Alecsandra


Mijn naam is Aleksandra, ik kom uit Servië en ik zou heel graag mijn weg van het duisternis naar het Licht der verrijzenis met jullie delen, zoals in dat Woord geschreven staat: "Er was een tijd dat jullie zich in het duisternis bevonden, maar nu zijn jullie in het Licht van de Heer" (Ef 5,8).

Mijn lijdensweg begon net na de oorlog, in mijn prille tienerjaren, toen mijn stiefvader, die als een vader voor me was, overleed. Ons leven werd nooit meer zoals voorheen: mijn moeder begon te drinken en omdat zij teveel werkte, zagen mijn broer en ik haar amper. We werden aan onze grootouders toevertrouwd en ik had weinig contact met haar, enkel wanneer ze ons geschenken bracht. Ik denk dat ze op die manier haar afwezigheid wilde goedmaken, denkende dat ze met materiële dingen de leegte kon opvullen die in ons ontstaan was. Ik leed enorm want ik had geen familie zoals mijn vrienden. Ik miste een moeder en een vader met wie je kon delen over datgene wat je meemaakte. Ik zag mijn echte vader voor het eerst toen ik zestien was en sindsdien heb ik hem ook nooit meer gesproken want hij had een ander gezin.

Ik werd heel gesloten en praatte met niemand, "verstopte" alles binnen in me en zette het masker op van het brave meisje dat geen problemen heeft en dat door niets "omvergeblazen" kan worden. Ik was hard, arrogant, trots en egoïstisch geworden en bouwde een muur om me heen. Ik liet niet toe dat iemand dichterbij kwam. De leegte werd alsmaar groter en materiële dingen voldeden niet langer; ik was op zoek naar iets dat die leegte kon vullen en zo kwamen de drugs in mijn leven! Ik dacht dat ik met de drugs eindelijk "geluk" en "vrienden" had gevonden: ik voelde me geaccepteerd en welkom. Helaas, het was bedrog, oplichterij van het kwaad, en het liet me al vrij snel de dieperik invallen…

Aan de ene kant was ik goed op school: ik had hoge cijfers en behaalde mijn diploma, werd verpleegkundige en werkte in het ziekenhuis met kinderen. Aan de buitenkant zag ik eruit als een "normaal" meisje, in balans, alsof het me aan niets ontbrak, maar vanbinnen was ik wanhopig. De laatste druppel die de emmer deed overlopen was de dag van mijn verjaardag, 25 december, de dag waarop Jezus werd geboren; ik stortte compleet in elkaar: ik had geen werk meer, mijn vriend was door zijn ouders weggebracht naar een instelling en ik bleef helemaal alleen achter. Ik vroeg me af waarom dit mij was overkomen. In mijn familie geloofde men niet, praatte men niet over God en ik was boos op alles en iedereen. Die dag heb ik geroepen tot die God die ik niet kende: "Waarom overkomt MIJ dit allemaal?". Vandaag geloof ik, dankzij het geloof, dat God wel degelijk gereageerd heeft op die wanhoopskreet door me naar de Gemeenschap te brengen. Ik keerde terug naar huis en daar heb ik de Gemeenschap leren kennen via een vriend van de familie.

Het eerste wat mij opviel toen ik daar aankwam was de glimlach en het licht in de ogen van de meisjes van de Gemeenschap. Het was heel moeilijk voor me om te geloven dat die oprecht waren, maar toen ik de liefdevolle gebaren van de meisjes mocht ervaren was ik totaal overdonderd, want ook al kenden ze me nog niet, toch hielden ze al van me.

In het begin was het niet gemakkelijk, maar met de hulp van de meisjes begon ik mijn eerste stappen te zetten in een geordend leven, in het werk en het geloof, en beetje bij beetje leerde ik bidden. Ik ben dankbaar dat ik in de fraterniteit van Medjugorje mocht wonen, dichtbij Onze Lieve Vrouw: het zijn de belangrijkste jaren van mijn leven geweest, want enkel Maria's kracht was groot genoeg om mijn verharde en gesloten hart te openen en te laten smelten aan de binnenkant. Het was heel moeilijk voor me om mezelf te openen en anderen lief te hebben want om te beginnen hield ik niet van mezelf. Onze Lieve Vrouw heeft mij de genade gegeven om mijn vrouwzijn terug te vinden door mezelf te accepteren zoals ik ben, door mijn kleinheid te omarmen en me te laten zien hoeveel liefde ik kan geven aan anderen.

In de Gemeenschap heb ik veel geschenken gekregen en ontdekte ik al mijn talenten waarvan ik het bestaan niet kende. Door middel van mijn dagelijkse taken kon ik mijn vrouwzijn heropbouwen, werd ik zelfzekerder en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Een groot geschenk dat de Gemeenschap mij gegeven heeft is het mogen samenleven met de kinderen van de fraterniteit: dankzij hen ben ik genezen van diepe wonden uit mijn verleden. Met mijn moeder gaat het nog altijd niet goed, maar dankzij mijn geloof ben ik er in geslaagd om haar te vergeven en haar toe te vertrouwen aan Jezus, terwijl ik mijn levensgeschiedenis in vrede en rust omarm.

In mijn hart leeft het verlangen om meer en meer een vrije, moedige vrouw te worden die nooit zal stoppen om lief te hebben en te dienen. Ik ben de Gemeenschap enorm dankbaar vandaag want zij gaf mij mijn leven en mijn glimlach terug; ik ben in het bijzonder Moeder Elvira dankbaar omdat zij "ja" heeft gezegd tegen God en nooit angst heeft gehad om te lijden voor ons, terwijl ze ons verwelkomde en beminde zoals we waren en zijn. Dank u, Jezus, omdat u aan mijn leven betekenis hebt gegeven en omdat er in mijn hart niet langer angst en verdriet woont, maar hoop, vreugde en liefde. Aleksandra