andrea


Mijn naam is Andreja en ik kom uit Slowakije. Dag op dag, zeven jaar nadat ik in de Gemeenschap aankwam, werd me gevraagd of ik de getuigenis van mijn leven wou schrijven en ik dacht: "Wat een geschenk!" En dit is exact het woord dat ik in mijn hart heb als ik terugblik op mijn leven. De Gemeenschap was voor mij één groot Godsgeschenk en dat is nog altijd zo!

Ik was een vrolijk en spontaan kind en ik herinner me niet veel moeilijkheden of ongemakken. Tot mijn achtste levensjaar verliep mijn leven heel normaal: ik was een goeie leerling, had veel vrienden en wou niets liever dan de wereld te gaan ontdekken. Ergens voelde ik wel dat er iets mis was in mijn familie maar ik sloot er mijn ogen voor, ik wou het niet zien. Maar toen kwam het moment dat ik niet langer de leugens kon verdragen die me verteld werden en weigerde ik nog langer de afwezigheid van mijn moeder te rechtvaardigen, evenals de wanorde in huis en de momenten van boosheid en woede. Ik realiseerde me dat ik met mijn moeder geen enkele vorm van contact had: zij vertrok al vroeg in de ochtend en kwam pas thuis toen ik al sliep. We kenden elkaar niet. Anderzijds, bij mijn vader, voelde ik dat hij me heel graag zag, maar ik leed vaak door zijn tekorten, zijn zwakheden. Dit had tot gevolg dat ik me enorm hechtte aan mijn broer die een jaar ouder was dan ik. We zorgden voor elkaar als "ouders", we hielpen en troostten elkaar in de meest moeilijke momenten.

Toen ik twaalf was zijn mijn ouders gescheiden en mijn broer en ik bleven bij mijn vader. We werden helaas getroffen door de economische problemen in ons land en we moesten ons huis verlaten en van de stad naar het dorp verhuizen, naar het huis van onze grootouders. Daar barstte de opstandigheid los die ik al een poos in me voelde maar tot dan toe had kunnen tegenhouden: heimelijk rookte ik mijn eerste sigaretten en verliet ik alsmaar meer het huis met duizend en een excuses.

Mijn grootmoeder was een prachtvrouw, je weet wel, een vrouw met temperament, vastberaden en gelovig, maar door haar leeftijd ontbrak het haar aan kracht. Daardoor voelde ik me de enige "kleine" vrouw in huis; ik zag alles wat er nodig was, ik zag alles wat er gedaan diende te worden, maar ik wou niet accepteren dat dit allemaal op mij terechtkwam..  Al sinds ik een klein meisje was, was Jezus mijn vriend, bad ik tot Hem en vroeg ik Hem om hulp in moeilijke tijden, en bood ik Hem kleine offertjes aan als geschenk. Maar nu had ik slechts één vraag: "Waarom? Waarom zoveel lijden, waarom zoveel schuldgevoel, waarom die eenzaamheid, die leegte en verlatenheid in mijn hart?".  En omdat er maar geen antwoord kwam, was ik er alsmaar meer van overtuigd dat God niet bestond; ik dacht enkel nog aan Hem als ik Hem wou veroordelen of beschuldigen van datgene waarmee ik het moeilijk had.

Ik werd hard, ervan overtuigd dat het leven één aanhoudend overlevingsgevecht was, waarin ieder zijn eigen belangen zocht. Al mijn "vrienden" behoorden tot deze groep, de school interesseerde me niet langer, en ik was nog amper thuis. Ik stond op het punt een eind te maken aan mijn leven want het voelde als een last voor mezelf en de anderen. Maar op dat moment ontfermde God zich over mij: de geboorte van mijn zusje, nadat mijn vader hertrouwd was, was voor mij een lichtpuntje! In die zeldzame momenten dat ik kon voelen dat ik toch nog in staat was om lief te hebben, kon ik afstand nemen van die wanhoop binnen in mij. Helaas, de ruzies bleven voortduren thuis, vooral met de nieuwe echtgenote van mijn vader. En toen werd mijn opa ziek en en later ook nog eens mijn oma. Ik had willen weggaan, maar besefte dat het weinige dat ik verdiende niet voldoende was.

Ik ontmoette een jongen en zijn voorstel om te gaan werken in Duitsland leek de perfecte oplossing, maar vrij snel realiseerde ik me dat materiële dingen en de "vrijheid" om te doen wat ik wil, dingen die de wereld ons als ideaal voorstelt, mij niet gelukkig maakten. Integendeel, ik kreeg ook eetproblemen. Maar God heeft mij niet verlaten, Hij liet me kennis maken met een gezin die me door hun goedheid en vriendelijkheid lieten inzien dat ik hulp nodig had. Door hen durfde ik geloven dat het toch nog de moeite loonde om te vechten voor mijn leven.

Het eerste wat ik ontving toen ik aankwam in de Gemeenschap was een omhelzing van Moeder Elvira, en ook al begreep ik niets van de Italiaanse woorden die ze tegen me zei, ik voelde dat dit de plek was waar ik zo naar op zoek was geweest! Ik ontdekte dat het de barmhartige God was die mij nabij was gekomen opdat alles wat me ooit pijn had gedaan zou mogen "verbranden" in zijn Liefde, en opdat mijn leven zou veranderen. De eerste twee jaren zijn niet gemakkelijk geweest maar terwijl ik in de fraterniteit van Lourdes woonde, vond Onze-Lieve-Vrouw telkens een manier om vol te houden. Elke keer dat ik wilde vertrekken was er iemand die me nabij was, die voor me bad, die me moed gaf.

Ik heb het eerst in Haar geloofd, ik mocht haar tederheid voelen, haar geduld en Zij schonk me veel genezingen. Zij heeft me naar Jezus gebracht die me beetje bij beetje geleerd heeft om mijn kruis te dragen.

Enige tijd later heeft de Heer me geroepen om naar de missies te gaan en dat was alsof ik opnieuw begon in de Gemeenschap. Alsof er een deur werd geopend naar een intens leven dat nóg meer vroeg, maar dat me ook nóg meer gaf! Ik kwam situaties tegen waar ik geconfronteerd werd met mijn grenzen, met mijn beperkingen, maar waarin ik ook geholpen werd om deze te overbruggen. Ze hielpen me om mezelf helemaal te leren kennen, maar zorgden er ook voor dat anderen me helemaal mochten leren kennen. Ze leerden me om te geven en niet alleen wanneer ik daar zin in had, maar altijd!

Kinderen hebben de gave om je ware zijn uit je te trekken! Ik vertrok naar Mexico met de gedachte dat ik mezelf zou geven aan hen maar zij waren diegenen die me verwelkomd hebben terwijl ze mij gratis hun vriendschap schonken, hun goedheid, hun eenvoud ... Ze hebben me ook geleerd dat de redding een geschenk is dat ik niet moet verdienen maar slechts moet verwelkomen en waarover ik me mag verheugen. Alles wat ik nu elke dag beleef is een immens geschenk van God.

Ik wil alle mensen bedanken die me gesteund en begeleid hebben op deze weg, want zij zijn allemaal Voorzienigheid van God geweest door wie ik gered ben en waardoor ik me nu eindelijk gelukkig voel! Andreja