michelle 1


Mijn naam is Michelle, ik kom uit Schotland en vandaag kan ik met een oprecht hart zeggen dat ik blij ben om een ​​dochter van God te zijn: "Wees altijd blij, want je behoort tot de Heer. Ik herhaal het, weest altijd blij! " (Filippenzen 4: 4).

Ik ben opgegroeid in een heel groot, christelijk gezin. Mijn ouders hebben ons altijd de goede waarden van het geloof doorgegeven: we gingen elke zondag naar de mis en mijn moeder vertelde me altijd over die "Vriend", over God, aan wie ik hulp kon vragen als ik het moeilijk had. Ik was een verlegen, gesloten kind, en binnen in mij zaten er veel onzekerheden en angsten, maar reeds als kind kende ik enorm veel trucjes om mijn ware gevoelens te "verbergen".

Pas toen ik naar de middelbare school ging, namen mijn problemen toe en manifesteerden ze zich. Ik liep verloren in de wereld van uiterlijk vertoon, ik was afhankelijk van wat de anderen dachten over mij; voor elke situatie had ik een ander masker. Ik deed me voor alsof ik een sterke vrouw was, zelfverzekerd en gelukkig, terwijl er binnen in mij zich heel wat lasten, angsten en verdriet opstapelden. Ik was een goede leerling, maar omdat het niet "in de mode was " om te studeren, stopte ik ermee om me in te zetten. Helaas, ik ging nog een stapje verder en maakte de grootste fout van mijn leven: ik sloot de deur voor God. Dit heb ik allemaal gedaan omdat ik me aanvaard wilde voelen door mijn vrienden. Na enige tijd verliet ik de school, want ik slaagde er niet langer in om te doen alsof ik een andere persoon was. En dus liep ik weg van mijn problemen… ik was een echte expert in "ontsnappen" geworden!"

Vrij snel vond ik een baan in een kleuterschool en begon ook weer te studeren; Ik wou van deze gelegenheid gebruik maken om helemaal opnieuw te beginnen, maar helaas, ik ging door zoals voorheen. Toen kwamen er ook andere problemen in ons gezinsleven: we hadden ontdekt dat mijn broer drugsverslaafde was en mijn wereld stortte in. Maar in plaats van zijn lijden en wanhoop te zien en te proberen om hem te helpen, dacht ik enkel aan hoeveel kwaad dit alles mij deed, door me op te sluiten in mijn pijn en me nog meer af te zetten tegen mijn ouders. Ik nam alsmaar meer afstand van hen, ik wou mijn eigen leven leiden, denkende dat ik niemand nodig had.

Mijn moeder heeft voor mijn broer hulp gezocht en gevonden, en dit was mijn eerste kennismaking met de Gemeenschap. Ik wou niet weten noch geloven dat het mogelijk was dat hij geholpen kon worden op een plek waar je al heel vroeg in de ochtend opstaat, waar je bidt en leeft van de Goddelijke Voorzienigheid ... voor mij leek dit absurd. Maanden gingen voorbij en uiteindelijk ben ik bezweken voor de smeekbeden van mijn moeder en ging ik mijn broer opzoeken in de Gemeenschap. Ik was verbaasd om zoveel stralende en blije gezichten te zien ondanks het leven dat ze daar leidden. Ik geloofde niet dat men zich op die manier goed kon voelen, zonder iets, terwijl ik, die "alles" had - een mooie auto, geld, een baan, veel vrienden… - me slecht voelde, verdrietig was en leeg van binnen.

Uit nieuwsgierigheid besloot ik om regelmatig naar de Gemeenschap te gaan. Na een poos begon ik erover te denken om er een korte periode van ervaring op te doen, maar mijn geweten zei me dat ik meer tijd nodig had om zo'n weg te volgen; en zodoende, en zoals ik altijd al gedaan had, doofde ik dat stemmetje in me. Ik had wel duizend excuses om mezelf ervan te overtuigen dat ik de Gemeenschap niet nodig had. Dan, van de ene dag op de andere, toen mijn vader een ongeluk kreeg, veranderde mijn leven totaal. Er was geen enkele hoop dat hij het zou overleven en opnieuw stortte mijn wereld in elkaar. De Gemeenschap begon te bidden voor hem en drie dagen later keerde het tij en begon hij te herstellen: dit gaf me de duw om de beslissing te nemen om naar de Gemeenschap te gaan. Ook besefte ik dat ik mezelf meer tijd moest geven dan de "korte ervaring" die ik gepland had, en ik zei tegen mezelf: "Ik wil niet langer weglopen van mezelf. Al heel mijn leven heb ik gekozen voor de brede en gemakkelijke weg. Genoeg zo! Het is tijd om daarmee te stoppen! ".

Het is niet gemakkelijk geweest om alle maskers van het "brave meisje" weg te gooien en om mezelf in waarheid te leren kennen. Bovendien heb ik echt de strijd moeten aangaan om mijn eigen kleinheid, mijn armoede, te aanvaarden. Met de hulp van de meisjes die me altijd gesteund hebben, heb ik begrepen dat de waarheid over mezelf zeggen tegen anderen me een goed gevoel gaf. Ik was vrijer en schaamde me niet over mijn verleden en mijn problemen.

Langzaam opende ik de deur en liet ik God terugkeren in mijn leven. Nu begrijp ik waarom ik de anderen gelukkig zag, ook al hadden ze niets, en ik ben dankbaar omdat ik nu ook ontdekt heb dat het niet de dingen zijn die de leegte van je hart vullen, maar dat dit enkel God is en Zijn oneindige Liefde. Ik heb die "Vriend" teruggevonden die me nooit zal verlaten. Hoewel ik Hem niet altijd trouw ben en ik datgene dat Hij me vraagt niet altijd wil aanvaarden, Hij is er altijd en met heel veel geduld helpt Hij me de vruchten te zien van al het lijden dat ik heb meegemaakt in mijn leven.

Hij heeft me geholpen om te begrijpen dat er zo dikwijls geen grote verklaringen zijn voor het lijden, maar dat ik het enkel kan aanvaarden in geloof om mentaal sterker te worden. In mijn geval is het zo gegaan: het kruis dat ik hier heb gekregen heeft van mij een sterkere vrouw gemaakt om bepaalde situaties van het leven tegemoet te treden op een wijze die ik vroeger nooit had gekund. Ik heb dit in de praktijk kunnen toetsen toen enkele maanden geleden mijn vader naar de hemel is gegaan. Ik heb het lijden van deze situatie gedragen met een kracht waarvan ik niet wist dat ik ze had en zeker en vast met het besef dat God aan mijn zijde stond.

Ik ben echt blij dat ik dankzij de Gemeenschap elke dag iets nieuws kan leren en kan groeien als vrouw. Als een vrouw die nu echt de wil heeft om zichzelf te geven en om met iedereen te delen over de wonderen die God in haar leven heeft gedaan. Michelle