Roberto


Roberto1Ik herinner me nog goed dat ik voor het eerst de getuigenis van een jongen las in het tijdschrift van de Gemeenschap: vanaf dat moment ontstond er in mij een sprankeltje hoop dat ik kon veranderen. En vandaag wens ook ik te getuigen over wat de Heer in mijn leven heeft gedaan tot op vandaag, en hoe Hij dat krachtig blijft doen.

RobertoMijn naam is Roberto en toen ik aankwam in de Gemeenschap was ik verslagen, gebroken en verslaafd aan alcohol. Ik was ervan overtuigd dat ik het de baas kon worden, maar het werd helaas steeds erger.

Ik ben de oudste zoon uit een gezin dat altijd veel van me gehouden heeft ook al had ik het de laatste jaren heel moeilijk om me open op te stellen naar hen, uit angst om fouten te maken of om hen te verraden. In mijn adolescentie begon ik te liegen en nam ik afstand van de goede vrienden van onze familie. Ik wilde me onafhankelijk en vrij voelen, zodat ik me kon amuseren zoals ik dat zelf wou. Ik had een gitaar gekregen van mijn familie en deze werd voor mij "hét middel" om bij anderen te zijn en het gevoel te hebben dat ik bestond. Soms hielp het mij om op die manier mijn verlegenheid te overwinnen en vriendschappen te sluiten, contact te maken met anderen, maar andere keren mislukte dit omdat ik angst had om te laten zien wie ik werkelijk was. Wanneer ik gitaar speelde, voelde ik me aanvaard en had ik het gevoel dat wat ik deed me een "waarde" gaf; helaas het was niet voldoende om mijn eigenwaarde terug te vinden. Dus begon ik jongens op te zoeken die "soft" drugs gebruikten of dronken om mijn eigen angsten te overwinnen, en zodoende mijn problemen te "vergeten". Het leek me de juiste manier om beter te leven, met minder moeite, en ik gaf mezelf de illusie dat ik me meer "op mijn gemak" voelde onder de mensen. Helaas werd ik alsmaar meer "nep" en eenzaam. Die zogenaamde vrienden hadden helaas enkel interesse om samen "verdoofd" de nacht door te brengen.

Op mijn twintigste was ik verslaafd aan alcohol: deze zorgde ervoor dat ik me meer ontspannen voelde, minder angstig. Maar het werd steeds erger, vooral thuis. Ik kwam mijn depressiviteit niet te boven als ik niet dronk. De relatie met mijn ouders werd steeds killer en pijnlijker, en gedurende vele jaren was dit de sfeer die er thuis heerste. Op een dag gaf mijn moeder me een kopie van het tijdschrift van de Gemeenschap, "Risurrezione", en dat heb ik enkele jaren bijgehouden. Soms bladerde ik er in en las ik een stukje van een getuigenis: ik herkende mezelf in die jongens en meisjes, maar ik was bang om alles achter te laten om naar de Gemeenschap te gaan.

Op een dag was ik, nadat ik een slechte periode had doorgemaakt en me al dagen had opgesloten in huis, naar een foto aan het kijken in het tijdschrift. Ik probeerde een gebed uit te spreken, een Weesgegroet, dat ik me nog nauwelijks herinnerde. Ik, die nog nooit had gebeden, begon te huilen en vervolgens riep ik mijn moeder en vroeg haar of ze mij wou helpen om naar de Gemeenschap te kunnen gaan. Ik besef dat de kracht die ik toen heb gekregen om de verschillende stappen te nemen om toegelaten te worden in de Gemeenschap, dat dit niet enkel mijn kracht kan zijn geweest: ik ben ervan overtuigd dat het de hand van Heer was die mij begeleid heeft om opnieuw de weg te kunnen vinden die Hij voor me bereid had!

Het was niet makkelijk toen ik aankwam in de Gemeenschap, maar doordat ik de wilskracht om te blijven en te strijden zag bij de anderen jongens, hen vergiffenis zag vragen aan elkaar, bij momenten mocht zien hoe ze boos waren op elkaar maar dan ook mocht ontdekken hoe ze elkaar graag zien, … gaf dit mij de kracht om door te gaan. Ik voelde dat mijn leven hier opnieuw inhoud, waarde, waardigheid en vrede kon vinden.

Nu, jaren later, kan ik "achterom" kijken en aanschouwen wat de Heer voor me bedacht had, en kan ik Hem enkel bedanken, wetend dat het hier niet stopt. Nu ik me geliefd voel door Hem, waar ik ook ga, weet ik waar ik "moet" kijken en in Wie ik mijn vertrouwen mag stellen.

Dankzij de Gemeenschap heb ik opnieuw het enthousiasme voor het leven ontdekt, om een vredig leven op te bouwen, om vrede te sluiten met mijn eigen kleinheid door altijd beter mijn best te proberen doen. Zelfs met mijn familie voel ik me nu vrijer om mezelf te zijn, terwijl ik zonder angst met hen kan communiceren. Telkens als ik de kans had om hen te zien, voelde ik dat er meer eenheid was tussen hen en daar dank ik hen voor.

Hier in het Cenacolo herontdekte ik de waarde van het gezin en de schoonheid om samen te "groeien". Vandaag beloof ik dat ik niet meer zal weglopen voor moeilijkheden, in de wetenschap dat er Iemand is die over me waakt en die me helpt om ze te overwinnen. Ik dank alle jongens die me op mijn weg hebben geholpen en voor alle kansen die de Heer me geeft om te groeien als mens en als christen. Roberto