Toen Elena negen jaar was, zijn haar vader en ik gescheiden. Dit was het begin van de eerste problemen. Toen ze klein was, vroeg ze me vaak om te stoppen met mijn werk om met haar te spelen maar helaas had ik daar nooit tijd voor. Ik moest me altijd haasten naar mijn werk want ik wilde voldoende verdienen om haar een comfortabel leven te geven. ’s Avonds kwam ik dan doodmoe thuis en had ik geen energie meer om te spelen met haar. Ik had geen geduld om haar ritme te respecteren en als ze me vroeg om me te helpen in de keuken zei ik haar dat ze me alleen moest laten want samen koken “vereiste” teveel tijd.

Om dit alles te compenseren kocht ik haar veel spelletjes en geschenkjes. Vervolgens begonnen de problemen op school, en jaar na jaar faalde zij in haar studies. Ik herinner me hoe ik volhield in mijn bewering dat zij zou slagen, ten alle prijs. In eerste instantie probeerde ik haar te helpen, spendeerde al mijn geld aan bijlessen en stelde haar tevreden met geschenkjes, kleding, een mobiele telefoon...  maar het ging alsmaar slechter met haar. De verwijten vlogen heen en weer, ook zware, en de ruzies tussen ons werden dagelijkse kost. Ze praatte enkel met me om haar doel te bereiken: uitgaan in vreemd gezelschap en geld hebben.

Toen ik hoorde dat ze drugs gebruikte, voelde ik me verloren, alleen en wanhopig. Ik herinnerde me de getuigenis van jongeren van de Gemeenschap in Medjugorje en ik had het gevoel dat ik op de juiste plek beland was, een plek die me vertrouwen gaf en die me opnieuw opvoedde als “ouder”. Ik  stond open voor alles wat van mij gevraagd werd, ook toen het veel moeite en pijn kostte.

Het was niet makkelijk om toe te geven dat ik al die fouten gemaakt had, vooral in een poging om alles “te compenseren” met materiële zaken. Nu begrijp ik dat ik diegene was die deze zaken wou en niet mijn dochter.

We zijn ondertussen drie jaar “op weg” en ik moet bekennen dat al die inspanningen veel vrucht dragen. Mijn dochter en ikzelf hebben allebei de levensvreugde teruggevonden: we zijn samen “herboren”. We kunnen elkaar omhelzen en in de ogen kijken zonder ons nog te verschuilen achter maskers. Ik weet nu dat we nooit meer alleen zullen zijn want God, onze Vader, is en zal altijd bij ons zijn. (getuigenis uit het tijdschrift “Risurrezione”)

Mamma Diana