Kevin

Kevin


Mijn naam is Kevin en ik kom uit de Verenigde Staten. Mijn ouders hebben me altijd opgevoed in geloof en de 'juiste' dingen van het leven; als kleine jongen was ik misdienaar in de misvieringen en soms vroeg ik me af wat de priesterlijke roeping inhield. Vanwege het werk van mijn moeder verhuisden we naar veel verschillende Amerikaanse staten.

Toen ik acht jaar was, gingen mijn ouders uit elkaar en verbleef ik bij mijn moeder in Virginia, terwijl mijn vader naar Tennessee verhuisde. Dit was een moeilijke tijd om onder ogen te komen, maar ik sprak er niet over, hield dit verborgen in mijn binnenste, zonder goed en wel te beseffen hoezeer ik hieronder leed.

Op mijn tiende leerde mijn moeder een andere man kennen en een jaar later zijn ze getrouwd. Nog een jaar later verhuisden we opnieuw en op dat moment waren we plots twee families. Het was moeilijk om dat te accepteren, op school voelde ik me anders en niet geaccepteerd.

Vanaf dat moment veranderde er iets: ik interesseerde me niet meer voor mijn studies en werd uiteindelijk geschorst. Ik begon mezelf te verbergen achter “maskers” om geaccepteerd te worden door de mensen in de zeer arme buurt waar ik woonde. Thuis deed ik alsof, liet ik geloven dat alles in orde was, maar dat was het niet. Op de middelbare school begon ik marihuana te roken en te drinken, met de illusie dat dit me zou helpen om me beter te voelen bij de anderen, maar in werkelijkheid werd alles erger. Ik voelde me goed bij mensen zoals ik: ik dacht dat dit vanaf nu mijn leven zou zijn, en dus werd ik lid van verschillende bendes in mijn buurt.

Op mijn zestiende werd ik voor de eerste keer gearresteerd en in een jeugdgevangenis geplaatst. Vanaf dat moment ging ik verschillende keren naar de jeugdgevangenis en kwam ik terecht in allerlei rehabilitatieprogramma's, maar ik was niet eens van plan mijn leven te veranderen. Ik loog over alles en verliet het geloof en mijn familie. Af en toe probeerde ik mezelf "op punt" te stellen, mijn studies opnieuw op te pakken, maar na een tijdje was alles weer zoals voorheen, zo niet erger.

Op negentienjarige leeftijd ging ik voor de eerste keer de gevangenis in, en het was het begin van een negatieve spiraal, en zo gingen er vijf jaar voorbij, waarvan ik drie en een half jaar "binnen" zat. De tijd in de gevangenis was een periode van groot leed: ik raakte verstoken van elke vorm van emotie, stopte met luisteren naar mijn hart en voelde me compleet zonder hoop, denkend dat ik de rest van mijn leven de gevangenis binnen en buiten zou gaan.

De laatste keer dat ik werd gearresteerd, hoorde ik spreken over de Gemeenschap Cenacolo en ik dacht dat dit het antwoord kon zijn op mijn gebeden. Zodra ik de gevangenis mocht verlaten, probeerde ik toe te treden tot de Gemeenschap, maar helaas, ik liep nogmaals weg en raakte opnieuw verstrikt in de drugs. Deze keer raakte ik echt de bodemt. Het waren de tien meest donkere maanden van mijn leven en op het moment dat ik besefte dat ik voor de zoveelste keer terug moest gaan naar de gevangenis, veranderde er iets in mij: ik voelde in mijn hart de kracht om opnieuw naar de Gemeenschap te gaan en vandaag ben ik er zeker van dat ik dit te danken heb aan de tussenkomst van Maria.

Het begin was heel moeilijk: mijn oude levensstijl en de mensen van mijn verleden verlaten, “zuiver” leven, anderen vertrouwen ... Ik was nog steeds zo wanhopig en keek zo verlangend uit naar een verandering in mijn leven dat ik klaar was om het voorstel van de Gemeenschap en de hulp van mijn broeders te aanvaarden.

Ik werd me bewust van mijn armoede, mijn broosheid en mijn ongelukkig zijn. Ik herontdekte vreugde in kleine en eenvoudige dingen, hervond een glimlach op mijn gezicht en geluk in mijn hart, voelde me weer levend. Ik herinner me nog goed dat ik na ongeveer acht maanden in de Gemeenschap, voor het eerst gehuild heb voor Jezus in het Heilig Sacrament, juist omdat ik me realiseerde dat ik me in Zijn nabijheid bevond en Hij me echt hielp. Het was op dát moment dat er iets veranderd is in me, en dat ik het besluit heb genomen om dit parcours goed af te leggen.

Ik geloof dat het meest waardevolle dat deze weg in de Gemeenschap mij heeft gegeven, mijn relatie met God is. Dankzij de Eucharistische Aanbidding, die ik altijd heel consequent heb gehouden, heb ik het gevoel dat ik eindelijk een diepe vriendschap opgebouwd heb met Jezus , aan wie ik alles kan zeggen. Nu wil ik doorgaan met groeien in geloof, in het dienen en liefhebben van mijn broeders.

Na bijna drie jaar op weg te zijn in de Gemeenschap kreeg ik het enorme geschenk om tijd door te brengen in Europa, in het Moederhuis van Saluzzo, en om deel te nemen aan een pelgrimstocht, te voet naar Częstochowa. Lange tijd vroeg ik Maria om een ​​ervaring te kunnen beleven die me dichter bij Haar zou brengen en dankzij deze pelgrimstocht voel ik dat het echt is gebeurd.

Voordat ik naar Amerika terugkeerde, heb ik het geluk gehad om Moeder Elvira te ontmoeten en te begroeten. Dit was één van de gelukkigste momenten van mijn leven.

Ik zal de Gemeenschap altijd dankbaar zijn voor alle kansen die Zij me tijdens deze “weg” geboden heeft. Vandaag verwelkom ik mijn leven als een geschenk en vind ik vreugde in het mezelf geven aan andere mensen. Elke dag zeg ik bij het wakker worden: "Goedemorgen, Heilige Geest!".

De Gemeenschap heeft mij de middelen gegeven om problemen aan te pakken. Vandaag heb ik hoop voor mijn leven en weet ik dat God een roeping heeft voor mij.

Dankjewel Gemeenschap Cenacolo, en dankjewel, Heer Jezus! Kevin