Đana


Ik kom uit Bosnië-Herzegovina. Mijn naam is Đana en ik ben blij omdat ik kan getuigen dat het mogelijk is om uit de duisternis te geraken en een gelukkige vrouw te zijn.

Mijn lijdensverhaal begon als volgt: ik bleef zonder vader achter want hij had ons verlaten, en ik denk dat dit mijn leven heel diep getekend heeft. Door minderwaardigheidsgevoelens en de angst om niet geaccepteerd te worden door de anderen wou ik reeds als klein meisje in alles de beste zijn, wou ik iemand zijn die ik niet was, iemand anders. Ik hield niet van mezelf en ik kon mijn fouten niet accepteren. Elke mislukking ervoer ik als de ergste teleurstelling.

Het werd nog erger met de oorlog en al het kwaad dat die met zich meebracht. De teleurstelling in het leven, in de mensen, in God, werd alsmaar groter. Het werd steeds moeilijker om te geloven dat het de moeite waard was om te vechten voor het goede. Ik zag de zin niet van het lijden en dus accepteerde ik het niet. Ik kwam in opstand en vluchtte weg. Ik slaagde er niet in om de confrontatie aan te gaan met de realiteit van het leven en haar moeilijkheden, haar pijn. Daarom zocht ik telkens de gemakkelijkste weg om mijn problemen op te lossen en na een poos bevond ik me in de wereld van de drugs. Ik dacht dat ik de manier, de oplossing, had gevonden voor al mijn moeilijkheden. Door de drugs leek het of ik niet meer leed en dat ik alles aankon. Gedurende vele jaren kon ik niet accepteren dat dit nu net het probleem was en dat ik echt hulp nodig had. Ik was in de val van het kwade terechtgekomen en ik geraakte er niet meer uit. De drugs hadden me alles afgenomen: mijn waardigheid, mijn vrijheid, mijn vrienden… mijn leven!

Via een kennis leerde ik de Gemeenschap Cenacolo kennen. Het was niet gemakkelijk om toe te geven dat ik de Gemeenschap nodig had, maar ik had geen keus noch de kracht om nog langer te vechten. Ik herinner me hoe moeilijk het was om deze nieuwe levensstijl te begrijpen. Ik wist ook niet wie of wat "Jezus in de Heilige Eucharistie" was: ik keek naar de meisjes die geknield zaten voor het Heilig Sacrament, al biddend, en ik dacht: dit is niet normaal, er klopt iets niet bij hen.

Echter, vanaf de eerste dag ontmoette ik de levende God in elke hoek, in elke handeling, in elk blik, zelfs als ik me er niet van bewust was. God sprak tot me door de meisjes en hun oprechte vriendschap. Ze accepteerden me zoals ik was en vroegen er niets voor in de plaats. Zo begon mijn pad van bekering. De eerste stap was toen ik geleerd had me te verheugen in de kleine dingen. Ik ontdekte dat echte vreugde ontstaat door jezelf te geven. Ik realiseerde me dat het de moeite waard is te vechten voor de waarheid en dat elke keer dat ik het kwade overwin met het goede, ik me gelukkig en vredig voel. Alles begon zin te hebben: elk lijden, elk kruis ...

Wanneer ik met de meisjes praat, zeg ik hen dikwijls dat wij het kruis en het lijden moeten aanvaarden omdat we in die momenten dichter bij God zijn. Het is zeker niet altijd eenvoudig of gemakkelijk, maar in deze dagelijkse strijd zit de schoonheid om naar de dingen te kijken met de ogen van het geloof, en dit is het grootste geschenk dat ik heb ontvangen.

Ik wil God en allen die mij elke dag helpen om op het juiste pad te blijven van harte bedanken. Đana