Ik ben Eldin en ik kom uit Bosnië-Herzegovina. Toen ik zeven was verloor ik mijn vader tijdens de oorlog. Hij was mijn beste vriend omdat hij me altijd voor alles enthousiast kon maken. Het is altijd mijn grootste wens geweest om te worden zoals hij, maar toen ik me realiseerde dat hij er niet meer was, "ontspoorde" ik. De grootste fout die ik toen gemaakt heb, is dat ik geen hulp heb gezocht bij mijn moeder. En omdat ik bang was om fouten te maken, begon ik te liegen. Toen ik daar eenmaal mee begonnen was, lukte het me niet meer om ermee te stoppen noch om mijn fouten toe te geven. Dit ging zo door tot ik veertien was, op het moment dat ik echt ervaren heb wat het betekent om ten diepste bedroefd te zijn. Hoewel ik nog heel jong was, was ik mijn zelfrespect reeds kwijt en had ik de wil om te leven verloren.

En zo vertelde mijn familie me op een dag over de Gemeenschap Cenacolo. Bij mijn aankomst in de gemeenschap was het gebed één van de eerste moeilijkheden die ik tegenkwam, want ik was moslim. En ik zei onmiddellijk tegen mijn 'beschermengel', de jongen die me bij alles bijstond: "Ik zal nooit naar de kapel komen." Elke ochtend stond ik samen met hem op, maar ik ging meteen aan het werk. Om niet zwak te lijken heb ik dit een week volgehouden, maar daarna zei ik tegen hem dat het misschien wel fijn zou zijn om enkele gebeden te leren. Toen ik de kapel betrad, zag ik zo'n veertig jongens die aan het bidden waren, maar zelf wou ik niet bidden. Ik kan u vertellen dat ik God ontmoet heb in mijn broeders die naast me stonden en die me hun bereidheid om te veranderen toonden door goed en eerlijk te worden.

Ik vertel jullie iets uit die periode: ik was zo'n twee weken in de Gemeenschap. Ik werkte samen met mijn 'beschermengel' in de tuin en mijn schoenen hingen vol modder. Hij stuurde me voor de eerste keer alleen naar het magazijn om gereedschap te halen en terwijl ik ernaartoe ging heb ik, zonder dat iemand het zag, de modder van mijn schoenen afgeveegd aan de stenen van het pad dat naar het magazijn leidde… Op het eind van de dag, terwijl we huiswaarts keerden van het werk, zei hij tegen mij: "Kijk, iemand heeft het pad vuilgemaakt!" En ik antwoordde: "Ik kan niet geloven dat ze dat nadien niet proper hebben gemaakt!" Ik was zo hypocriet en besefte dat meteen… en terwijl ik samen met hem die stenen proper maakte, heb ik voor het eerst in heel lange tijd enorm gehuild. Ik heb hem de waarheid verteld en gaf mijn fout toe terwijl ik me verontschuldigde. Op dat moment moest ik terugdenken aan mijn moeder en mijn familie, en aan al die keren dat ik niet eerlijk ben geweest tegen hen. Die broer omhelsde me en het voelde aan alsof ik bij mijn vader was.

Dit was het moment waarop ik begon te vertrouwen en te geloven in mijn broers en de Gemeenschap: ik was oprecht en voelde me vergeven, en ik wou heel graag nog meer van dit goede. Ik heb ondertussen al zoveel mooie momenten meemaakt op mijn weg waarin ik de barmhartigheid, de vergiffenis en de liefde van de anderen mocht ervaren. Ik ben de Gemeenschap dankbaar want na elke val kreeg ik de kans om opnieuw op te staan en door te gaan op mijn weg. Alle moeilijkheden die ik onder ogen heb gezien en overwon, zijn vandaag een "schat" geworden, voor mezelf en voor alle broers die bij me wonen. Ik mag aan de anderen datgene overbrengen dat ik ervaren, "aangepakt" en overwonnen heb.

Op dit moment woon ik in de fraterniteit in Medjugorje, in "il Campo della Vita", waar men heel sterk de aanwezigheid van Onze Lieve Vrouw voelt die ons ondersteunt en troost in goede en kwade tijden, in vreugde en verdriet. De voorbije jaren heb ik het geschenk gekregen om aan verschillende Bijbelse musicals deel te nemen en zo mocht ik ontdekken dat ik kan dansen en acteren ondanks dat ik een verlegen jongen was en nog steeds ben. Ik besef nu hoe fijn het is om licht en hoop te zijn voor alle mensen die we ontmoeten. En vol enthousiasme ga ik de confrontatie aan met alles wat het leven me "aanbiedt".

Het is mijn grote wens om op een dag een gezin te stichten: vandaag wil ik een goede en betrouwbare man zijn, zodat ik morgen een goede vader kan zijn voor mijn kinderen. Ik schrijf deze getuigenis op de dag van mijn verjaardag.

Ik ben mijn ouders enorm dankbaar omdat zij mij het leven hebben geschonken; ik dank Moeder Elvira en al mijn broeders omdat zij als nieuwe ouders en vrienden voor me waren: zij hebben mij het leven in de Geest gegeven, een nieuwe adem voor mijn hart. Door middel van hun vriendschap, hun goedheid en hun geduld zijn zij er in geslaagd om zelfs een "Bosniër" met een "harde kop" zoals ik opnieuw de schoonheid van het leven te laten ontdekken en weer te laten lachen! Eldin