antonella


Mijn naam is Antonella, ik woon in de fraterniteit "Letizia" van Savigliano en ik ben zo blij dat ik het geschenk kreeg om met jullie te mogen delen over mijn pad van "het duisternis naar het Licht". Ik ben geboren in een arm gezin, met een spastische verlamming aan de onderste ledematen, en daardoor had ik veel zorg en controles nodig in het ziekenhuis. Mijn moeder was niet in staat om mijn gezondheid op te volgen en omdat ze mij een betere toekomst toewenste, liet ze me op driejarige leeftijd achter in het weeshuis. Toch wil ik haar bedanken dat ze me het leven heeft geschonken, ondanks al het doormaakte lijden.

In het weeshuis was er een pas getrouwd echtpaar dat me elk weekend kwam opzoeken. Ik voelde me goed bij hen: ik speelde, maakte grapjes en "babbelde" met hen, maar 's avonds bleef ik heel verdrietig achter in het weeshuis. Op een dag durfde ik de volgende vraag stellen: "Mag ik bij jullie wonen?". Deze vraag werd ter discussie gesteld, in die zin dat mijn toekomstige pleegmoeder over mij gedroomd had en vervolgens deze vraag ook aan mijn toekomstige papa had gesteld: en ondanks het feit dat hij bang was voor deze verantwoordelijkheid, stemde hij toe want diep in zijn hart hield hij al heel veel van me. Ik ben opgegroeid in het geloof en de liefde van mijn nieuwe familie, en ik was erg gelukkig.

Maar na een tijdje veranderde dit geluk in lijden, want mijn pleegvader was verslaafd aan drugs en alcohol, en werd getroffen door AIDS. Ik dacht dat ze hem zouden kunnen genezen, maar er bestond toen nog geen geneesmiddel om deze ziekte te verslaan.

We waren slechts met z'n drieën in ons gezin en ik voelde de behoefte aan gezelschap. Ik bad al vele jaren elke avond tot onze Hemelse Moeder, soms vol enthousiasme, en soms ook met veel moeite, maar Zij zorgde voor een wonder: de geboorte van mijn broertje. Ik was negen jaar toen mijn biologische moeder contact opnam met mijn pleegmoeder om haar te vertellen dat ze een zoontje had gekregen en dat ze hem aan haar wou toevertrouwen. Dit nieuws vervulde mijn hart van vreugde, en sindsdien begon ik met meer vertrouwen te geloven in de Heer.

Mijn pleegmoeder heeft me altijd geholpen om me te integreren in de maatschappij: ik deed aan sport, had sociaal contacten met anderen, ging naar de scouts en bezocht regelmatig een religieuze gemeenschap waarvan mijn moeder deel uitmaakte. Mijn moeder geloofde echt in me, ze moedigde me aan en vertelde me vaak het sprookje van het lelijke eendje dat een zwaan werd, want ik was een zeer introvert kind en ik kon mijn "tekorten" niet accepteren. Tijdens het lopen viel ik heel vaak op de grond en de anderen lachten me uit; maar zij niet, zij moedigde me aan om me niet te schamen over mezelf en me niet anders te voelen. Met mijn vader ging ik vaak vissen en ik deelde de liefde voor zijn hobby. Hij was erg nederig en fragiel, maar een goed mens!

Helaas, na een tijdje ging zijn gezondheid fel achteruit en kort voor zijn dood beleefden we een een krachtige ervaring van barmhartigheid: we hadden toen een gesprek over verzoening en vergeving, en hierdoor konden we op een nieuwe manier met elkaar omgaan. Ik voelde me enorm slecht wanneer ik hem zo zag lijden, en daarom had ik in mijn gebed aan God gevraagd of Hij hem tot zich wou nemen, zodat hij niet meer moest lijden. Acht maanden na zijn dood overleed ook mijn pleegmoeder aan de gevolgen van AIDS. Voordat zij stierf, vroeg zij mijn oom om de papiermolen voor onze adoptie op te volgen en vijf jaar later ben ik er in geslaagd om mijn adoptie en die van mijn broer af te ronden, waardoor we niet van elkaar gescheiden werden.

Na de dood van mijn adoptieouders heb ik veel woede en verdriet gekend, maar met de hulp van mijn "nieuwe" vader, die me heeft doen inzien dat het belangrijk was dat ik mezelf graag zag, werd ik me bewust van mezelf en voelde ik me door God beschermd. Ik heb toen gekozen om geestelijk begeleid te worden en beetje bij beetje groeide in mij het verlangen om zuster te worden. Ik ben toen enkele weken naar de Gemeenschap gegaan waartoe mijn moeder behoorde, en dit heeft mijn verlangen om mijn leven aan God te geven nog meer aangewakkerd. Vanuit de waarden van het gemeenschapsleven die ik daar heb meegekregen, leerde ik het wanneer ik "ja "of "neen" moest zeggen in het leven, om zo te kunnen groeien als persoon en een meer verantwoordelijke vrouw te worden.

Ik ben in de gewone wereld gebleven, in verbondenheid met die Gemeenschap, met de gedachte dat ik geroepen was voor het huwelijk. Ik heb altijd gevoeld hoe de Voorzienigheid aan mijn zijde stond en me hielp om werk te vinden. Ondertussen had ik een hechte relatie met God: ik bad, ging naar de parochie, hielp mijn oma bij alles waar ze hulp nodig had, en deed ook vrijwilligerswerk. Diep van binnen kende ik mijn roeping, maar aangemoedigd door mijn vrienden bad ik opdat ik met de hulp van Jezus een fijne jongen zou mogen ontmoeten om samen een christelijk gezin te stichten. Vijf jaar later ontmoette ik een man die me zijn liefde verklaarde, maar ik heb deze relatie als heel moeilijk beleefd, gezien wij een verschillend geloof beleden.

Toen onze relatie verbroken werd, ben ik in een diepe depressie gevallen, en dan heb ik hulp gevraagd aan de Gemeenschap Cenacolo, waar ik barmhartigheid en genezing heb mogen ervaren door de hulp van de meisjes. Ik vond er ware vriendschap en heb Gods tussenkomst mogen zien in de bekering van mijn ex-vriend en in de manier hoe ik hem heb kunnen vergeven. Vanuit deze vernieuwde innerlijke vrijheid werd de weg die ik te gaan heb weer helemaal helder en klaar.

Vandaag beleef ik het gemeenschapsleven en de schoonheid van mijn roeping door me te geven aan de anderen. Ik voel me vrouw, moeder, zuster en vriendin. Ik ben enorm gelukkig dat ik tot deze grote familie met al zijn verschillende "staten" mag behoren. Ik voel me welkom en geliefd. Elke dag dank ik God voor de wonderen die Hij aan het doen is in mijn familie en ik dank de Gemeenschap die ons allemaal samen op weg laat gaan naar het Licht. Antonella