"Leid Gij haar, vriendelijk Licht, tot in de doodlopende steeg, tot aan de stenen muur, tot aan de deur van het Cenakel ... en ga verder, vriendelijk Licht, verrezen Licht."

Dit is een gebed dat een kloosterzuster heel dikwijls voor me gebeden heeft nadat ze het verdriet dat ik doormaakte had aangevoeld: met deze woorden kwam ik aan bij het Cenacolo, zonder dat zij van het bestaan van onze Gemeenschap wist.
Het gebed is werkelijk iets geweldig!

Mijn naam is Chiara en ik ben één van de jongeren die bij de gemeenschap Cenacolo aanklopte met een voorgeschiedenis van alcohol, drugs, eetstoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, depressie, ziekenhuisopnames in de psychiatrie ... en "al wat nog meer in je gedachten komt…".

Maar aan de grondslag van dit alles ligt een verleden van diepe wanhoop en eenzaamheid. Als kind was ik bijzonder gevoelig: de ruzies in de familie wogen heel zwaar op mijn hart. Ik heb mijn moeder heel vaak ziek huilen en doordat ik veel te afhankelijk was van haar, leed ik daar heel erg onder. Mijn vader was heel weinig thuis door zijn werk en dit had tot gevolg dat wij veel te weinig tijd met elkaar doorbrachten. Ik voelde me alsmaar meer verloren, ik had geen enkel referentiepunt. Ik hechtte me teveel aan mensen die me keer op keer teleurstelden: nooit werd de leegte die ik voelde, opgevuld. Ik was op zoek naar iemand die me ten diepste beminde maar die "iemand" leek niet te bestaan. Zelfs de wereld berokkende mij veel verdriet, en het geweld en al het negatieve dat ik op de televisie zag, zorgde ervoor dat er heel veel angst en twijfels in me groeiden.

Ik begon me af te vragen of God wel echt bestond. Dit was het allerergste moment: door God in twijfel te trekken, verloor alles zijn betekenis, en ik viel in een eindeloze afgrond. Ontelbare keren heb ik geprobeerd om een einde te maken aan mijn leven en ontelbare keren heeft God me gered, en Hij bracht me naar hier, naar de Gemeenschap! Een van de mooiste momenten die ik me herinner, en dit was nog voor ik op weg ging met de Gemeenschap, was mijn allereerste ontmoeting met Moeder Elvira. Ik was boos - gevouwen armen, piercing en T-shirt met de tekst: "GEEN REGLEMENTEN!"" - en zij komt naar me toegelopen zoals bij de parabel van de verloren zoon, omhelsde me en zei: "Maar liefje toch, laat alles toch los en kom hier!". Ik zei nee, maar Moeder Elvira zei tegen mijn moeder dat ik het nodig had, en zo is het dan ook gegaan: een jaar later heeft Maria mij op andere wegen gebracht en als dat Haar wil is, dan zij het zo!

Tijdens de bijeenkomst van mijn eerste intakegesprek kwam ik een meisje tegen dat naar me glimlachte en me omhelsde, en ik dacht: "Maar wat wil zij van me? Ze kent me niet eens!". Ik was altijd op zoek naar het "addertje onder het gras", het "bedrog" achter die stralende gezichten en het feit dat zij aandacht hadden voor mij. Uiteindelijk durfde ik mezelf de vraag te stellen: "En als dit alles nu werkelijk waar is?".

Vandaag kan ik in waarheid getuigen dat ik nog steeds hier ben omdat God bestaat! Het was niet makkelijk, want ik moest leren om te leven, om te slapen, om op een evenwichtige manier te eten ... Ik moest opnieuw leren hoe te leven, maar alles was mogelijk omdat ik God terugvond als Vader en Maria als moeder: ze zijn mijn referentiepunten!

Vandaag woon ik in een kleine fraterniteit en net als het meisje dat mij destijds verwelkomde, ervaar ik nu het geluk om andere meisjes te mogen verwelkomen en mag ik van hen houden. Zij helpen me groeien in volwassenheid en in me goed in mijn vel voelen! Ik werk in de keuken, ik leer deeg manueel te kneden zoals de vrouwen dat vroeger deden; en samen met een "zusje" begeleid ik het gebed met fluit en gitaar, tot grote vreugde van de dorpelingen die naar de Heilige Mis komen bij ons. Ik maak heel eenvoudige maar mooie dingen mee en vandaag ervaar ik de vreugde van dit leven, zonder nog de behoefte te hebben om het "exentrieke" op te zoeken om de verveling tegen te gaan. Meer nog, het leven in de gemeenschap is het meest exentrieke dat ik ooit heb gedaan!

Ik dank onze priesters en zusters die mij verwelkomd hebben en van me hielden, terwijl ze me altijd gesteund hebben op mijn weg. Ik dank mijn ouders voor hun loyaliteit ten opzichte van mijn weg in de gemeenschap. Ik dank in het bijzonder Maria die me met zoveel tederheid bij de hand nam. Haar stille liefde oversteeg de mogelijkheden van alle dokters die jarenlang naar een oplossing zochten zonder ze te vinden… ja, ook ieder van hen dank ik omdat zij het geprobeerd hebben, ook al vonden ze  de oplossing niet, want zonder hen was ik nu niet hier! Chiara