Esteban

esteban tp


Mijn naam is Esteban, ik ben 25 jaar en ik ben blij dat ik met jullie kan delen over Gods Barmhartigheid voor mij.

Ik kom uit San Luis, een stad in Argentinië. Toen ik klein was, werd ik met veel liefde opgevoed door mijn moeder, mijn grootmoeder en mijn tantes. Ik kreeg een goede christelijke opleiding.

Mijn moeder probeerde me altijd te onderwijzen in de eenvoud van het dagelijkse leven, door waarde te geven aan de kleine dingen van elke dag, door me geliefd te laten voelen doorheen mooie details, en door van het leven te houden zoals het was, terwijl ze me liet zien dat God altijd bij me was.

Toen ik naar school ging, volhardde ik in wat ik deed om op die manier mijn verdriet te overwinnen, maar beetje bij beetje begonnen de dingen van de wereld mijn leven binnen te dringen. Er kwamen veel vragen op me af, waarvan velen helaas onbeantwoord bleven.

Ik herinner me dat we op school voor Vaderdag elk met onze "vader" moesten komen en daar ontstond de eerste vraag voor mijn moeder: "Hoe zou ik dat kunnen doen als ik geen vader heb? Ik herinner me het verdriet in haar ogen en daar realiseerde ik me hoe ons leven werkelijk in elkaar stak.

Alles werd anders, ik begon te veranderen en leed omdat ik niet had wat de anderen hadden: "een gestructureerd gezin”. En hoewel mijn moeder tegelijkertijd probeerde om meer tijd met mij door te brengen, en me dat wel degelijk wat hielp, woonden we slechts met ons tweetjes, en werkte zij bijna de hele dag.

Toen ik 8 jaar oud was, kwam ik van school en zag ik mijn moeder zoals ik haar nog nooit had gezien: ze had een ernstige depressie waardoor ik voor haar en mezelf moest zorgen. Van kindsbeen af voelde ik me verantwoordelijk voor de dingen die ze deed en zonder veel te begrijpen, begon ik een nog hardere realiteit te leven dan ik al deed.

esteban 3Toen mijn tante ons kwam opzoeken, begreep ik dat de toestand van mijn moeder ernstig was en door die situatie begon ik mezelf af te sluiten en praatte ik met niemand meer. We gingen bij mijn tante en grootmoeder wonen, alles leek weer normaal aan de buitenkant, maar de vreugde om een ​​kind te zijn doofde alsmaar meer in me uit.

Mijn tante begon voor me te zorgen, bracht me naar een goede school en gaf me het gevoel dat ze bij me was, maar het ontbreken van een vader en een broer was nog steeds iets belangrijks voor mij.

Na een tijdje ging het beter met mijn moeder en begon alles normaal te worden, en ze leerde een goede man kennen die voor haar zorgde. De tijd verstreek en toen ze trouwden, zorgde diezelfde man ook voor mij als een vader waar ik altijd van gedroomd had. Vervolgens kreeg ik een broer die me liet zien dat God al van toen ik klein was naar mijn verlangen luisterde, maar omdat ik niet wist hoe ik moest delen over wat ik innerlijk beleefde, begon ik drugs te gebruiken om zo te kunnen ontsnappen aan de realiteit, te verbergen wat in me leefde, en de confrontatie met de realiteit te vermijden, al was het maar voor een moment... maar dat zorgde ervoor dat mijn familie verdeeld begon te geraken.

Enkele jaren later zakte ik alsmaar dieper weg, ik had een dochtertje waardoor ik me geliefd en gezegend voelde, maar de drugs zorgden ervoor dat ik niet meer op haar lette en nog dieper wegzakte, en zo bereikte ik het punt om alles te verliezen, inclusief mijn vrijheid. Ik handelde met mijn dochtertje zoals mijn vader met mij had gedaan.

Na een tijdje, verzonken in verdriet en in de overtuiging dat mijn leven geen waarde meer had, verscheen de stevige hand van mijn tante Natalia. Zij liet me kennismaken met de Gemeenschap en zei dat niet alles verloren was gegaan, dat er een licht in mijn leven was en zij geloofde het.

Dus ging ik naar de Gemeenschap in Pilar, Argentinië en bij binnenkomst was het eerste dat me raakte de vreugde in de ogen van die jongeren, en het geluk in een eenvoudig leven. Ik begon mijn weg in de Gemeenschap met de gedachte om er slechts drie maanden te blijven en vervolgens terug te keren naar mijn familie, maar de liefde en de kleine details van mijn 'beschermengel' zorgden ervoor dat ik dit leven leuk begon te vinden.

Esteban 3Ik ontdekte mijn wonden, zwakheden én de gaven die God mij heeft gegeven en dus begon ik mijn leven leuk te vinden. Ik bleef anderhalf jaar in dat huis, en in die periode ontdekte ik dat ik een hart had dat in staat was om lief te hebben, al wist ik nog steeds niet hoe ik het moest gebruiken.

Toen werd ik overgeplaatst naar Jaú, daar leerde ik lief te hebben door het gezicht van een verantwoordelijke vader "Antonio" te zien; ik opende mijn hart voor hem en ik begon de Gemeenschap echt te vertrouwen. Tijdens de twee jaar die ik daar heb doorgebracht, ”beschermengel” mocht zijn voor anderen en groeide in mijn verantwoordelijkheden, slaagde ik erin goede vriendschappen te sluiten en mijn wonden te genezen.

Momenteel woon ik in de fraterniteit "Santa Teresita", ik voel vreugde in het doorgeven van het licht, ondanks mijn fouten, en ik dank God en de Gemeenschap die mij vertrouwt om wie ik ben. Ik kan blij zijn met kleine dingen en zelfs nog meer als ik erin slaag vrij en eerlijk te zijn zonder me veroordeeld te voelen, wetende dat de barmhartigheid van God mij hier heeft gebracht.

Als God het toestaat dat ik moet lijden, is dat om mij te genezen en mij dag na dag te leiden, zodat mijn vertrouwen in Hem toeneemt en ik steeds gelukkiger word.

Bij elk bezoek dat de jongeren ontvangen, zie ik de kracht die God heeft om alle dingen nieuw te maken.

Ik dank God dat Hij via de Gemeenschap zijn liefde voor mij heeft getoond en van mij een nieuwe man heeft gemaakt, met mijn gebreken, maar gelukkig om te leven.
Dank ook aan Moeder Elvira voor haar grenzeloze moed, voor haar liefde voor ons en voor haar ja-woord voor God die een nieuwe richting in ons leven heeft toegelaten!