nicole3


"Mijn Genade is u genoeg, want juist in zwakheid wordt mijn Kracht volkomen "
(2 Korintiërs 12: 9)

Mijn naam is Nicole en ik kom uit Oostenrijk. Mijn ouders hielden heel veel van me en hebben me de kans​​ gegeven om in een gezonde omgeving op te groeien.

Van jongs af aan was ik enorm gevoelig en daardoor was ik niet bestand tegen bepaalde zaken die me verdriet deden en/of tekortkomingen die ik zag in mijn familie. Doordat ik geen hulp vroeg, sloot ik me alsmaar meer op in mezelf, ervan overtuigd dat ik mezelf of anderen pijn zou doen. Ik heb geprobeerd om mijn leven te veranderen, maar daar ik noch geduld noch medeleven had met mezelf, raakte ik snel ontmoedigd en viel ik alsmaar in een dieper gat.

Toen ik mijn studie had afgerond, begon ik te werken, en gedurende vele jaren heb ik mijn zelfdestructie proberen te verbergen voor de anderen. Maar op een dag was ik op de grens van mijn kunnen gekomen: één van mijn vriendinnen ontdekte hoe het zat met mijn gemoedstoestand en ze confronteerde me met de waarheid. Uiteindelijk ben ik "opengebarsten" en sprak ik met haar over mijn ernstige drugs- en voedselproblemen. Met mijn ouders was er alleen maar ruzie en dus ben ik naar het huis van mijn vriendin verhuisd. Ik werd er opgenomen in haar grote familie. Vandaag besef ik dat de Heer me naar deze gelovige familie heeft geleid: zij baden heel veel voor mij en beleefden de liefdadigheid op een heel eenvoudige manier. Ik begon me beter te voelen: hen zo gelukkig te zien deed in mij het verlangen ontstaan om hun "geheim" te ontdekken. Toen ik ontdekte dat datgene wat hen zoveel vreugde schenkt, het geloof in God was, begon ik hen te vergezellen naar de zondagsmis. Ik leerde beetje bij beetje die Barmhartige Jezus kennen, die Jezus die me al heel mijn leven opwachtte, en toen nam ik het besluit om voor de eerste keer in mijn leven heel serieus naar de biecht te gaan.

Na mijn biecht voelde ik de genade van een gigantische kracht, maar mijn wilskracht om goed te doen was zwak en ik ben nog dikwijls hervallen in het kwaad, vooral in mijn voedselprobleem. God, die mij vergeven had, wilde me omhoogtillen, maar ik kon zijn grote Barmhartigheid nog niet ontvangen, omdat ik me teveel richtte op wat niet goed ging in me. In die staat begon ik aan mijn bekeringsstrijd. Uitgeput en moe van deze strijd heb ik uiteindelijk hulp gevraagd aan de Gemeenschap. Ik voelde me als een "vod": ik had mijn waardigheid verloren en wilde niet meer leven. De meisjes die naast me stonden zijn een voorbeeld van doorzettingsvermogen voor me geweest en hebben me de hoop teruggegeven dat ook ik het zou kunnen. Terwijl ik onderweg was heb ik, elke keer dat zij geen aanstoot aan me namen, maar voorbij mijn kleinheid keken, Gods Barmhartigheid mogen ervaren. Al deze liefde was als een balsem op mijn wonden. Vandaag woon ik in de fraterniteit van Cherasco en heb ik het geschenk gekregen om voor de "speciale" kindjes te zorgen, de kindjes met een beperking.

Elke keer als zij mijn wang strelen, naar me glimlachen of me een knuffel geven, voel ik me gezien en geliefd door God, en deze tederheid lost alle hardheid op die er nog in mijn hart zit. Zo dikwijls maken de "grenzen" van hun gezondheid me er op attent dat ik alles heb, dat ik gezond ben en alles kan doen. Hierdoor waardeer ik alsmaar meer mijn leven en de talenten die God me gegeven heeft. Ik heb het in het begin heel moeilijk gehad om bij hen "te zijn", om niet méér tijd te hebben voor mezelf. Een vorm van verrijzenis die ik vandaag doormaak is te leren om alle dagelijkse onverwachte dingen te verwelkomen, en mijn eigen berekeningen of programma's  los te laten: het is zo dat bij de kindjes niets loopt zoals ik het gepland had. Ik wil me niet langer laten tegenhouden door een "valpartij" of door moeilijkheden, want die zaken zijn er en zullen er altijd zijn. Elke dag val ik en maak ik fouten, maar ik ben het beu om medelijden te hebben met mezelf zoals ik vroeger altijd had: ik wil, met Gods genade, opstaan en me op weg begeven om alsmaar méér vrouw te zijn! Vandaag ben ik trots op mijn moeder en mijn vader die zoveel van me gehouden hebben, me zoveel vergeven hebben, en een gigantische geduld met me hebben gehad! Nicole