Sara

sara che


Ik ben Sara, ik ben tweeëntwintig jaar en afkomstig uit Verona, en vol enthousiasme kan ik jullie vertellen dat ik me vandaag echt een wonder voel!

Ik kom uit een christelijk, eenvoudig maar goed samenhangend gezin. Mijn ouders zorgden ervoor dat het ons nooit aan iets ontbrak, maar ze hebben ons ook nooit meer dan het noodzakelijke gegeven, want doordat we met zijn zevenen waren, konden ze zich dat niet veroorloven.

Ik ben de derde van vijf kinderen en dit zorgde voor heel veel confrontaties en jaloezie waardoor ik afstand nam van mijn ouders en elke vorm van dialoog met mijn familie verloor. Ik begon te liegen over het minste, sloot me meer en meer op in mezelf, en ik werd onverantwoordelijk en onverschillig tegenover mijn thuis en familie.

Mijn fysieke uiterlijke stond prioritair in mijn leven, met als doel anderen te behagen. En omdat ik enkel met het uiterlijke bezig was, verloor ik mezelf en alle goede waarden die mijn ouders me meegegeven hadden. Ik werd meer en meer een "gemakkelijk" meisje, bij wie de kwetsuren zich opstapelden doordat ik de aandacht en de liefde die ik thuis niet vond, “afsmeekte” bij de jongens.

Mijn ouders probeerden me op alle mogelijke manieren op de goede weg te houden door heel veel “neen” tegen me te zeggen, maar dit verhoogde slechts mijn woede en rebellie. Ik loog de hele tijd en begon ook te stelen, eerst thuis en later op het werk. Ik liep het risico aangeklaagd te worden, en kwam tot het besef hoeveel mensen ik teleurgesteld had en hoeveel vertrouwen ik was kwijtgespeeld. Ik voelde me zo alleen, zo leeg en ongelukkig waardoor ik op elk vlak de wil om iets te doen, kwijtraakte: op vlak van mijn studies, mijn werk en in de sport waar ik van hield, volleybal.

Ik zocht overal mijn toevlucht in, maar niet bij God. Er deden zich meerdere gelegenheden voor om Hem hulp te vragen, ook dankzij de bedevaarttochten naar Medjugorje die we met ons gezin deden, maar ik was zo gesloten en trots dat ik alles en iedereen weigerde.

Maar Jezus hielp me langsheen mijn ouders die zich bewust werden van mijn intens verdriet. Ik herinner me dat mijn vader me op een avond in 2015 drie vragen stelde: hoe mijn schoolprestaties waren, hoe de relatie was die ik met een jongen had en of ik gelukkig was.

Bij de derde vraag begon ik te huilen; toen stelde hij me de Gemeenschap Cenacolo voor en ik stemde er alleen mee in om te ontsnappen aan het lijden, aan de moeilijkheden en aan de mensen die ik teleurgesteld had, en ook als een gunst voor mijn ouders omdat ik voelde dat ik het hen verschuldigd was om al mijn fouten te herstellen.

Ik vertrok naar de Fraterniteit van Spinetta en het eerste dat me opviel aan de meisjes was hun glimlach die ik miste. Ik zag de meisjes werken, bidden, zingen, glimlachen, huilen ... en ik begreep niet waar al dit verlangen om te leven in zijn verschillende uitingen vandaan kwam.

Toen het meisje dat mijn "beschermengel" was, voor me bad, voelde ik die vrede en sereniteit die God me geleidelijk teruggaf. Toen ik mijn weg in de Gemeenschap begon, zat ik nog vol "maskers", loog ik constant, deed ik alsof alles in orde was, en begreep ik niet hoe mensen die mij niet kenden, mij zouden kunnen helpen. Ik kon echt niet goed begrijpen dat God me door hen heen hielp.

De eerste periode was erg zwaar en herhaaldelijk worstelde ik met mezelf: ik was "doodsbang" van de angst om te lijden en van in mezelf naar de waarheid te kijken. Ik kwam in de verleiding om weg te rennen, maar was me ervan bewust dat ik nooit zou veranderen als ik wegliep van het lijden. Ik voelde dat Jezus in deze momenten van duisternis naderbij kwam en Zijn hand op mijn hoofd legde en me de kracht gaf om te blijven; vandaag zie ik de vruchten en de veranderingen die in mij hebben plaatsgevonden dankzij mijn doorzettingsvermogen tijdens dit parcours.

Wat me kracht gaf, was het vele geduld, de barmhartigheid en het vertrouwen dat ik kreeg van mijn “zusjes”.

Nu woon ik in de fraterniteit van Cherasco en zie ik zoveel veranderingen, zowel in de relatie met mezelf als met de jongens en meisjes: ik groei in vrijheid, volwassenheid en zuiverheid. In dit huis zijn er gezinnen en het zien van hun leven heeft me een nieuw verlangen gegeven: een ​​christelijk gezin stichten. In confrontatie met de verschillende werkzaamheden van deze fraterniteit en met het licht dat uit het dagelijks gebed voortkomt, wil ik Gods plan voor mijn leven ontdekken.

Ik ben ook dankbaar dat ik deel mag uitmaken van de groep van de Bijbelse Recital, waardoor ik meer zelfvertrouwen krijg; het helpt me bovenal om te groeien in mijn geloof dat nog steeds klein en onstabiel is. Het helpt me te geloven dat "God bestaat en dat wij Hem ontmoet hebben!", te geloven dat Jezus zijn handen vuil heeft gemaakt om mij uit de modder te trekken en mij de glimlach, de waardigheid en de schoonheid van het leven terug te geven!

Vandaag hoef ik enkel dank te zeggen voor het geschenk van het leven; Ik zeg dank voor wat ik was en voor wie ik vandaag ben, want in de verandering die ik heb meegemaakt, zie ik het wonder dat God in mij tot stand heeft gebracht. Ik dank de Gemeenschap voor deze “levensschool" die me dagelijks het belang van bidden, dienen en geven doorgeeft!

Hartelijke dank, Moeder Elvira, want ondanks je fragiele gezondheid steun je ons altijd en breng je constant de aanwezigheid van Jezus over naar ons met een glimlach, een serene blik en je eenvoudige gebaren van liefde!

Dankjewel Jezus, voor alles wat U in mij hebt bewerkstelligd en voor het herstellen van de relatie met mijn familie: dat ik ze vandaag waardeer, omarm en voor hen bid, dat komt alleen maar dankzij U! Dankjewel omdat U me liet herboren worden! Sara