Bojana

bojana


Goedemorgen Heilige Geest, goedemorgen mijn leven! Dank u, Jezus, voor het geschenk van het leven!

Ik zou enorm veel pagina's kunnen gebruiken om Jezus te bedanken voor Zijn maar ook voor mijn verrijzenis, en voor alle wonderen die Hij voor mij en mijn familie heeft gedaan.

Maar ik ga mezelf eerst voorstellen. Mijn naam is Bojana, ik kom uit Zadar, Kroatië, en sinds enkele jaren leef ik een nieuw leven, een leven in het Licht. Het vorige leven bracht me naar de Gemeenschap Cenacolo, waar ik naartoe ben gegaan omwille van mijn heroïneverslaving en voor de therapieën die Zij ons voorstelde.

Ik kom uit een eenvoudig gezin, maar er heerste zoveel geslotenheid, en onwaarheden, en van een gezonde dialoog was er niet echt sprake. Materieel hadden we het heel goed omdat mijn vader, die legerpiloot was, veel verdiende, maar thuis was hij gesloten en hard, net als een "soldaat", en hij wist ons niets bij te leren vanuit zijn hart.

Mijn moeder was erg gevoelig en droeg in stilte het gewicht van alles dat niet goed ging thuis, door onder andere alles wat ik fout deed, alsook mijn “verslaving”, voor mijn vader te verbergen.

Mijn broer sloot zich af van alles en bouwde een verdedigingsmuur om zich heen om niet te lijden. Maar ik kon de valsheid die in huis was niet verdragen en vulde de leegte en het verdriet met drugs.

Ik was dertien toen ik voor het eerst heroïne gebruikte. In Kroatië was het toen oorlog en het was heel gemakkelijk om aan drugs te geraken op straat. Ik werd een expert in valsheid en manipulatie en op mijn achttiende verliet ik het huis om me “vrij” te voelen. Ik had mijn middelbare studies en vervolgens ook de universiteit afgerond en begon te werken om te "maskeren" wie ik werkelijk was.

Nadat ik twintig jaar een leven had geleid met een drugsverslaving trad ik toe tot de Gemeenschap Cenacolo: ik had niet de “moed” om me van het leven te beroven en het was de enige oplossing die me nog restte om te ontsnappen aan de vroegere situaties.

Ik geloofde niet in God, ik geloofde nergens in, ik was leeg, "verpletterde” alles om me heen, en liet niemand in mijn nabijheid komen. Ik voelde zelfs het lijden niet meer.

Beetje bij beetje, kijkend naar de meisjes die werkten en baden, onderling deelden en leefden in de waarheid, begon ook ik op een nieuwe manier te proberen leven, en zo begon ik opnieuw vreugde, lijden, genade, en zelfs woede te voelen, en ik was gelukkig omdat ik al veel te lang niets van dit alles had gevoeld.

Toen ik zag dat elk moment van waarheid me bevrijdde, dat elk gebed me genas en dat elk offer me meer deed liefhebben, begon ik meer en meer op God en de Gemeenschap te vertrouwen.

De eerste keer dat ik me toevertrouwde was toen ik met het meisje dat optrad als "beschermengel" mijn compromissen deelde, de dingen die ik in me verborgen hield en die me blokkeerden. Ik zat altijd vol angst, angst om te worden veroordeeld, en elke dag sloot ik mezelf steeds meer af. Maar door te vertrouwen, voelde ik ware barmhartigheid en vriendschap; Ik voelde me eindelijk geaccepteerd zoals ik was en zodoende begon ik mijn zwakheid te omarmen en de liefde van de anderen te accepteren. Voordien liet ik mezelf gebruiken en gebruikte ik iedereen voor mijn eigen belangen.

Ik heb ontdekt dat geen enkel medicijn me de vrijheid kan geven die ik vandaag voel als ik in waarheid leef en als ik vrede heb met mezelf. In het verleden sloot iedereen zijn deuren omdat niemand nog een "dief en leugenaar" geloofde. Doordat de Gemeenschap mij haar vertrouwen schonk, begon ik mezelf meer en meer te waarderen, en leerde ik van mezelf en de mensen om me heen te houden. Dat ik meerdere malen 'beschermengel' mocht zijn van een ander meisje dat in nood was, hielp me om niet langer vast te zitten in mezelf en de vreugde van het beminnen te ontdekken.

De eerste gebeden die ik heb gezegd en die mijn hart hebben veranderd, zijn juist deze voor de meisjes die aan mij waren toevertrouwd en die zwak waren. Mijzelf aan hen geven heeft me geholpen mijn egoïsme om te zetten in liefde, en om te bidden in dagelijkse concreetheid.

Ik begreep dat de leegte die ik niet kon vullen de plaats was waar ik God moest binnenlaten. Hem had ik gemist: God! En ook  mijn familie had een groot tekort aan zijn Liefde!

Toen mijn ouders me naar de Gemeenschap brachten, begon mijn moeder te huilen en beval ik haar koudweg om te vertrekken, zonder afscheid te nemen. Ik heb deze emoties in mij “weggeduwd” maar na een paar maanden, in een moment van gebed, heb ik deze situatie "herzien" en voelde me enorm beschaamd over mijn gedrag.

En toen mijn moeder me voor de eerste keer kwam bezoeken in de Gemeenschap, hebben we elkaar omhelsd en maakten we die oude knoop los zonder al te veel woorden, en schonken elkaar vergiffenis vanuit ons hart: het was de eerste keer dat ik me zo diep vergeven heb gevoeld. Mijn vader zien huilen, bidden en “dansen” tijdens de bijeenkomsten, mijn moeder die vervolgens haar angsten overwon en deelde hoe ze zich voelde, en mijn broer die zich “opende” en vrij werd, dit alles heeft me duidelijk gemaakt hoe groot God is, en hoe barmhartig Hij is voor ons, zondaars.

Ik dank de Gemeenschap omdat Zij in ons gelooft. Ik was dood en ben weer opgestaan: ik ben een wonder van God! Bojana