Mijn naam is Leonardo en ik ben blij dat ik mag getuigen over mijn leven van vroeger en nu, maar vooral over mijn wedergeboorte. Ik kom uit een christelijk gezin waar de waarden van het leven en het geloof in God altijd prioriteit hadden. Ik ben de derde van vijf kinderen en mijn vader en mijn moeder hebben er altijd alles aan gedaan opdat het ons aan niets ontbrak, maar reeds als kleine jongen leefde ik met veel onzekerheden en jaloezie, en probeerde ik altijd "beter" te zijn dan de anderen. Ik verborg mijn eigen identiteit door altijd beleefd te zijn en klaar te staan voor alles en iedereen. Ik wou altijd gezien zijn door de anderen, ik wilde "belangrijk" zijn.

Toen ik ongeveer tien jaar was, begon ik te rebelleren. Ik wou snel groot worden om "iemand" te zijn en daardoor leerde ik, mede door het slechte gezelschap waarin ik me bevond, langzaam maar zeker het kwaad kennen. Eerst alcohol, dan mijn eerste joints, vervolgens harddrugs en uiteindelijk verkocht ik zelf de "dood": ik bevond me in een draaikolk van het kwade die me alsmaar meer naar beneden sleurde. Ik zat inmiddels echt vast aan dit kwaad, werd er echt door geleefd, al besefte ik op dat moment niet meer waarmee ik bezig was. Ik was verblind door de behoefte aan geld en het valse geluk, en dit leidde me meer en meer naar de diepte en de eenzaamheid. Zelfs mijn beste vrienden hadden mij in de steek gelaten, omdat mijn trots me niet toeliet om nederig hulp te vragen, zelfs niet aan mijn familie, voor wie ik heel veel jaren mijn drugsverslaving verborgen heb kunnen houden.

Dankzij de hulp van een vriend die ik had leren kennen bij de medische hulpdiensten, ging ik naar een gemeenschap waar ik ongeveer drie jaar op weg ben gegaan. Ik dacht dat ik het probleem opgelost had, maar door me in het verkeerde gezelschap te begeven, kwam ik opnieuw op de weg van het kwaad. Ik zocht onmiddellijk naar oplossingen: ik wilde niet meer lijden als voorheen, maar bovenal wilde ik mijn familie, die in alle jaren dat ik in het kwaad had geleefd zoveel geleden had omwille van mij, niet nog meer pijn doen. Het verlies van mijn broer Antonio opende me de ogen: ik beloofde mezelf, maar vooral aan hem die naar de hemel was gegaan, dat ik geen drugs meer zou gebruiken. Sindsdien heb ik geen drugs meer aangeraakt, maar binnen in me werd die leegte alsmaar groter: ik voelde me eenzaam, ver weg van de "comfortabele" vriendschappen. En zo begon ik te drinken tot ik op het punt kwam dat ik daar een "stop" wou aan zetten. Ik had nog maar eens de bodem bereikt maar deze keer vroeg ik wel hulp aan mijn familie. Ik leerde een moeder kennen die mensen zoals ik hielp, en toen ze me zag, zei ze: "Alles komt goed, vertrouw op me!".

Zodoende heb ik mijn eerste intakegesprekken gehad en leerde ik de Gemeenschap Cenacolo kennen. Onmiddellijk voelde ik de warme omhelzing van iedereen, maar heel in het bijzonder zag ik het licht en de hoop: dit was de juiste weg die ik moest inslaan. Ik dank de goede God die zoveel geduld heeft gehad met mij gedurende al die jaren waarin ik in het kwaad heb geleefd. Hij gaf me opnieuw hoop: ik zou de levensvreugde terugvinden. Geleidelijk aan, terwijl ik onderweg was, begon ik opnieuw te bidden, leerde ik Jezus alsmaar meer kennen en mijn hart te openen zodat mijn wonden en mijn angsten genezen konden worden. Elke dag die ik doorgemaakt heb in de Gemeenschap is voor mij één grote zegen. Door een oprecht en authentiek leven te leven, zijn er in mij zoveel mooie, zuivere, oprechte en eenvoudige verlangens ontstaan.

Nadat ik al enkele jaren op weg was, heb ik gevraagd of ik een periode van dienstverlening en vrijwilligerswerk mocht doen in de missies. Het was een wens die ik in mijn hart droeg: ik wou een periode van mijn leven aan anderen geven. Tot op de dag van vandaag koester ik in mezelf alle mooie dingen die de kinderen van de Missiepost van Mexico me hebben laten ontdekken. De tijd dat ik als missionaris "werkte", heeft me de kans gegeven om mezelf beter te leren kennen, om het vermogen om mezelf te geven opnieuw te ontdekken; tegelijkertijd heeft die periode mij mijn kleinheid en tekorten getoond en het belang om een dagelijkse relatie met God op te bouwen, zodat je elke dag trouw en standvastig kan zijn in het goede. Alles wat ik meegemaakt heb in de missies, dat is nu een hele grote schat voor mij! Teruggekomen van de missie, door de dood van mijn moeder, leek het alsof alles om me heen weer in elkaar stortte: het was een harde klap die ik niet onmiddellijk in geloof en gebed tegemoet kon treden. Maar dankzij onze priesters en de hele Gemeenschap heb ik geleerd om dit kruis, dit lijden, te omarmen.. om het te verwelkomen en te accepteren. Het heeft enige tijd geduurd, maar ik voel dat ik nu opnieuw op de goede weg ben. Meer dan eens heb ik moeilijkheden meegemaakt op mijn weg, momenten van innerlijke strijd, maar Gods Barmhartigheid en de hulp van mijn broeders hebben me altijd weer de kans gegeven om opnieuw rechtop te staan ​​en te herbeginnen.

Ik wil Moeder Elvira en de hele Gemeenschap bedanken omdat zij me het leven en de hoop hebben teruggegeven om een nieuwe man te zijn. Ik wil ook bijzonder mijn familie en alle personen bedanken die omwille van mij hebben geleden maar me nooit in de steek hebben gelaten. Dank U, Heer Jezus, voor alles wat U tot stand hebt gebracht in mij, voor het Licht en de Hoop die U me hebt teruggegeven. Dankjewel voor je Barmhartigheid: help me opdat ik meer en meer goed mag zijn en klaar mag staan voor mijn medemens. Help me opdat ik een nederig en oprecht man mag zijn. Leonardo