschaamd over deze situatie en was verward, en zat vast in vele veroordelingen ten opzichte van hen. Ik werd schuchter en angstig en begon zelf drugs te gebruiken en aan kansspelen te doen. Drie jaar later begon mijn broer hetzelfde te doen.

Ik had een moeilijke relatie met mijn vader. In feite haatte ik hem. Ik sloot me op in mijzelf. Om te ontsnappen aan wat ik meemaakte, zette ik "maskers" op. Hoe langer hoe meer voelde ik mij vuil van binnen. Omwille van de problemen die samenhingen met mijn verslaving moest ik uit Duitsland wegvluchten en terugkeren naar Kroatië. Daar had één van mijn ooms de moed om mij te zeggen: “Nu is het genoeg. Je moet of hulp aanvaarden of hier weggaan.” Toen ervoer ik een sterke sensatie alsof mijn leven aan een kruispunt was gekomen.

Vandaag erken ik dat het de onophoudelijke gebeden van mijn grootmoeder voor onze familie waren die mij hebben gered. In haar brieven herinnerde zij ons eraan dat wij moesten bidden, dat wij elkaar moesten vergeven en het echte leven moesten kiezen. Ik heb toen "ja" gezegd tegen mijn oom en God schonk mij de kracht en het geduld om mijn eerste stappen te zetten naar de Gemeenschap. Ik was ontgoocheld en ik geloofde er niet in dat mijn leven terug mooi zou worden. Ik voelde mij verloren en woedend. Ik bleef me opsluiten in mijzelf en aanvaardde niet dat ik mislukt was.

In het begin dacht ik helemaal niet aan een echte verandering, ik dacht enkel aan wegvluchten van mijn problemen en mijn moeilijke situatie. Maar terwijl ik mijn weg ging in de Gemeenschap begon ik mijn leven onder ogen te zien en te vechten tegen veel lijden dat ik als een grote ballast in mijn hart meedroeg. Ik had een hekel aan mijzelf en aan alles wat ik fout had gedaan. Ik leefde in grote verwarring. Toch herinner ik mij het  eenvoudig gebaar van mijn broeders. Zij vroegen mij waar ik vandaan kwam, hoe het met mij ging… Ik werd rood, ik zweette en al wilde ik op de één of andere manier antwoorden, ik slaagde er maar niet in.

Mijn "engelbewaarder", de jongen die mij als helper gegeven was, herinnerde mij eraan dat ik in heel veel situaties van mijn leven gevlucht was. En ook hoe die vlucht mijn hart met heel veel verdriet had gevuld. Hij zei dat nu het ogenblik gekomen was om te reageren. Ik moest leren om vertrouwen te hebben in mijzelf, maar vooral in de anderen en in God. Dankzij mijn engelbewaarder heeft God mij de kracht geschonken om mijn geslotenheid en begrenzingen te overwinnen.

Door naar de anderen te luisteren als zij over zichzelf vertelden, begon ik ook beetje bij beetje over mijzelf te spreken. En het mooiste was dat niemand mij uitlachte, ook niet wanneer ik rood werd en begon te zweten. Dankzij deze stap kreeg ik opnieuw vertrouwen in het leven en ik voelde dat ik op de goede plek was. Eindelijk kon ik mijzelf onder ogen zien en liet God opnieuw het verlangen in mijn hart geboren worden om iemand te worden die niet vlucht voor zijn angsten maar die zich met geloof inzet voor de anderen.

Iedere morgen in de kapel mag ik knielen voor Jezus, met Hem spreken en alles in zijn handen leggen. Ik heb een echte Vriend gevonden! Nooit kan ik Hem genoeg bedanken omdat Hij het voor mij mogelijk maakt om opnieuw te glimlachen, een verschil te maken en te dienen. Ik voel mij een nieuwe mens, die gelukkig is omdat hij leeft. En ik zie dat de Heer met mijn verdere genezing bezig is: Hij schenkt mij zoveel mooie dingen die ik me evenmin had kunnen inbeelden! Ik voel hoe "God mij omhelst", heel in het bijzonder wanneer ik val. Dat geeft mij de kracht om geen zelfmedelijden te koesteren, maar op de weg van het goede te blijven. En dat is iedere dag Gods mooiste geschenk voor mij. Hij wil het goede voor mij. Of liever … Hij houdt van mij en leert mij om het goede te willen en te doen. Denis