martina 1

Vandaag kan ik het echt uitroepen met de woorden van de Psalm: "Ik ben kalm en sereen als een kind dat bij zijn moeder gespeend wordt, zoals een gespeend kind, zo voelt mijn ziel" (Psalm 131).

Mijn naam is Martina en ik ben geboren in Bosnië-Herzegovina. Ik kom uit een christelijke familie die naar de kerk ging en haar geloof beleefde op een traditionele manier. Mijn eerste verwondingen en problemen ontstonden toen ik klein was, toen we vanwege de oorlog gevlucht zijn en asiel vonden in Wenen. Mijn ouders kwamen niet goed meer overeen en maakten vaak ruzie. Het verwarde me alsmaar meer en ik kon niet begrijpen waarom ze niet meer van elkaar hielden. Door hun scheiding ontstond er een grote, diepe wond in mij. Vanaf dan veranderden we regelmatig van appartement, buurt en school, tot het moment dat mijn broer en ik in een instelling voor minderjarigen terechtkwamen.

Het was op dat moment dat ik begon te rebelleren: ik deed alles wat verboden was om de aandacht van anderen te trekken. Toen ik twaalf was, stierf mijn moeder heel plots en vanaf dat moment verloor ik de wilskracht om te leven, om te lachen en te geloven in goedheid. Later verhuisden we naar Kroatië, naar mijn vader, en doordat ik voelde dat we elkaar niet kenden, kon ik niet praten met hem en was ik erg gesloten. Ik schaamde me voor wat ik binnenin mezelf doormaakte en ik wou niet dat anderen het zouden ontdekken. Ik hoopte heel vaak dat alles wat me overkwam gewoon een slechte film was en ik zocht een weg om te ontsnappen uit deze wereld die me enkel pijn en verdriet bracht.

En daarom creëerde ik op de middelbare school een nieuwe Martina: eentje die sterk en vrij was, bereid om zonder angst risico's te nemen. Na mijn eerste ontmoeting met drugs en vrienden die "op een andere manier" leefden, dacht ik dat ik het antwoord had gevonden op die afgrond van leegte en het verdriet dat ik binnen in mij droeg. In het begin leek het allemaal een spel, een leuk spel, maar naarmate de tijd verstreek verloor ik de controle over mijn leven. Mijn wanhoop werd alsmaar groter en ik zat met duizend vragen waarop ik het antwoord niet kon vinden. Uit deze onafgewerkte zoektocht naar de waarheid en de chaos waarin ik woonde, kon mij maar één iemand redden, en dat was God. Ik heb naar Hem geroepen met al mijn kracht: "Als Je bestaat, alsjeblieft, kom me helpen!!". Niet veel later heb ik via enkele vrienden de Gemeenschap leren kennen.

Beslissen om te gaan en me voorbereiden op deze nieuwe stap was niet eenvoudig, maar dankzij de hulp van mijn vader en zijn nieuwe echtgenote begon ik aan deze weg van het Licht. In het begin leek het onmogelijk om mijn leven te veranderen, ik begreep niet waarom die meisjes lachten en zo gastvrij en gelukkig waren. Dankzij mijn "beschermengel" en de meisjes die me gratis liefde gaven en me verwelkomden in al mijn kleinheid, voelde ik me thuis en omhelsd door God. De Heer nam de zorg van mijn leven op zich door beetje bij beetje de wonden te helen die ik in mijn hart droeg. Ik was bang voor de waarheid over mijzelf, vond het heel moeilijk om in dialoog te gaan met anderen, maar ik voelde me geborgen door de andere meisjes die samen met mij vochten en leden.

Ik ontdekte dat ik een nieuwe familie had waarin er ook problemen, armoede, menselijke beperkingen waren, maar waar men je toch graag ziet, je respecteert, je vergiffenis vraagt en waar je altijd opnieuw mag beginnen. Maar de grootste ontdekking die ik deed in de Gemeenschap was de vreugde van het geven van leven, in het bijzonder toen ik zelf "beschermengel" werd. Ik mocht met mijn eigen ogen zien hoe de meisjes opnieuw "geboren" werden: mijn hart werd vervuld door de grootste vreugde die ik ooit heb meegemaakt, echte vreugde! Ik voel hoe Onze Lieve Vrouw me begeleidt op mijn weg, hoe Zij mij onderwijst en me leert een vrouw te worden die klaar is om offers te brengen en te beminnen. Ik ben zo blij!

Ik dank de Heer die zich over mij heeft ontfermd zodat ik weer kon opstaan door me kracht te geven in de moeilijke momenten. Ik ben mijn familie enorm dankbaar omdat zij altijd geprobeerd hebben om me te helpen en ze bleven me nabij! Ik dank heel bijzonder Moeder Elvira, voor haar levenslessen en haar groot voorbeeld als vrouw en moeder. Martina