katia


Ik zou met jullie het verhaal van mijn wedergeboorte willen delen. Mijn naam is Katja en ik kom uit Slovenië. Ik groeide op met nog drie zussen. Dat heeft me goed gedaan want ik besefte al vrij snel dat je het leven en de dingen deelt met elkaar en dat het belangrijk is om niet altijd aan jezelf te denken zodat je de anderen kan beminnen en hen ruimte kan geven. Onze ouders probeerden ons goede waarden mee te geven: onderlinge liefde, thuis meehelpen, goed en eerlijk werk doen, gelukkig weten te zijn met het essentiële. Ze hebben ons altijd aangemoedigd om onze talenten te ontwikkelen en onze horizonten te verruimen. Ik heb de kans gehad om naar de muziekschool te gaan, volgde ook dans en ging naar de kunstacademie. Toen ik samen met mijn zusjes naar de lagere school ging, leek het alsof alles goed ging en keek men naar ons als naar een fijne artistieke familie.

Mijn ouders hebben allebei een moeilijke jeugd gehad: mijn moeder haar vader was alcoholverslaafd en mijn vader had drugsproblemen toen hij jong was. Toen ik klein was dronk hij nog en ik voelde sterk zijn afwezigheid in onze opvoeding en het gebrek aan interesse in ons. Hierdoor waren er thuis veel ruzies en vielen er zware stiltes; mijn zusjes en ik beseften dat er geen eenheid en liefde was tussen onze ouders, maar op de een of andere manier heeft dit probleem me ook goed gedaan: ik werd er volwassener door en ontwikkelde een grotere gevoeligheid en begrip voor hun lijden.

Helaas, tijdens deze moeilijke tijden duwden we God meer en meer van ons weg: we baden niet meer en gedurende vele jaren gingen we ook niet meer naar de kerk, zelfs niet op zondag. De situatie thuis verslechterde. Als mijn oma langskwam na de Mis fluisterde ze me dikwijls toe dat ze voor ons gebeden had en als we bij haar op vakantie gingen, dan baden wij een Weesgegroet vooraleer ze ons een "verhaaltje voor het slapengaan" vertelde. Haar concrete gebaren van liefde en geloof blijf ik altijd koesteren in mijn hart. Ondertussen ging het alsmaar slechter met ons gezin: ​​mijn ouders gingen overal op zoek naar hulp, ze probeerden het met verschillende therapeuten, psychologen en andere alternatieve hulp, maar dit alles bracht alleen maar meer verwarring in ons gezin.

Ze waren zo benomen door hun problemen en daardoor voelde ik me erg alleen, niet "gezien", en voor niemand belangrijk. Hierdoor ontstond er een grote leegte in me. Meer bepaald voelde ik me niet langer een waarachtig geliefde dochter. Ik begon me op te sluiten in mezelf en me af te zonderen, creëerde mijn eigen idealen, mezelf ervan overtuigend dat ik groot was en hun aandacht niet nodig had. Dit alles omdat ik niet meer wou lijden. Ik vulde de leegte in mij met materiële zaken en verloor alsmaar meer alle zelfrespect. Ik zette me niet meer in op school, begon mijn fouten te verbergen en leefde een chaotisch bestaan.

Op twaalfjarige leeftijd begon ik thuis te stelen, uit te gaan en joints te roken. Op mijn veertiende ging ik alleen wonen. Er zat zoveel boosheid in me tegenover mijn ouders en het was moeilijk om mijn moeder, die mentaal niet stabiel was, "te verwelkomen" in mijn leven. Het was moeilijk om haar beperkingen te zien, ze was anders dan andere moeders. Dit wekte zoveel angsten en complexen in me op die ik wou verdringen en dus vluchtte ik ervan weg. Ik had geen goeie band meer met mijn zussen en ik ging weg. Maar op zo'n jonge en nog onvolwassen leeftijd in de hoofdstad gaan wonen, dat heeft me geen goed gedaan. Ik voelde hoe het me opgedrongen werd dat ik een kopie werd van zoveel andere meisjes, dus kwam ik in opstand en ging ik op zoek naar vriendschappen die tegen de stroom in gingen. Ik viel in de val van de drugs, van de "pleziertjes" en het gemakkelijke leven.

Op mijn zeventiende was ik innerlijk dood, had ik eetproblemen en kampte ik met verschillende verslavingen. Mijn ouders, die inmiddels een weg van bekering waren begonnen, hebben me geholpen door me naar Medjugorje te brengen. Aanvankelijk ben ik opgevangen in een Familiehuis en vanuit dit huis heb ik de intakegesprekken gevoerd die me uiteindelijk naar de Gemeenschap hebben gebracht.

Als ik vandaag terugblik op mijn leven, erken ik dat het niet mijn ouders met hun wanhoop geweest zijn die me naar de Gemeenschap gebracht hebben, maar dat Jezus door middel van hun zwakheden gewerkt heeft: Hij nam me bij de hand en begon een ​​nieuwe pagina te schrijven in mijn leven, voor mijn redding en die van mijn familie. Waar zij niet wisten hoe ze me konden helpen, is God in mijn leven gekomen door de Gemeenschap. En ik voelde me gezien en was belangrijk voor iemand. Ik besefte dat ik een geliefd kind ben van God en ik heb zijn Liefde ervaren. Enkel een echte en veeleisende liefde zoals deze die ik ontvangen heb in de Gemeenschap kon de muren en de weerstand afbreken die ik in de voorbije jaren had opgebouwd. Het mezelf moeten leren kennen zoals ik echt ben, dat is niet gemakkelijk geweest, maar ik heb volgehouden in die moeilijke momenten en dit heeft me geholpen om sterker te worden en te werken aan mijn wederopbouw.

Vandaag ben ik Moeder Elvira, onze priesters, de Cenacolino-families en alle meisjes enorm dankbaar omdat ze mij verwelkomd hebben en belangeloos van me hielden. Ik kan getuigen dat alleen onbaatzuchtige liefde het hart geneest. Ik voel dat ik op goede weg ben maar ook dat ik nog een lange weg te gaan heb om de vrouw te worden waarover Moeder Elvira spreekt. Maar ik ben blij dat ik dit volle en goede leven kan leven. Van de rebelse tiener die ik was, ben ik nu een vrouw geworden die de wil heeft om te leven en om leven te geven. Ik wil alles wat ik heb ontvangen teruggeven aan de kinderen en de meisjes die op de deuren van de Gemeenschap kloppen, want het is de grootste schat die ik in mijn leven heb gevonden!

In de afgelopen maanden deed ik keukendienst en het was voor mij een geweldige leerschool om iedereen, èn altijd, te dienen en lief te hebben, zonder hierbij aan mezelf te denken. Ik heb ervaren dat de vreugde van een vrouw ontstaat door haar gave van geven en beminnen. Misschien ben ik geen geschoolde kunstschilder geworden of eerste violiste zoals ik had gewild ... God vroeg mij alles, maar ik krijg het in honderdvoud terug en dat maakt me echt gelukkig. DANK, DANK, DANK! Katja