Octavio

Otavio


Mijn naam is Octavio, ik ben 29 jaar, ik kom uit een eenvoudig gezin, en heb een vader, een moeder en twee zussen. Ik heb een goede jeugd gehad, en onze moeder heeft ons opgevoed met religieuze principes.

Mijn vader had een drankprobleem en dit zorgde ervoor dat mijn ouders uit elkaar gingen, maar omdat ik nog klein was, begreep ik er niet veel van. Mijn moeder deed haar uiterste best opdat we niets zouden tekortkomen. Ik voelde haar afwezigheid niet echt omdat mijn tijd druk benomen was door veel activiteiten.

Tijdens mijn studie begon ik op 15-jarige leeftijd te werken, niet uit noodzaak, maar omdat ik meer dingen wou bekomen met eigen middelen en door eigen inspanningen. Toen ik mijn loon ontving, gaf ik in het begin een deel thuis af om vervolgens dingen voor mezelf te kopen. Kort daarna stopte ik met mijn “thuis” te helpen en dat maakte me tot een onverantwoordelijke en egoïstische persoon. Toen ik dat besefte ging het al helemaal de verkeerde kant met me op.

Ik had geen goede vrienden en dit zorgde ervoor dat ik afstand nam van mijn familie. Op mijn achttiende was ik klaar met school en wilde ik niet verder studeren omdat ik dan niet de tijd had om te doen wat ik wilde. Het jaar daarop begon ik de drugswereld te leren kennen, in eerste instantie uit nieuwsgierigheid en omdat ik hetzelfde wilde zijn als de anderen. Ook de realiteit van de plek waar ik woonde deed me denken dat het deel uitmaakte van het leven en dat het niets ernstigs was, dat er niets mis was met dat leven. Dus ging ik in dat leven door tot een punt dat ik geen zin meer had om iets te doen, en zo begon ik onwettig afwezig te zijn op mijn werk, thuis was het een strijd en om te ontsnappen aan wat ik leefde, en ik hing alsmaar meer rond op straat.

Op 21-jarige leeftijd probeerde ik met de hulp van mijn familie uit die wereld los te komen, ik passeerde twee herstelklinieken, maar het was niet genoeg. In die periode had ik een verbetering en begon ik aan de universiteit en had ik een goede job. Doordat ik telkens terugviel in de drugs, ben ik altijd alles kwijtgeraakt. Omdat ik zag dat ik zo niet kon doorgaan, en ik mijn mislukkingen beu was, vroeg ik nogmaals hulp aan mijn moeder. Zij heeft me geholpen via een zuster die mijn doopmeter is, en die Moeder Elvira en het werk dat zij doet in de Gemeenschap had leren kennen.

Toen ik in het begin in de Gemeenschap was aangekomen, was het niet gemakkelijk omdat ik het moeilijk had om de regels te accepteren en mezelf uit te drukken; ik was erg gesloten, en droeg veel maskers. De mensen om me heen hielpen me mijn gebreken te begrijpen en alles waardoor ik me verdrietig en leeg voelde. Maar het was moeilijk om dit te horen en te accepteren wie ik was. Wat me echter nooit heeft doen opgeven, was dat ik een echte vrede voelde en ik wist dat ik meer kon geven. Elke moeilijkheid die ik overwon zorgde ervoor dat ik me vrijer voelde en hielp me meer te geloven in het voorstel van de Gemeenschap. De momenten van gebed, de homelies, de catecheses en het bidden van de Rozenkransen hebben me altijd geholpen om naar binnen te kijken en mijzelf op een diepere manier te leren kennen.

Nu ben ik in Argentinië; toen de Gemeenschap dit voorstelde, was dit niet wat ik dacht, maar ik gaf me over aan de wil van God en vertrouwde op de Gemeenschap. Deze stap die ik heb gezet, laat me groeien omdat ik ver van mijn familie ben, ver van de goede vriendschappen die ik heb opgebouwd en mijn land. Daardoor waardeer en zie ik wat ik nog moet veranderen omdat ik weet dat de weg altijd doorgaat. Ik dank God en de Gemeenschap voor deze mooie kans om een ​​beter mens te zijn.

Hartelijk dank! Muchas gracias! Octavio