Fout
  • JUser: :_load: de gebruiker met ID 43 kon niet ingeladen worden


Ik ben Serena en ik wil jullie heel graag vertellen over de wonderen die God in mijn leven tot stand heeft gebracht. Ik ben de jongste van vier kinderen. Bij mijn geboorte heeft mijn moeder een zware zenuwinzinking gehad die volgens mijn grootouders nooit helemaal is verdwenen, en daardoor had ik altijd een moeilijke relatie met haar. Toch ben ik voornamelijk door haar opgevoed want mijn vader was vaak weg van huis omwille van zijn werk. Dit alles had tot gevolg dat ik opgroeide tot een jong onzeker meisje met veel angsten. Tot mijn achttiende verliep alles goed ondanks het feit dat ik me anders voelde dan de anderen en me heel bewust was van mijn gezinssituatie: ik had veel vrienden, speelde basketbal op competitief niveau en was er heel goed in, en op school behaalde ik altijd goede cijfers.

Op het moment waarop alles beter leek te gaan en dat ik me bewust werd van mijn talenten en capaciteiten, de periode waarin ik erkend en gewaardeerd werd door de anderen, ging het plots helemaal mis: van de ene dag op de andere stortte ik in elkaar. Ik "ontwikkelde" duizend en een angsten en mijn geest was de hele dag gevuld door obsessieve gedachten die me verlamden en me beletten om nog iets te doen, zelfs de eenvoudigste dingen lukten mij niet meer. Om die reden wilde ik niet meer leven noch bij anderen zijn, want ik was bang om afgewezen te worden. Ik stopte met basketbal, dat nochtans mijn grootste passie was, en wilde ook niet meer naar school. Maar Gods barmhartigheid leidde mij naar gelovige mensen die in mij geloofden en die me gesteund en aangemoedigd hebben om door te gaan en niet op te geven.

In die periode klampte ik me enorm vast aan het gebed dat me heel veel kracht gaf. God liet me een vriendin ontmoeten door wie ik me geaccepteerd voelde zoals ik was en voor de eerste keer voelde ik me echt geliefd al leek het me onmogelijk dat iemand van mij kon houden in de toestand dat ik me bevond. Op advies van mijn geestelijke vader ben ik toen naar een psycholoog gegaan en die heeft me geholpen om ​​mezelf wat beter te leren kennen en te begrijpen wat er met me gebeurde.

Ik heb altijd gedacht dat God mij zou hebben genezen door een "magic touch" en zo ging ik van de ene psycholoog naar de andere, in de hoop dat ik die ene "goeie" zou vinden die dè oplossing in petto had, maar helaas, dat is nooit gebeurd. Ondertussen had ik, dankzij het inzicht dat het gebed me gaf in mijn dagelijks leven, begrepen dat ook ik heel concrete stappen moest zetten in de richting van God als ik wilde genezen. Gesteund en aangemoedigd door die bijzondere vriendin van me, wilde ik dus geloven in mezelf en ik schreef me in aan de Universiteit voor de studie van Verplegingswetenschappen, en daar heb ik heel sterk de aanwezigheid van God gevoeld die me constant begeleid heeft.

Vervolgens verhuisde ik naar een klein stadje, ver van huis en begon ik te werken als verpleegster in een verpleeghuis. Ik hield enorm van mijn werk en ook met mijn collega's had ik een goede relatie, maar de onzekerheid en de angst die in me zaten hielden me tegen om ten diepste een goed leven te leiden. Ik voelde dat mijn leven een radicale verandering nodig had, een diepe genezing. Ik voelde een diep gevoel van eenzaamheid ook al was ik omgeven door mensen die me echt graag zagen.

Met een aantal collega's van het werk gingen we jaarlijks op bedevaart naar Medjugorje en passeerden we altijd langs de fraterniteit "Campo della Vita", om naar de getuigenissen van de jongeren van de Gemeenschap Cenacolo te luisteren. Hun getuigenissen raakten me telkens heel diep, alsook hun glimlach en de levenswil die ze uitstraalden. Ik voelde zelfs enige afgunst jegens hen en ik zei tegen God: "Waarom heb je voor hen aan een Gemeenschap gedacht en is er niets voor mij?". Vanuit mijn hart vroeg ik aan God of Hij ook voor mij wilde voorzien, en zo geschiedde: tijdens mijn laatste bedevaart liet de Voorzienigheid mij een ex-jongere van de Gemeenschap ontmoeten en zij stelde me voor om een brief te schrijven naar Moeder Elvira en haar te vragen of ik een periode van ervaring mocht komen meemaken. Op hetzelfde ogenblik dat dit me werd voorgesteld, voelde ik in mijn hart hoe God ook aan mijn leven dacht!

Nadat ik iets meer dan twee maanden ervaring had opgedaan in het gemeenschapsleven, bood ik mijn ontslag aan op mijn werk, zodat ik deze weg met God zonder tijdsdruk kon afleggen. In het begin was het enorm moeilijk voor mij daar ik het heel moeilijk had om iemand te vertrouwen, maar datgene dat me de kracht gaf om door te gaan was de zekerheid dat God mij naar hier had geroepen. Tijdens mijn weg in de Gemeenschap heb ik ontdekt wie ik werkelijk ben, heb ik geleerd om mijn armoede te herkennen, om een ​​naam te geven aan wat ik doormaak en beetje bij beetje herontdekte ik ook mijn talenten. Ik voel dat God me leidt op mijn pad, stap voor stap, en ik heb vertrouwen in de toekomst. Hoewel het soms nog eens gebeurt dat mijn angsten de bovenhand willen nemen, weet ik dat Hij me nooit zal verlaten en me altijd zal helpen om die angsten te overwinnen en zo een vrijere vrouw te worden! De Gemeenschap leert me om niet te zitten treuren, om me niet terug te trekken in mezelf, maar om mezelf te geven aan de mensen om me heen, zonder te wachten op het moment dat ik perfect ben. Ik heb ontdekt dat als ik verdrietig ben dit niet de schuld is van de anderen, maar dat de oorzaak in mezelf zit en vandaag geef ik aan Jezus wat ik zelf niet kan veranderen om het vervolgens in alle sereniteit te omarmen.

Dankzij het ritme van het werk en het "non-stop" gebed van de Gemeenschap, verbonden met de genade en de goedheid van God, ben ik al veel meer bevrijd van de obsessieve gedachten die mijn geest de hele dag kwelden. De Heer gaat alsmaar door met me "in de diepte" te genezen en geeft me veel meer dan ik ooit verwacht had. Ik voel in mijn hart zoveel dankbaarheid voor het meisje dat mijn 'beschermengel' was, voor de liefde en het geduld dat ze met me had in het begin, toen ik verloren en verward was.

Ik dank alle mensen die me nabij waren, soms met een "gezonde" vastberadenheid die me liet beseffen dat mijn leven belangrijk was voor God en voor hen. Ik dank Moeder Elvira voor haar liefde voor de waarheid, voor haar voorbeeld van vrije vrouw en haar moederlijke tederheid. Van haar heb ik altijd een krachtige "punch" gekregen om hier te blijven in de momenten waarop ik alles wou laten vallen. Tot slot wil ik mijn dank uitspreken aan onze priesters, want elke dag geven ze zichzelf met zoveel vreugde voor ons allemaal. Vandaag ben ik blij om te leven en om op weg te gaan met de Heer in deze familie van het Cenacolo. Serena