elisa
Na deze jaren van op weg zijn, ben ik blij dat ik mijn verhaal over mijn verrijzenis kan delen met jullie. Mijn naam is Elisa en ik werd geboren in een normaal gezin, zoals vele anderen. Mijn ouders werkten de hele dag in het familiebedrijf. Mijn vader was een harde werker die zich zorgen maakte over het verdienen van zoveel mogelijk geld, ervan overtuigd dat de grootsheid van een persoon en een gezin afgemeten werd aan de bezittingen. Mijn moeder was een sterke vrouw die al haar liefde op me stortte en probeerde om al mijn lijden weg te nemen.

Ik ben opgegroeid in een omgeving waar noch eenheid noch dialoog regeerden. Op de lagere school werd ik gepest vanwege mijn kalmte en vindingrijkheid. Ik hield alles binnen me en ik heb veel geleden tijdens mijn opgroeien, omdat ik niet in staat was om uit te drukken wat ik meemaakte in de diepten van mezelf. Dit innerlijke lijden, dat ik niet kon omarmen of delen, bracht me ertoe om meer contact te maken met "harde en sterke” mensen die volgens mij wisten hoe ze respect moesten afdwingen.

Ik accepteerde niet langer mijn zwakheden en daarom bouwde ik een personage om me heen. Ik begon “wiet" te roken toen ik nog erg jong was, en niet lang daarna leerde ik cocaïne en heroïne “kennen”. Meer dan vijftien jaar heb ik twee parallelle levens geleefd ... de drugs waren mijn trouwe levensgezel. Ik was ervan overtuigd dat ik boven alles stond, zelfs als alles wat ik aanraakte vernietigd werd. Ik kon niets afmaken, van de universiteit tot het werk, van het persoonlijke leven tot relaties met anderen ... alles stortte in, maar voor mij was het altijd de fout van anderen.

Op een avond voelde een vriendin met wie ik “aan het feesten was" zich niet goed en ik reageerde niet op het feit dat ze bijna doodging, ik bleef onverschillig. Toen ik zag dat zelfs de mogelijkheid van de dood “me niet door elkaar schudde”, werd ik bang voor wie ik was geworden: het maakte me gek. Ik besloot om hulp te vragen aan mijn ouders, en toen ik zag dat zij, om mijn leven te redden opnieuw begonnen te praten met elkaar en weer samenwerkten na zoveel jaren van stilte en afstand, gaf me dat kracht om aan dit parcours te beginnen.

Toen ik mijn weg begon in de Gemeenschap, toen begonnen de muren van mijn super “kasteel” van leugens en maskers helemaal af te brokkelen: ik wist niet meer wie ik was, ik zat vol angsten en onzekerheden.

Ik dank de meisjes die me verwelkomd hebben en ook mijn "beschermengel", het meisje dat me bij het begin als een grote zus heeft begeleid, omdat zij allen van me hielden en van bij het begin, met kracht en karakter, de waarheid gezegd hebben en me hielpen om te kiezen voor het leven. Om me heen proefde ik een nieuwe zuivere lucht en beetje bij beetje voelde ik hoe mijn hart zich opende.

Anderhalf jaar later kwam er een moeilijk moment en ik had heel sterk de verleiding om de Gemeenschap te verlaten, maar binnen in me wist ik dat ik, als ik nu wegging, zou hervallen. Er was een grote strijd in mij tussen het goede dat ik leefde en het kwaad van het verleden dat terugkwam. Ik probeerde mezelf toe te vertrouwen, op de knieën te gaan voor het Heilig Sacrament met een echt open hart. Vanaf dan is er iets in mij veranderd.

Ik voelde dat ik niet alleen was en dat ik een kracht had die niet alleen de mijne was. Ik besefte dat God daar was en dat Hij in mijn hele leven aanwezig was geweest. Ik voelde in mijn hart het oprechte verlangen om te kiezen en te strijden voor het goede. Ik wilde niet meer zoals vroeger zijn. Ik heb geleerd om niet weg te lopen van mijn kruisen, maar ze waardig en zonder angst tegemoet te treden.

Toen ik op een keer al mijn onwaarheden had gedeeld, kwam er een “zusje” naar me toe die zei dat ze nu nog meer van me hield en trots op me was omdat ik deze stap van oprechtheid had gezet. Ik was altijd bang geweest om de waarheid te vertellen en op dat moment ervoer ik voor het eerst wat het Woord "de waarheid zal u vrijmaken" betekent.

Ik had nog nooit gebeden voor ik naar de Gemeenschap ging, maar me elke dag op mijn knieën zetten voor het Heilig Sacrament van Jezus, een zuiver leven bestaand uit kleine gebaren van liefde en consistentie leven, dat helpt me om op weg te gaan in het geloof. Ik voel me niet langer alleen, ik weet dat Jezus bij me is en me onderweg begeleidt. Elke dag mijn leven geven aan de meisjes, dat maakt me gelukkig. Ik voel in mijn hart zo’n groot verlangen naar leven en vreugde wat geen enkele drug me ooit eerder heeft gegeven. Ik wil die liefde en dat leven dat mij gratis werd gegeven, teruggeven.

Ik dank God dat Hij mij gered heeft en de Gemeenschap omdat zij me heeft verwelkomd in deze geweldige familie waar ik altijd al naar op zoek was. Dankjewel, Moeder Elvira, omdat jij er bent! Elisa