Earvin

earvin 

Ik ben erg blij dat ik mijn verhaal met jullie mag delen. Mijn naam is Earvin, ik ben geboren in Parijs, waar ik tot mijn drie jaar heb gewoond met mijn moeder die van origine van Frans-Guyana is. Omdat ze zich in een zeer precaire situatie bevond, kon ze niet goed voor me zorgen. Er werd haar aangeboden om me gedurende twee weken aan de zorgen van een rijke familie uit centraal Frankrijk toe te vertrouwen. En zo geschiede, maar deze twee weken werden twintig jaar. Ik had het geluk dat ik geadopteerd werd door een gezin dat van me houdt, en dit heeft me ook op vlak van onderwijs en activiteiten kansen gegeven die ik nooit zou hebben gehad indien ik bij mijn moeder was gebleven.

Ondanks alles groeide ik op met een voortdurend innerlijke leegte. Ik was zo bang, zat vol angsten en bovenal slaagde ik er maar niet in om te begrijpen wie ik werkelijk was. Ik droomde ervan om blauwe ogen en blond haar te hebben zoals mijn pleegmoeder. Zonder persoonlijkheid was ik op zoek naar de zin van het leven, maar dan in de ogen van anderen, en ik deed er alles aan om iedereen tevreden te stellen. Doordat ik mezelf maar niet kon accepteren groeide er alsmaar meer woede in me, en wanneer iemand, in het bijzonder mijn adoptiemoeder, me de waarheid liet zien van wie ik was, dan “barstte" ik uit in enorm geweld.

Toen ik zo'n veertien jaar was, begon ik weg te lopen van huis, rebellerend tegen alles en iedereen, soms ook op gewelddadige wijze. Na enkele jaren vol wanhoop, bevond ik me alleen op straat; ik was zeventien en vanaf dan zakte ik alsmaar dieper weg en probeerde ik anderen ervoor te laten opdraaien.

Op mijn 21ste vroeg ik om hulp omdat "ik de bodem had bereikt”. Ik ging al liftend naar Lourdes, zonder geld, zonder telefoon, zonder enig adres, maar met de zekerheid iemand te vinden die me zou helpen. Ik had het boek gelezen van een Fransman, Tim Guenard, met de titel "Sterker dan haat", en mijn moeder had me de raad gegeven om hem op te zoeken. Aangekomen bij Tim's huis, deed zijn vrouw haar uiterste best om me te helpen. Ik herinner me dat ik haar had gezegd dat ik bereid was om voor de deur te slapen totdat ze me hielp. Dankzij hen ben ik mijn weg begonnen in de Gemeenschap.

Het begin van mijn parcours aldaar was "sterk" omdat ik echte vrienden en een diep gevoel van levensvreugde vond ondanks de afwezigheid van “luxe”. Ook leerde ik verschillende vormen van handarbeid die me mijn capaciteiten lieten zien en me hielpen om mijn waardigheid en zelfvertrouwen te herstellen. Maar het was alweer hetzelfde liedje: ik speelde de goeie jongen zodat ik gezien werd, deed alles volgens de regels van de Gemeenschap, maar dat bleek niet voldoende te zijn: de leegte bleef altijd aanwezig.

Mijn verantwoordelijke, altijd attent en aanwezig, maakte me attent op al mijn fouten om me te helpen zien wat ik moest doen om ze te accepteren. Ik nam het aan met een glimlach maar binnenin “kookte” ik! Op een dag kon ik niet meer doen alsof en ik barstte uit in woede en gooide een glas in zijn gezicht. Ik ben weggelopen en heb me verstopt, maar na een tijdje kwam hij naar me toe en vroeg me als eerste om vergeving. Maar wat me vooral raakte was dat hij zei: «Earvin, ik hou van je, zelfs als je zó bent!». Die daad van barmhartigheid heeft mijn hart enorm geraakt. Ik kon het niet begrijpen!

Maar vanaf die dag ben ik aan mijn “weg” begonnen, ik begreep dat God van me houdt zoals ik ben en dat heeft mijn leven veranderd. Wie ben ik om niet van mezelf te houden als God van me houdt zoals ik ben? Ik begon mezelf te accepteren en te zien hoezeer Hij, zijn Tederheid, zijn Liefde, altijd aanwezig zijn geweest in mijn leven. De enorme behoefte die ik had aan Gods Liefde heeft ervoor gezorgd dat ik het medicijn voor mijn leegte heb ontmoet: het gebed!! Bidden!!

Mijn biologische familie was moslim, dus ik was niet gedoopt en na jaren van op weg zijn in de Gemeenschap heb ik gevraagd om het Sacrament van het Doopsel te ontvangen, niet omdat ik gelijk wilde zijn aan de anderen, maar net om mezelf te zijn! En zo, na een lange tijd van verwachting, heb ik het geschenk van het Doopsel ontvangen in de fraterniteit van Lourdes.

“Mezelf te zijn” heeft ertoe geleid dat ik de liefde van mijn adoptiefamilie heb leren kennen en door me nu voor het eerst door hen te laten beminnen,  voelde ik me een geliefd kind!

Op dit moment blijf ik nog in de Gemeenschap omdat ik zie dat “alles veranderen” tijd, geduld en werken aan jezelf vraagt. Ik ken Gods wil voor mij nog niet, maar ik ben er zeker van dat ik een wonder ben van Hem en dat ik Hem heel mijn leven wil volgen, terwijl ik Hem loof, dien en zing:  "Je t'aime, Seigneur!" - “Ik hou van U, Heer!”. Earvin