SIMONE

 

Mijn naam is Simone en ik ben blij dat ik mijn verhaal met jullie mag delen en vooral dat ik kan getuigen over alles wat de Heer in mijn leven heeft gedaan. Ik ben opgegroeid in een eenvoudige familie en mijn ouders hebben me altijd goede waarden en principes geleerd die ik tijdens mijn adolescentie helaas snel kwijt ben geraakt.

Vaak leed ik door het "gevoelige deel" van mijn karakter en voelde ik me niet vrij met de mensen om me heen. Ik accepteerde mezelf niet voor wie ik was en daarom koos ik bij elk probleem de gemakkelijkste weg om er aan te “ontsnappen”. Op school begon ik voor het eerst met “rotzooi” uit te halen en zonder het goed en wel te beseffen, verloor ik mezelf in heel korte tijd. Ik wilde geaccepteerd en gerespecteerd worden, en zo kwam ik in contact met het drugswereldje. In die wereld, door te doen wat de anderen deden, voelde ik me niet langer alleen of anders dan anderen.

Toen ik mijn vader verloor op mijn zestiende, sloot ik mezelf op in mijn verdriet en in mijn familie bestond een nog scherpere scheiding, ontstaan door jaren en jaren van stilte, door onuitgesproken zaken en, wat mijn deel betreft, door zoveel wrok. Ik creëerde er nog één die we in de Gemeenschap "maskers" noemen. Ik wilde anderen niet laten zien dat ik leed en zocht daarom altijd naar nieuwe ervaringen om te “ontsnappen” aan mezelf.

Ik begon om te gaan met mensen die ouder waren dan mezelf en zo ben ik veel sneller volwassen geworden dan leeftijdsgenoten en ben ik zoveel belangrijke stappen uit mijn tienerjaren kwijtgespeeld. Ik was achttien toen ik de wereld van de heroïne binnenging. Deze wereld werd mijn toevluchtsoord, maar vooral mijn vernietiging.

De relatie met mijn familie werd slechter, alle relaties die ik aanknoopte, waren verkeerd en alleen gebaseerd op kleine puntjes van interesse, ik had geen vrienden meer en verloor beetje bij beetje het verlangen om te leven: ik dacht dat ik niet meer uit die "tunnel" kon komen.

Toen ik na verschillende jaren van die manier van leven echt de bodem raakte, vertelde mijn familie me over de Gemeenschap Cenacolo. Het was een idee dat ik niet accepteerde en dat me vooral bang maakte, maar vandaag geloof ik dat er op dat moment, diep in mijn hart, de hoop ontstond op een nieuw leven. De Heer wachtte slechts op het moment dat ik de hand zou vastnemen die Hij naar me uitgestoken had.

Toen ik in de Gemeenschap aankwam, was ik leeg, verdrietig, boos, moe van het leven, ik had geen gevoelens meer en wist niet meer wie ik was. In het begin dacht ik dat ik niet de kracht had om dit pad te volgen, maar nu zeg ik dat het leven mooi is, ook omdat ik op veel momenten moet “vechten” en elke keer als ik val, wil ik opstaan ​​en niet stoppen. Ik ervaar dat elke val een kostbare parel wordt op mijn pad, een ervaring die me helpen zal bij de volgende moeilijkheden waar ik mee te maken zal krijgen.

Vandaag heb ik het verlangen teruggevonden om te vechten voor waar ik in geloof en zelfs als alles onoverkomelijk lijkt, weet ik dat de weg die ik heb genomen de juiste is en dat het de enige is die me echt kan redden. Ik heb vrede gesloten met mijn geschiedenis en ik voel me vergeven voor al mijn fouten uit het verleden, maar ook voor die van het leven van elke dag.

Vandaag ken ik mezelf beter, dieper, maar dit alles zou niet mogelijk zijn geweest zonder de hulp van mijn “broers” die net als ik op weg zijn, mijn echte vrienden, die niet bang zijn om me te laten zien wie ik werkelijk ben, maar ook niet om me een knuffel te geven, om me te vergeven en me te helpen  telkens ik fouten maak. Samen met hen heb ik geleerd oprecht te zijn, te begrijpen wat ik doormaak, maar vooral om me te verontschuldigen als ik het mis heb.

Maar het mooiste geschenk dat ik heb ontvangen, is dat ik het geloof en vooral mijn trouwe vriend Jezus opnieuw heb mogen ontdekken en leren kennen. ​​Aan Hem kan ik alles geven, mijn wonden, mijn lasten, mijn zorgen, en Hij helpt me om alles te dragen. In momenten van verleiding, wanneer ik struikel, is het geschenk van het geloof voor mij een anker van verlossing waaraan ik me kan vastgrijpen, ervan overtuigd dat ik gered zal worden!

Ook met mijn familie heb ik vele stappen van verzoening en vergeving gezet: met hen ervaar ik een nieuwe, meer oprechte en gezondere relatie. Ik ben enorm blij en dankbaar,  want ik kan eindelijk zeggen dat ik hou van mijn levensverhaal, van mijn leven en van wie ik ben. SIMONE