Mirela

mirela


Ik wil graag getuigen over het feit dat mijn leven een wonder is! Mijn naam is Mirela en ik ben opgegroeid op een klein eiland in Kroatië: ondanks de schoonheid van de natuur ontstonden er van kindsbeen af grote leegtes in me. Ik woonde alleen met mijn moeder, mijn vader heb ik nooit ontmoet. Ik dacht dat dit normaal was, totdat de andere kinderen me vragen begonnen te stellen die ik niet kon beantwoorden en die me marginaliseerden door de keuzes van mijn moeders leven.

Hoewel ze een fantastische vrouw is die veel offers heeft gebracht om me goed op te voeden, slaagde ik er niet in om al dit goede te zien; de woede in mijn hart werd alsmaar groter, want ik zag enkel haar kleinheid, haar armoede. Binnen in mij werd alles “vermorzeld” door wat ik zag en veroordeelde, en ook al deed ik alsof er niets aan de hand was, het ging echt niet goed met me.

Op mijn veertiende ging ik bij de eerste gelegenheid die zich voordeed in de stad wonen met als excuus: dichterbij school. Ik leefde een dubbelleven: aan de ene kant was ik een goede student, aan de andere kant een gekwetste tiener die op zoek was naar zichzelf.

Ik probeerde alles om te ontsnappen aan de gevoelens van minderwaardigheid die ik jegens iedereen had: veranderende levensstijl, van de "donkere" stijl naar het boeddhisme, tot ik op een dag in een "rave party" belandde. "Dit is waar ik naar op zoek was", dacht ik, "eindelijk een plek waar niemand mij veroordeelt!". Ik dacht dat ik de zin van het leven had gevonden maar besefte niet dat ik de deur naar de dood had geopend. Mijn leven werd een continu streven naar plezier. In die periode maakte ik zoveel slechte keuzes en raakte ik uiteindelijk verslaafd aan de heroïne. Ik dacht dat ik de slimste van de wereld was en zag niet dat ik mijn leven aan het vernietigen was.

Op een dag zei Jezus: "genoeg”, en Hij raakte mijn hart aan door de woorden van één van mijn vrienden. Ik voelde dat Hij me die vrede wilde geven die ik altijd zocht en daarom koos ik ervoor om die stem te volgen. Ik stopte met de drugs, maar er was meer nodig, want diegene die ik diep vanbinnen was, die was kapotgemaakt.

In zijn goedheid liet God me kennismaken met de Gemeenschap in Medjugorje, waar Moeder Elvira in een video zei dat het leven kostbaar is. Ik hoorde die woorden alsof ze speciaal tegen mij uitgesproken werden, het waren eenvoudige en waarachtige woorden die de leegtes binnenin me opvulden; daar hoorde ik de "oproep" om naar de Gemeenschap te gaan. Het was niet gemakkelijk, maar de liefde die ik voelde en dat extra duwtje van de Heilige Geest overwonnen elke hindernis en angst.

Eenmaal op weg in de Gemeenschap begonnen mijn ogen zich te openen voor het licht, en dit verlichtte beetje bij beetje mijn duisternis. Ik zag dat ik een compleet valse realiteit had opgebouwd in mijn hoofd en in mijn leven om niet te lijden, om niet de waarheid van mijn "binnenkant" te moeten zien. Dit erkennen, haalde mijn hele leven “overhoop”, maar ik voelde de behoefte om me weer op te bouwen, maar ditmaal samen met God.

Ik voelde in mij het verlangen naar een ander leven, vrij van angst, vrij van compromissen en onwaarheden. In mijn gebed vroeg ik de Heer om me te leren hoe ik kan liefhebben en ik ontdekte dat mijn leven en mijn kwetsuren, eens genezen, een geschenk kunnen zijn voor iemand.

Er zijn vele moeilijke momenten geweest op mijn weg, maar ik heb begrepen dat ware intelligentie er in bestaat het goede te volgen en zo heb ik, door de woorden van Moeder Elvira: "hou vol!”, woorden die bleven nazinderen in mijn hoofd, mijn moeilijkheden overwonnen, terwijl ik groeide in trouw en innerlijke kracht. En het is door die trouw dat Jezus mijn hart heeft kunnen transformeren.

Ontelbaar zijn de onderrichten van de Gemeenschap en één boek is niet voldoende om ze allemaal te verzamelen. Het zijn echte kostbare parels die God aan mijn leven heeft gegeven: ze gaan van eenvoudige dingen die elke vrouw moet weten, zoals hoe te koken, naaien, schoonmaken, groenten verbouwen .. tot innerlijke waarden, zoals gehoorzaamheid, stilte, waarheid, vrijheid en ware vriendschap.

Vandaag zeg ik dank voor alles wat ik in mijn leven heb geleden, want indien ik dit alles niet had meegemaakt, zou ik vandaag deze schat niet hebben gevonden. De strijd is er nog steeds, elke dag, maar vandaag weet ik dat mijn leven geen "vergissing" is geweest: ik geloof dat God reeds vóór mijn ouders aan mij heeft gedacht en mij heeft gewild. Ook ik ben een geliefde dochter!
Mirela