andrea croata


Samen met jullie wil ik de Heer danken want ik kan getuigen over het mooie dat Hij in mij heeft gedaan en nog altijd doet, elke dag van mijn leven. Ik ben Andreja en in mijn verleden zijn er veel dingen gebeurd die me pijn hebben gedaan, maar vandaag weet ik dat datgene dat me het meest pijn gedaan heeft mijn gebrek aan vertrouwen in mijn familie was. Hoewel mijn familie zich christen noemde, was het gebed helemaal niet belangrijk in ons leven en was het geloof enkel een traditie die we met ons meedroegen om banale redenen. Door dit alles heb ik nooit een diepe betekenis aan mijn leven kunnen geven noch aan de situaties die op me afkwamen.

Ik herinner me dat ik twaalf jaar was toen ik voor de eerste keer aan mijn vader vertelde dat ik niet gelukkig was en dat ik nergens betekenis kon aan geven. Ik verwachtte een antwoord van hem dat me zou helpen. Hij glimlachte en zei: "Dat gaat weer voorbij" ... maar de twijfels, de angsten en onzekerheden gingen niet voorbij, integendeel, ze werden alsmaar groter en ik wist niet hoe ik ze moest incasseren, hoe ik me er tegen kon wapenen. In die tijd brak in ex-Joegoslavië de oorlog uit en samen met de oorlog ontstond er veel lijden en armoede, en ook gigantisch veel onrecht en dit creëerde nog meer verwarring in me. Ruzies namen toe en onderlinge dialoog werd alsmaar minder en ik voelde binnen in mij een groot verlangen om te vluchten. Beetje bij beetje wrong het kwade zich naar binnen in ons gezin en ieder van ons ging zijn eigen weg: mijn vader begon te drinken, mijn moeder besteedde al haar tijd aan haar werk, mijn zusje was nog veel te klein en ik zocht het antwoord buitenshuis.

Het kwaad maakte van dit moment gebruik om me de gemakkelijkste weg aan te bieden: die van de drugs en het plezier. Al vrij vlug was ik verslaafd aan heroïne dat voor mij het antwoord was op mijn problemen, de kracht om mijn angsten op te vangen, mijn zekerheid. Het was een schijnwereld waar ik niet moest "leven", wat betekent dat ik de confrontatie niet moest aangaan met mijn problemen en niet hoefde te lijden. Binnen in mij was alles een en al onverschilligheid geworden. Hoe meer tijd er verstreek hoe moeilijker het was om dat wereldje dat ik gecreëerd had te verlaten want de werkelijkheid was veel te hard geworden en ik veel te zwak, ontgoocheld en verward om er tegenin te kunnen gaan.

Toen ik achttien was, werd ik op een ochtend wakker en de enige vraag die overbleef was: "Wanneer komt hier een eind aan? ". Ik zei tegen de Heer: "Als je bestaat, help mij!". En Hij heeft me geholpen door me kennis te laten maken met de Gemeenschap Cenacolo via een familie die een dochter had met dezelfde problemen als de mijne. Ik ben naar de fraterniteit van Medjugorje gegaan en daar begon een nieuwe pagina van mijn leven. Een kleurrijke pagina, een weg van wedergeboorte!

In het begin was het niet gemakkelijk om geconfronteerd te worden met alle zaken waarvoor ik al jaren op de vlucht was, noch om al het kwaad onder ogen te zien dat ik mezelf en anderen had aangedaan. En bovenal was het niet makkelijk om opnieuw te leren leven, wat betekent: leren om te lijden, leren om me te verheugen, leren om te vallen en opnieuw op te staan. Maar ik ben er in geslaagd met de hulp van de meisjes die zoveel doorstaan hebben omwille van mij en me toch graag zagen, ook toen ik zelf nog niet in staat was om dit alles te doen.

Nadat de anderen me hadden geholpen om weer op te staan, besefte ik dat ik het nooit op mijn eentje zou gekund hebben. Dus probeerde ik te bidden, in het begin omdat ik het de anderen zag doen, later omdat ik voelde hoe het gebed mijn manier van kijken veranderde alsook de wijze hoe ik mijn dag beleefde. Ik had een extra kracht gevonden en stap per stap ontdekte ik hoe het gebed ook beleefd wordt "buiten de kapel", in het werk, in de "struggles" van elke dag, in mijn relatie met de anderen. Vandaag kan ik getuigen dat het gebed me niet alleen staande houdt, maar dat het me in beweging brengt en me zelfs laat rennen. Het is mijn dagelijks brood geworden en het antwoord op elk van mijn angsten, twijfels of onzekerheden. Het geeft zin en betekenis aan alles wat in en rondom me is.

Ik dank God die me deze Gemeenschap en Moeder Elvira liet ontmoeten. Moeder Elvira die de moed had om veel van mij te eisen alsook van mijn familie. Ik dank haar in het bijzonder omdat zij zich niet tevreden stelde met me weg te halen van het kwaad, maar omdat ze me geleerd heeft om te leven, te geloven en te dienen en omdat zij, met het voorbeeld van haar leven, in mij het verlangen liet ontstaan om op weg te gaan in geloof! Dankjewel, Maria, want zelfs mijn familie heeft zich bekeerd! Dankjewel voor elk wonder dat Je hebt verricht in mijn leven en voor alles dat Je nog steeds voor me doet! Andreja