vale andrea



In het gebed van het Onze Vader zeggen wij het op de volgende manier: "Heer, geef ons heden onze dagelijkse liefde!”, want het brood, dat is de dagelijkse liefde tussen de echtgenoten! Het echte brood van de ziel dat ons helpt om door te gaan! “
(Uit een toespraak van de paus aan de jonge echtparen).

We zijn Andrea en Valentina, een jong missionair gezin van de Gemeenschap in Peru. We willen God danken voor het geschenk van de ware liefde, voor de waarden die we herontdekt hebben in de Gemeenschap dankzij de onderrichten van Moeder Elvira, en die vandaag ons "dagelijks brood" zijn.

Dankjewel, want we hebben in onze vriendschap eerst moeten ontdekken dat de liefde niet enkel een gevoel is, maar iets dat ontstaat vanuit het gebed, geknield voor het Heilig Sacrament van Jezus.

De eerste periode van onze verlovingstijd hebben wij samen kunnen doorbrengen op de missiepost van “Rayo de Luz”, en hierdoor konden wij elkaar beter leren kennen, in dialoog gaan met elkaar, en konden wij bovendien leren om als koppel te bidden, want voordien was dit of een persoonlijk of een gemeenschappelijk gebed: we hebben God in onze relatie verwelkomd. Toen Valentina daarna voor een tijdje naar het huis van de kleinere kindjes in Villa El Salvador werd overgeplaatst, toen hebben wij nog méér dank gezegd voor het geschenk dat wij dit mochten meemaken in de missies, want de momenten dat wij de kans hadden om elkaar te zien, waren wij telkens benomen door onze taken met de kinderen. Dit was een goede test die ons onmiddellijk in het de concrete familieleven onderwees!

Het is op die manier dat wij de Missies hebben beleefd en nog beleven: als een grote familie die ons eerst heeft verwelkomd als “gebroken” mensen, ons daarna opnieuw heeft opgebouwd in geloof, ons dan vervolgens uitgestuurd heeft als missionarissen, om ons tenslotte met liefde en gebed te begeleiden tot aan ons huwelijk. En daarom hebben we ervoor gekozen om hier te trouwen in Peru, want het is door de gebeden van de kinderen, de ooms, de tantes en de Zusters, die niet alleen met ons gewacht en geleden hebben, maar zich ook samen met ons verheugden, dat het verlangen om een christelijk gezin te vormen gerijpt is!

Ook nu we bijna een jaar getrouwd zijn blijft het gezinsleven in de missies ons dagelijks verrassen. Het onderwijst ons in onze dienstbaarheid naar de anderen toe, in de liefde die eerst aan de naaste denkt en aan de schoonheid van de eenvoud. Het is een dagelijkse opdracht om het juiste evenwicht te vinden tussen ons persoonlijk missionair leven, ons gezinsleven dat zich aan het vormen is en het Gemeenschapsleven met de kinderen.

Het is een geschenk om ​“onderdeel” te mogen zijn van deze realiteit vol leven, welke elke dag opnieuw onze deelname, aanwezigheid en aandacht vraagt. Elke dag is een dag om onze mislukkingen onder ogen te zien en aan te pakken, en om de gaven die God ons gegeven heeft te ontwikkelen en vrucht te laten dragen.

In deze jaren van missionair leven heeft het leven met de kinderen het verlangen om zelf ouders te worden, om een “groot gezin” te hebben, bevestigd en alsmaar groter laten worden in ons hart. De eerste maanden als echtpaar, waarin we angstvallig uitkeken naar de komst van nieuw leven, hebben we ons geloof getest om te leren dat Gods timing niet altijd de onze is, maar dat Hij weet wat we nodig hebben. En zo zijn we gegroeid in de overgave aan zijn Wil en in het vertrouwen. Het is ook een tijd geweest die ons heeft geleerd dat de liefde, het gebed en het onderlinge respect de belangrijkste dingen zijn om ons gezin een kleine huiskerk te laten zijn.

En dan heeft God ons gezegend met het grote geschenk van een nieuwe “schepping” die in de Kerstperiode “gearriveerd” is: ons dochtertje Chiara! We zijn echt verbaasd over alle wonderen die God in ons leven blijft doen en enorm blij dat we dit geluk met de hele missiepost mogen delen, want zij hebben deze wachttijd met ons meebeleefd!

Het is een speciale genade voor ons om op deze missiepost te zijn waar men zoveel pasgeboren baby’s verwelkomt. Op die manier kan Andrea reeds luisteren naar de “kirrende” geluidjes van de andere baby’s en de “kunst” van het verversen van luiers aanleren!

Dankjewel, Jezus, voor het geschenk van onze levens, verrezen met Jou!! Halleluja! Hartelijke groeten aan jullie allemaal vanuit Peru!
Andrea en Valentina