Dora

dora


Hier ben ik! Mijn naam is Dora en ik kom uit Kroatië. Ik ben opgegroeid in een gezin met vijf kinderen, waarvan ik de oudste was. In mijn kindertijd probeerde ik altijd eenheid en harmonie in het gezin te creëren, maar als mijn ouders ruzie hadden, dan wilde ik ontsnappen aan die beladen sfeer in huis.

Het geloof deed vrij laat haar intrede in ons gezin, ik was acht jaar oud, maar als kind had ik een speciale relatie met Jezus. Op de middelbare school was mijn grootste droom om de armen, zieken en kinderen te helpen in de missies, maar in mijn adolescentie veranderde die droom in de wens om een ​​belangrijk en gerespecteerd iemand te worden. En doordat ik van studeren en lezen hield, schreef ik me in aan de universiteit, faculteit Geneeskunde.

Al tijdens de middelbare school kwam ik voor het eerst in contact met drugs. Ik begon te gebruiken uit nieuwsgierigheid maar ging ermee door omdat ik uit mijn moeilijkheden wilde ontsnappen. Doordat ik werkte had ik geld, en hoefde ik geen grenzen te stellen aan mijn “pleziertjes”. Met als gevolg dat ik vrij snel de weg compleet kwijt was.

Verslaafd aan de drugs raakte ik God kwijt, en zo verdoofde ik alsmaar meer mijn geweten. Ik begon een dubbelleven te leiden door leugens te vertellen aan mijn ouders en mijn studentenleven te behouden. Ik betrad de wereld van misdaad en harddrugs, op zoek naar liefde en veiligheid in de verkeerde relatie met mijn ex-vriend. Maar de vonk van geloof die in mij was ontstaan ​​toen ik klein was, is nooit echt uitgedoofd.

Ik herinner me dat, toen ik vastzat in die periode van complete duisternis, ik een enorme dorst naar het goede had, dorst naar God, en dat ik de Bijbel ben beginnen lezen. Vandaag zie ik dat de Heilige Geest beetje bij beetje mijn hart bekeerde zonder dat ik het merkte. Vervolgens groeide het verlangen in me om naar de mis te gaan en mijn biecht te houden, en dit had tot gevolg dat mijn verlangen naar drugs langzaamaan afnam en verdween.

Mede dankzij het volhardende gebed van mijn ouders, slaagde ik er na acht jaar in om weer op het goede pad te komen, mij te verzoenen met God, met het gezin en naar huis terug te keren. Ik vond de moed om te gaan biechten en sinds dat moment nam mijn leven een grote wending richting Jezus.

Een paar maanden later kwam ik in de Gemeenschap aan en pas nu realiseer ik me hoe groot de Barmhartigheid van God is geweest.

De eerste periode is niet was eenvoudig: ik moest de maskers van valsheid afzetten, ijdelheid, trots en luiheid bestrijden, het heden leren leven en mijn wil voor het goede versterken.

Vijf maanden later maakte ik een diepe crisis door en wilde ik weg van de Gemeenschap, naar de “gewone” wereld, om op die manier te kunnen ontsnappen aan het lijden om de waarheid van mezelf onder ogen te zien.

Blijven betekende dat ik het beeld dat ik van mezelf had moest loslaten en mijn manier van denken moest veranderen. Ik herinner me die periode nog goed: ik was erg kwetsbaar en het kwaad bedroog me vaak, waardoor ik dacht dat ik het in mijn eentje heel goed zou redden.

Maar op het moeilijkste moment herinnerde ik me een zin van mijn vader die tegen me zei: “Bij moeilijkheden is de keuze heel eenvoudig: je moet JA zeggen tegen God en nee tegen het kwaad.” Toen ik die JA had uitgesproken, moest ik intens huilen, liet ik alle verleidingen varen en koos ik voor het goede. Zo slaagde ik erin mezelf toe te vertrouwen aan God, en voelde ik me geliefd en geleid door God en mijn “zusjes” van de fraterniteit waar ik woonde.

Vanaf dat moment begon ik echt vooruit te gaan, met vernieuwde kracht. Kort nadien mocht ik voor het eerst "beschermengel" zijn voor een ander meisje. En door mezelf aan anderen te geven, door opoffering, ontdekte ik de echte vreugde:.

Vanaf mijn jeugd was ik heel bang dat ik niet zou voldoen aan de verwachtingen van mijn ouders, en daarom wilde ik destijds een succesvolle carrière uitbouwen. Maar later was er een diepe verzoening met hen, en mijn vader gaf me nogmaals dat duwtje dat ik nodig had door te zeggen: "De enige mislukking van het leven zou zijn om niet in het paradijs aan te komen".

Ik ben de Gemeenschap enorm dankbaar omdat Zij me leert om echte waarden te kiezen. Maar het grootste geschenk dat ik gekregen heb is mijn vriendschap met Jezus en de gelegenheid om elke dag opnieuw, in kleine alledaagse situaties, deze relatie te verdiepen.

Ik wil met heel mijn hart Moeder Elvira bedanken die ons op zo'n eenvoudige en waarachtige manier de belangrijkste dingen in het leven heeft geleerd. Ik ben vandaag echt gelukkig omdat ik een nieuw leven heb gevonden waarin ik leer om elke dag "ja" te zeggen tegen Jezus! Dankjewel, Dora