Mijn naam is Fabio, ik ben negenentwintig en ik woon nu al enkele jaren in de Gemeenschap. Ik kom uit een heel hechte, eenvoudige, christelijke familie. Ik ben de jongste van drie jongens en daardoor heb ik altijd veel aandacht gekregen. We hadden een heel open, op vriendschap gebaseerde relatie met onze ouders en dit deed in mij de noodzaak ontstaan om zoals mijn broers te zijn, zodat ik op gelijke voet kon staan met hen, maar daar ik veel gevoeliger was dan hen slaagde ik daar niet in en zodoende begon ik me te verschuilen achter de eerste maskers en angsten. Ik denk dat de noodzaak om sterker te zijn en om te verbergen wie ik echt ben juist ontstaan is vanuit mijn grote gevoeligheid en het onvermogen om mijn zwakheden te accepteren.

Op school, in het voetbal, wou ik, net zoals in alle andere dingen in het leven, de beste zijn omdat ik gezien en gewaardeerd wilde worden door mijn familie en alle mensen die me omringden. Natuurlijk besefte ik al vrij snel dat ik in werkelijkheid nooit diegene kon zijn zoals in mijn dromen. Het allerbelangrijkste voor mij was alles verkrijgen en hebben wat ik wou, niet door het te verdienen maar gewoonweg door het te nemen, tegen elke prijs. Op mijn veertiende had ik mijn eerste ervaring met drugs: ik bracht mijn zondagen door in discotheken en door de wet te overtreden en dat gaf me een gevoel van vrijheid; het leek alsof ik niets of niemand meer nodig had! Dit was echter van korte duur: mijn moeder merkte de veranderingen in me op en zo ontdekte ze alles.

Ik ging in therapie bij een psycholoog en mijn leven kreeg meer regelmaat, en gedurende een poos verliep alles beter, mede dankzij enkele jongerenactiviteiten in onze parochie. Ik herinner me dat ik me een periode goed voelde. Ik sloot zelfs vriendschap met een meisje en dit gaf me de indruk dat ik eindelijk mijn problemen had opgelost. Ik voelde me gelukkig. Helaas, nadat het "nieuwe" er af was, begon ik opnieuw mijn oude "vrienden" op te zoeken en drugs te gebruiken. En zo begon ik een dubbel leven te leiden: de ene was een goede en eerlijke vent, maar de andere hield van fout vermaak, van valsheid en overtredingen. Mijn leven begon langzaam in elkaar te storten. Ik wist niet meer wie ik was, wat ik wilde of waar ik naartoe wou. De periode die hierop volgde was enorm moeilijk: de pijn liet zich alsmaar meer voelen.

Verwarring en eenzaamheid haalden me helemaal onderuit en het enige wat me effectief leek te helpen waren de drugs. Maar het liep al snel uit de hand: de spanningen in ons gezin werden alsmaar groter, de botsingen en de leugens intenser. Ik sloot me meer en meer op in mezelf en isoleerde me van alles en iedereen. Ondersteund en bemoedigd door mijn familie probeerde ik alles op te lossen op eigen krachten, maar het was zinloos: op mijn eentje kon ik niet uit dit dal geraken. Ik begon de hoop te verliezen, en denkend dat mijn leven onmogelijk kon veranderen, voelde ik me gehuld in duisternis. Ik had elke waarde, elke interesse en ook mijn waardigheid verloren. Ik zag geen uitweg meer.

Zonder mijn medeweten waren mijn ouders gestart met naar bijeenkomsten van de Gemeenschap te gaan. Op een dag, enorm onder de indruk van wat ze gehoord hadden op een familiebijeenkomst te Jesolo, vertelden ze me dat ze gaan praten waren met heel "bijzondere" mensen. Ik herinner me nog heel goed dat dit zo door mijn vader gezegd werd, met tranen in zijn ogen. Vreemd genoeg zei ik niets, maar aanvaardde het in stilte. En zo begon ik aan de intakegesprekken. Het was een zware periode waarin ik alle mogelijke excuses zocht om niet te veranderen, maar dankzij het doorzettingsvermogen van mijn familie ben ik uiteindelijk naar de Gemeenschap gegaan. Ik kwam aan in de fraterniteit "Madonna dei Giovani" - "Onze Lieve Vrouw van de Jongeren" in Slovenië.

 Het was vier dagen voor Kerstmis en het hele huis ademde een vreugdevolle en feestelijke stemming, maar ik voelde me hierdoor erg ongemakkelijk en verdrietig. Ik was moe, eenzaam en leeg, maar tegelijkertijd leefde er die hoop in me dat er iets zou kunnen veranderen. Ik herinner me de nacht van Kerstmis: we verlieten de kapel na de Aanbidding en we omhelsden elkaar en gaven onze beste wensen door: ik had me nog nooit zo eenzaam en verdrietig gevoeld als in dat moment, maar dat verdriet en die eenzaamheid werden in één ogenblik verbroken door een schouderklop en een oprechte, liefdevolle glimlach. Geen woorden maar dàt gebaar bracht een sprankeltje licht en hoop in mijn hart. Het was de start van iets nieuws in mij, en in een flits hervond ik het vertrouwen in het leven dat ik al zo lang verloren was.

Geleidelijk begonnen mijn zwakheden naar buiten te treden maar niemand beschuldigde mij ervan, in tegendeel, ik merkte dat ze aanvaard werden zonder dat men ze op mij liet wegen. En zo begon ook ik mezelf te aanvaarden zoals ik werkelijk was en voelde ik niet langer de behoefte om me te verstoppen, om iemand anders te zijn. Dit alles vervulde mij met hoop en het gaf me de kracht om mijn leven te willen veranderen.

Elke dag blijf ik verder op weg gaan: ik doe mijn best om in waarheid te leven zelfs als dit veel inspanning vergt; in nederigheid, omdat dit me helpt om de dingen die ik tegenkom en mezelf te aanvaarden; in geloof, omdat dit me kracht geeft om ten allen tijde te vertrouwen op God. Door middel van de levende ontmoeting met Jezus ben ik aan het leren om echt waarde te geven aan eenvoudige dingen en aan kleine gebaren die beleefd worden in de eenvoud van het dagelijks leven. En dit alles vervult mij met vreugde. Ik had nooit gedacht dat het ware geluk in de simpele dingen ligt die intens beleefd worden.

Dit is wat de Gemeenschap nu voor mij betekent: dag per dag leven terwijl ik mezelf beschikbaar stel, in dienst stel van hen die me omringen; telkens weer proberen opstaan indien ik gevallen ben, mezelf accepterend zoals ik ben, in de hoop dat ik steeds beter mag worden; en dit alles vanuit het vertrouwen dat ik mijn leven wil inzetten voor het goede! Ook met mijn familie is alles veranderd: ik kan eindelijk zeggen dat ik met hen een echte, heldere en open relatie heb opgebouwd. Paradoxaal genoeg heeft de afstand van de voorbije jaren me geholpen om in te zien hoe belangrijk zij voor me zijn, hoe belangrijk hun liefde is voor mij en daardoor ben ik nu dichter bij hen als nooit voorheen.

Elke dag dank ik Jezus voor alles wat Hij mij geeft via de Gemeenschap: dankzij Hem heb ik begrepen dat de oprechtheid van het hart het allerbelangrijkste is. Ik dank de Gemeenschap dat zij me dit nieuwe leven schonk en dat ik het elke dag in al zijn volheid mag beleven. Fabio