Het Woord van God dat in me opkomt als ik aan mijn leven denk, is: "Voor niets hebt gij ontvangen, voor niets moet gij geven." (Mt 10: 8). Mijn naam is Sandra, ik ben Mexicaanse en ik ben geboren in een christelijk gezin. Als kind ging ik naar een van de beste scholen in de stad, mijn ouders hadden een sportcentrum en financieel ontbrak het ons aan niets. Ik was een sociaal meisje, altijd onder de mensen.

Na een economische crisis zijn mijn ouders moeten stoppen met hun activiteiten: ons leven was moeilijker geworden en ik voelde me minderwaardig en jaloers op alles wat anderen hadden. Het kruis werd nog zwaarder voor onze familie toen we ontdekten dat mijn broer drugs gebruikte: vele jaren van discussies, ruzies, schuldgevoelens, gebroken beloften. De afwezigheid van mijn broer en de mogelijke scheiding van mijn ouders wogen heel zwaar op me. Ik wilde ze helpen maar kon dat niet, en toen ik mijn moeder wanhopig zag huilen in haar kamer, toen voelde ik me incompetent en nutteloos. Ik was een meisje van tien dat problemen wou oplossen die veel te groot waren voor haar. En zo groeide er wanhoop, angst en eenzaamheid in mij. Mijn familie hield deze situatie verborgen voor de buitenwereld want ze schaamden zich te erg, en zo werd alles met de dag erger.

Omdat ik op school naar de vriendschap snakte van mijn klasgenoten begon ik make-up te dragen, te drinken en te roken, zodat ik me zoals hen zou voelen, maar helaas, daarna voelde ik me heel bedroefd en ontgoocheld in mezelf.

Inmiddels had mijn familie zich bekeerd: elke dag baden we de Rozenkrans thuis en voelde ik me beschermd door God, ook al bleef ik nog enorm ​​fragiel en was ik niet in staat om "nee" te zeggen tegen de "niet"-bekeerden. De zaken werden alsmaar erger, ik slaagde dat jaar niet voor school, ik bevond me op een breekpunt. Ik was erg verdrietig en vroeg mijn moeder om raad. Een vriend nodigde me uit om vrijwilligerswerk te doen op een school voor straatkinderen en daar voelde ik me beter: eindelijk kon ik iets goed doen! Dit alles vulde echter niet de leegte die in mij ontstaan was als kind.

In die periode ontmoette ik de Gemeenschap op de missiepost van Mexico terwijl ik mijn broer vergezelde bij zijn intakegesprekken. Godzijdank had hij eindelijk de weg van zijn redding gevonden. Maar ook ik had iets moois "ingeademd" in de vriendschap met de "tantes" van de missiepost en de kinderen: dit eenvoudige, echte leven, dat anders was en zonder schijnheiligheid, fascineerde me.

Zo ontstond de wens om een periode van ervaring mee te maken en toen ik klaar was met mijn studies, vertrok ik naar de Gemeenschap. Het leven van gebed en offers brengen, het goed uitgevoerde dagelijks werk, de echte vriendschap, het me uiteindelijk goed voelen in mezelf, zorgden ervoor dat deze periode van ervaring opdoen een "beetje" uitgelopen is en ze nu mijn leven is geworden. De grootste problemen die ik tegenkwam was wanneer ze de waarheid over me zeiden, over de gewoontes die ik diende te veranderen. Ik was bang om afgewezen te worden en veroordeelde de zusjes door me beter te voelen dan hen, maar besefte met de tijd dat dit in werkelijkheid enkel mijn trots was.

Toen Jezus deze omstandigheden in het Licht bracht tijdens mijn gebed, zag ik heel duidelijk wie ik was. Maar terwijl aan de ene kant alles in elkaar leek te storten, voelde ik aan de andere kant dat ik eindelijk in waarheid kon werken aan mijn wederopbouw. En elke keer dat ik me compleet "gebroken" voelde, vroeg Jezus me om niet te huilen uit zelfmedelijden en me meer te geven aan anderen, door een "mama' te zijn voor een moeilijk kind, door enkele meisjes die in rolstoel door het leven gaan, nabij te zijn, door me alsmaar meer verantwoordelijkheden te geven… en het gaat alsmaar door!

Nadat ik een periode had doorgebracht in de meisjeshuizen in Italië, heeft Onze Lieve Vrouw me naar Lourdes geroepen waar Ze in mijn hart het verlangen heeft gezaaid om naar de Missies terug te keren als een herboren vrouw! Wat een geschenk dat ik dit vandaag mag beleven in mijn eigen land, op de plek waar ik voor de allereerste keer de Gemeenschap ontmoette! Ik ben niet langer dat incompetente, luie en opstandige meisje van weleer. Met Jezus zijn de gewone dingen van mijn leven buitengewone zaken geworden en voel ik een oneindige barmhartigheid van een veeleisende God, die me vraagt om op weg te gaan!​​

Ik zeg dankjewel voor al die keren dat ik aangemoedigd werd! Voor elk moment dat er naar me geluisterd werd en voor elk advies dat ik ontvangen heb; voor de hulp, de liefde en de vergiffenis van de meisjes die samen met mij een stukje van mijn weg hebben afgelegd; alsook voor de kinderen die me vandaag "leven" geven. Hartelijk dank! Sandra