Carmine

carmine


Mijn naam is Carmine en ik woon nu al enkele jaren in deze prachtige Cenacolo-familie. Met veel dankbaarheid in het hart wil ik hier delen wat Jezus in mijn leven heeft gedaan en nog steeds elke dag voor me doet. Ik voel me een wonder, want dankzij de Gemeenschap heb ik Jezus leren kennen die mij m’n leven heeft teruggegeven.

Ik kom uit een christelijk gezin, vol goede waarden. Ik ben de jongste van vier kinderen. Mijn ouders hebben altijd alles gedaan opdat wij materieel niets tekort zouden komen, en daarom werkten zij allebei. Dit had tot gevolg dat ze niet veel bij ons waren, en ik heel veel tijd doorbracht bij mijn oudere broers en in mij het verlangen voelde om zo snel mogelijk groot te worden. Daardoor zette ik veel te grote passen: ik verliet de school op mijn veertiende om een vak te leren, maar deed dit vooral omdat ik onafhankelijk wou zijn. Ik ging met jongeren om die veel ouder waren dan mezelf; ze leken me echt gelukkig, maar dit was schone schijn, ze droegen “maskers”.

Vrij snel leerde ik de wereld van de alchohol kennen. Ik wilde net als iedereen mijn armoede verbergen, en alsof dit nog niet genoeg was, ik wou alsmaar meer. Mijn ongeordende leven en het niet hebben van regels verprutste de relaties thuis; en toen ik de wereld van de drugs leerde kennen, besefte ik vrij snel dat ik in een neerwaartse spiraal van het kwaad terechtgekomen was. Ik voelde in mijn hart dat ik moest reageren en hulp moest vragen, maar ik kon het niet door de duizenden angsten die ik doorstond: ik wilde degenen die van me hielden niet teleurstellen, en nog minder dat ze me zwak zouden zien​​. Mijn relatie met iedereen, met mijn familie en ook met het meisje dat al enige tijd bij me “was”, verbrokkelde helemaal. Ik eindigde uiteindelijk heel eenzaam en alleen in de gevangenis, en het is daar dat ik God hulp heb gevraagd. Ik was niet gelovig, ik praktiseerde niet, bad niet, maar Jezus wachtte me op. Ik zal nooit het moment vergeten waarin ik vanuit het diepste van mijn wanhoop tot Jezus riep: "Als Jij me tenminste niet “beu” bent, help me dan, red mij!”. En zo gebeurde.

Er kwam een vrede in mijn hart en ik voelde dat ik me geen zorgen moest maken, omdat ik niet alleen was. Gods antwoord kwam snel: er schoten enkele mensen in actie om me te helpen, onder hen enkele maatschappelijk werkers die me een weg naar Sert hebben aangeboden. Maar Onze Lieve Vrouw wilde meer, Ze wou dat mijn weg bij Jezus zou uitmonden! Ik was de "therapieën" van Sert zo moe. Op een dag in mei hoorde een man een gesprek tussen mij en mijn broer, en hij zei: "Ik ken een christelijke gemeenschap…” Atheïst zijnde antwoordde ik dat dit niet echt iets voor mij was, maar mijn familie nam het tijdschrift (nota: Risurrezione van de Gemeenschap Cenacolo) met beide handen aan en zo vertrokken we richting Cenacolo.

Direct na aankomst voelde ik een niet-normale innerlijke rust: ik voelde dat ik leefde! Hun gastvrijheid, hun schone ogen, de heldere blik van de jongens… Ik kon niet geloven dat ik op een dag ook zo zou kunnen worden. Ik kreeg de bevestiging dat ik er niet per toeval was gekomen, maar geleid was door de gebeden van mijn familie en broers; tijdens de lunch kwam er een jongen naast me zitten waar ik eerst niet zoveel aandacht aan gaf. We raakten in gesprek met elkaar en ontdekten dat we uit dezelfde streek kwamen, dat we ooit bevriend met elkaar waren geweest en allebei de lijdensweg van de drugs hadden doorgemaakt. Ik kon mijn ogen niet geloven! Ik was diep geraakt en blij, want ik voelde in mijn hart dat er ook voor mij hoop was. Het was voor mij een concreet teken, gevolgd door nog vele anderen, die mij het verlangen en de hoop om te leven teruggegeven hebben. En zo begon ik mijn weg naar het licht: hier ontmoette ik ware vriendschap, geloof, vertrouwen en het verlangen om lief te hebben.

Toen men me voor de eerste keer de kapel liet zien en ik het heilig Sacrament van Jezus zag, herinnerde ik me op slag wat ik Hem had gevraagd in de gevangenis: er roerde zich iets diep binnenin mij. Ik heb nog geprobeerd om tegenstand te bieden aan de Heer, maar ik besefte dat ik thuis was, dat ik niet meer alleen was en dat Jezus en Maria me opgewacht hadden in deze Gemeenschap.

Vandaag dank ik God met heel mijn hart, want mijn leven is veranderd. Ik ben een gelukkig man en heb een enorme levenswil; Ik vond de belangrijkste waarden van het leven terug, in het bijzonder geloof, vriendschap, waarheid, oprechtheid, enthousiasme, liefde en broederschap. Tijdens mijn weg in de Gemeenschap zijn er veel maskers van onwaarheden die ik droeg “weggevallen”; ik voel ik me waarachtiger en vrijer, en ik heb geleerd om te gaan met situaties waarvan ik vroeger altijd wegliep.

Ik ben bijzonder dankbaar voor het feit dat ik de laatste tijd in een “gemengde” fraterniteit woon, daar wonen ook meisjes en families met kinderen: hier krijg ik de kans om opnieuw te leren hoe ik op een schone, zuivere manier een relatie kan hebben met alles wat de wereld van de vrouw betreft, en op deze veeleisende school zijn er ook fantastische kinderen aanwezig, en zo leer ik om lief te hebben, in het bijzonder op de momenten dat ik er totaal geen zin in heb. Carmine