lena
Als iemand me enkele jaren geleden zou verteld hebben dat ik de Bijbel zou lezen en dat ik het geluk in het geloof in God zou vinden, zou ik hem nooit geloofd hebben. Vandaag is het echter zo dat mijn vreugde werkelijk daar is, bij Jezus Christus! Mijn naam is Lena en ik ben overgelukkig dat ik ontdekt heb dat het leven een kostbaar geschenk is en dat het meer waard is dan wat ook in de wereld! In de donkerste periode van mijn verleden, waar ik een enorme eenzaamheid, een grote leegte en de zinloosheid van mijn bestaan heb gevoeld, daar is God naar me toegekomen via de Gemeenschap Cenacolo en heeft Hij mij gered door me mijn levenswil terug te geven!

Vandaag beleef ik de genade om in dit huis van God te zijn, en ik dank de Gemeenschap omdat ze mij verwelkomd heeft zoals ik was, met lege handen, zonder me iets te vragen. Ik was eenentwintig toen ik hier aankwam na jaren "vastgezeten" te hebben in mijn drugsverslaving, boos op mezelf, op mijn ouders, op de maatschappij. Ik voelde me moe en dood vanbinnen voor al het kwaad dat ik gedaan had. Mijn studies had ik niet afgemaakt en ik was beginnen stelen, terwijl ik in zoveel valsheid en leugens leefde. In het bijzijn van anderen deed ik me altijd sterk, impulsief en vastberaden voor, terwijl ik in mijn hart totaal andere dingen voelde: onzekerheden, angsten en zoveel vragen waarop ik geen antwoord vond. De vriendschappen die ik sloot waren niet stabiel en eindigden altijd heel snel, want ze waren niet gebaseerd op echt liefde, maar op eigenbelang. In de drugs leek ik veiligheid gevonden te hebben alsook het nieuwe leven dat ik zocht. Helaas, het was slechts een illusie van vrijheid die me al snel tot een slaaf maakte. Door dit leven te leiden heb ik diegenen die me graag zien diep gekwetst, vooral mijn ouders.

In mijn hart was er geen vertrouwen meer, enkel twijfel en kilte, en ik verdacht alles en iedereen. Ik geloofde zelfs niet meer in mezelf en durfde niet te hopen dat ik op een dag een ander leven zou leven. Daardoor waren de eerste paar maanden in de Gemeenschap erg hard: heel vaak wilde ik alles laten vallen en weglopen. Het was moeilijk te geloven dat de anderen van me hielden; ik was erg trots en rechtvaardigde me altijd want ik was bang dat ik niet aanvaard zou worden door de andere meisjes; de angst voor de waarheid blokkeerde me. Maar ondanks deze moeilijkheden begon ik het geduld en het vertrouwen dat de Gemeenschap in me had te zien: ik voelde ware liefde.

Dit gaf me de kracht om door te gaan, het verlangen om me meer te openen en om te durven vertrouwen. Mijn grootste strijd was deze om te beginnen geloven in de Heer en om te bidden! Ik kom uit een land waar het volk God was vergeten door hun politieke geschiedenis,. In mijn familie ging er niemand naar de kerk, zelfs ik niet. Mijn ouders hadden me altijd heel veel liefde gegeven maar dat was niet voldoende voor mij; ik had behoefte aan een diepere liefde, die zij waarschijnlijk niet eens kenden.

In de Gemeenschap bevond ik me te midden van heel veel meisjes, elk met een eigen verleden van lijden, uit alle delen van de wereld, van verschillende leeftijden ... maar toch begonnen wij, in eenheid met elkaar, te bidden voor het Heilig Sacrament. Hoewel ik niet geloofde, raakten deze momenten me diep en zo begon mijn hart te ontdooien. Na het gebed voelde ik een verandering in de meisjes: ze waren serener, ze glimlachten meer. De Mis en het onderling delen brachten Gods Woord beetje bij beetje dicht bij mijn leven, en er ging een klein lichtje van hoop in me branden; en zo slaagde ik erin om mezelf, in al mijn zwakheid, te omhelzen ten aanzien van Jezus. De liefde van God liet me ervaren dat enkel Hij datgene dat zich in ons hart bevindt, kent en geneest.

Al biddend zag ik dat ik in het verleden niet in staat was om goed om te gaan met mijn vrijheid en dat ik, door de vreugde en de zin om te leven te zoeken zonder geloof, zo dikwijls "ja" had gezegd tegen het kwade. Een kostbare waarde die ik heb gekregen in de Gemeenschap is deze van het onderling delen met elkaar, van een diepgaande en echte dialoog. Er werd bij me thuis voldoende gepraat, maar niet over onszelf, niet over wat we meemaakten. We verstopten ons altijd achter materiële zaken, praatten over datgene dat we niet hadden, over het geld waarvan men nooit voldoende had… en zo, beetje bij beetje, raakten we verwijderd van elkaar en gingen we elk onze eigen weg; dit verdeelde ons en ieder van ons zat opgesloten in zijn eigen eenzaamheid, was niet in staat om de ander in de ogen te kijken en te vragen: "Hoe gaat het met je vandaag?" We stonden oordelend en eisend tegenover elkaar maar niemand van ons veranderde, en ik vluchtte weg in de drugs. Vandaag is de dialoog een dagelijkse behoefte geworden die me helpt om me goed te voelen en om in vrede te leven met mezelf en met de anderen.

Sinds mijn moeder een week van ervaring heeft gedaan met mij, heb ik haar beter leren kennen, vanuit een nieuw licht, dat van het gebed; dit zorgde ervoor dat ik veel positieve punten in haar heb mogen ontdekken alsook veel mooie dingen die ik vroeger niet zag. Wat me enorm veel vreugde heeft gegeven was het moment dat we dicht bij elkaar geknield zaten in onze kleine kapel, terwijl we aan het bidden waren: "Wees gegroet Maria …"; vanuit het diepste van ons hart Maria bedankend omdat wij, ondanks het feit dat wij een kleine familie waren, wegzinkend in de modder van de wereld, vandaag op weg zijn om de Barmhartigheid van God, de Vader van ons allemaal, te ontmoeten!

Vandaag ben ik er zeker van dat het goede bestaat, dat vergeving bestaat! Dank zij de Gemeenschap heb ik de echte liefde aangeraakt, Jezus' leven namelijk dat ons om niets en voor altijd gegeven werd. Ik ben echte vriendschappen aan het opbouwen, leer ook offers brengen, maar echte, en in vertrouwen. Mijn dagen zijn rijk aan innerlijk leven, aan situaties die me doen groeien en volwassen worden en ze zijn vol van geliefd en gezegend werk, want het vormt me en laat me meer geven dan ik ooit voor mogelijk hield. Leren naaien, gitaar spelen, koken ... voor mij is dit alles één grote vreugde. De behoeften van de anderen begrijpen en me laten transformeren door God doet mijn hart "uitzetten", en ik wil geen enkele minuut meer verliezen van mijn leven! Met God in je hart is elke dag nieuw, omdat Hij kleur geeft aan alles! En ik wil Hem volgen! Lena