Nahuel

Nahuel


Hallo! Mijn naam is Nahuel, ik ben 20 jaar, ik kom uit San Luis, Argentinië en ik ben iets meer dan 2 jaar in de Gemeenschap. Ik ging in februari 2018 binnen in de Fraterniteit "Onze-Lieve-Vrouw van Luján" in Pilar en na 3 maanden verlangde ik ernaar om het huis in Paraguay te mogen openen, dus schreef ik een brief aan de Gemeenschap waarin ik dit verlangen tot uitdrukking bracht. Na 4 maanden kreeg ik het geschenk om het huis in Catamarca te bezoeken en daarna werd ik overgeplaatst naar Brazilië, om de groep voor het huis in Paraguay te vormen. Zes maand later arriveerde ik in Paraguay als de jongste van het huis en tot op de dag van vandaag blijf ik vechten in deze prachtige fraterniteit.

Ik zal een beetje vertellen over mijn vorige leven… ik begon drugs te gebruiken toen ik 15 was. Eén van de redenen was de scheiding van mijn ouders toen ik 13 jaar was. In de weken na de scheiding, lieten ze mijn broer, zus en mij kiezen met wie we wilden samenwonen. Mijn zus koos voor mijn moeder en mijn broer besloot mee te gaan naar wie ik zou kiezen. Ik koos voor mijn vader omdat ik hem voor het eerst zo zag huilen, dus gingen mijn oudere broer en ik bij hem wonen. Maar voordat ik voor hem koos, had ik geen enkele relatie met hem. We begonnen elkaar nu pas te leren kennen, voordien was hij gewoon een man die werkte om ons eten te geven.

Op 18-jarige leeftijd kwam mijn vader erachter dat ik drugs nam en rende ik van huis weg. Diezelfde dag ging ik bij mijn moeder wonen. Een paar dagen later vroeg mijn vader me om vergeving en wilde hij dat ik bij terugkeerde, maar vanwege mijn trots en woede ging ik niet terug. Mijn moeder vroeg me of ik een plek wilde zoeken om te herstellen of vast bij haar wilde wonen. Ik besloot een plek te zoeken, omdat ik me bij haar even goed zou drogeren. Bovendien voelde ik me heel verdrietig en schuldig om mijn familie zo te zien.

We gingen op zoek naar plaatsen en een vriend, die zich voordien samen met mij drogeerde, kende een gemeenschap genaamd "Cenacolo". Ik ging met mijn moeder naar hem thuis, en hij en zijn familie legden ons alles uit en zo begonnen we naar de intakegesprekken te gaan in San Luis.

Met mijn familie kwamen we te weten dat het een parcours van 3 jaar was en met mijn moeder besloten we dat ik maar één jaar zou doen. Ik vertrok dus voor 1 jaar naar de Gemeenschap, maar na een jaar had ik geen zin om weg te gaan, omdat ik veel kwetsuren had die nog genezing nodig hadden en ik me daar in familie voelde. Vandaag kan ik zeggen dat er verschillende kwetsuren genezen zijn, vooral die met mijn vader.

Een paar maanden geleden ging ik ook in verifica en kon ik met mijn familie praten. Ik merkte veel veranderingen op en dat gaf me veel kracht om verder te gaan.

Iets wat me veel moeite kostte, was om te geloven in God, omdat het voor mij iets psychologisch was. Ik herinner me dat ik na 2 maanden gemeenschap weg wilde gaan. Ik deelde dit zoals altijd met de oudere jongens van het huis en iedereen zei me om aan God kracht te vragen om door te gaan. Voor mij was iedereen die dit tegen me zei "gek" ….totdat ik me slecht begon te voelen, bedrukt en elke dag wilde vertrekken.

Op een dag was ik het zo moe, ik ging naar de kapel, knielde neer en zei: “Als U echt bestaat, geef me kracht want ik wil mijn familie niet meer teleurstellen” en vanaf die dag begon er iets in mij te veranderen…

Tot op de dag van vandaag blijf ik kracht vragen om door te gaan op dit pad van bekering, terwijl ik dag in dag uit vecht met mijn gebreken, elke dag probeer om een beter mens te zijn, en vooral dankbaar ben voor God en de Gemeenschap, voor alles wat zij voor mij heeft gedaan en nog doet.
Gracias! Dank u! Nahuel