marja


"Ik ging naar de Gemeenschap om los te komen van de drugs maar ik vond hier een heel bijzondere en grootste schat: de schoonheid van het leven met God!"

Mijn naam is Marija, ik kom uit Kroatië en nu maak ook ik deel uit van de Gemeenschap, van deze grote familie die mij verwelkomd heeft en me hielp om opnieuw het Licht te zien en zin te geven aan mijn leven. Ik ben opgegroeid in een gezin waar het geloof niet beoefend werd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik klein was en ze hebben erg geleden door talrijke moeilijke situaties die ze meegemaakt en ontmoet hebben in hun leven. Ik bleef bij mijn moeder en zij heeft me met heel veel liefde en aandacht opgevoed. Echter, als enige dochter en kleinkind, werd ik altijd in het oog gehouden en beschermd, door mijn moeder en mijn grootouders. Alles wat ik wou, kreeg ik. Het is maar een enkele keer gebeurd dat ik een "nee" te horen kreeg. Zat ik met een probleem, dan stonden zij onmiddellijk klaar om het op te lossen, en zo groeide ik op, overbeschermd en altijd "opgevangen" met als gevolg dat ik niet in staat was om op mijn eentje de moeilijke momenten van het leven op te vangen.

Ik ging naar school en zette me enorm in voor mijn studie. Uiterlijk leek het dat alles goed ging en dat ik blij was, maar innerlijk was het niet zo. Als kind was ik al enorm verlegen en gesloten, toch deed ik veel inspanningen om aan mijn persoonlijkheid te werken en mijn mening te uiten. Ik was nooit helemaal zeker van mezelf, ik dacht altijd dat anderen beter, sterker en tot meer in staat waren dan ikzelf. Dit had tot gevolg dat ik mijn eerste maskers begon op te zetten, op die manier suggererend dat alles goed met me ging.

Toen ik zeventien was, begon ik te experimenteren met drugs door het verkeerde gezelschap te kiezen: mensen zoals ik, zwak en fragiel, die niet de moed hadden om op een normale manier de confrontatie met het leven aan te gaan. Ik ben in dat "kringetje" gesprongen, denkend dat ik door drugs te gebruiken nu eindelijk vrij zou zijn: het leek alsof ik me niet meer schaamde, niet langer gesloten en geblokkeerd was. Helaas, na verloop van tijd realiseerde ik me dat dit niet de echte vrijheid was maar een steeds meer verstikkende verslaving die mijn leven in gevaar bracht. Mijn licht in deze donkere periode was mijn moeder die met haar laatste krachten en hoop me naar de Gemeenschap bracht en op die manier mijn leven heeft gered.

Aan het begin van mijn weg in de Gemeenschap waren er veel dingen die ik niet begreep, ik was in de war. Het was erg vreemd voor me dat ik om me heen enkel lachende meisjes zag, vol kracht en leven, altijd bereid om me de hand te reiken en me te helpen. Ik worstelde met het gebed, want ik dacht dat God degene was die het lijden en de pijn van me weg moest nemen. Ik was vol pretentie en nog steeds zocht ik de gemakkelijkste, comfortabele weg om mijn problemen op te lossen, maar na een tijdje begon er iets te veranderen in me. Ik werd rustiger, begon weer te lachen en kreeg belangstelling voor degenen die mijn leven deelden. Ik begon de onbaatzuchtige liefde te herkennen die mijn "zusjes" me doorgegeven hadden en elke dag nam mijn vertrouwen toe! Vandaag ben ik er zeker van dat dit alles het werk van God is geweest, die de juiste manier vond om mijn hart te helen. Ik ging naar de Gemeenschap om los te komen van de drugs maar ik vond hier een heel bijzondere en grootste schat: de schoonheid van het leven met God!

Vandaag heb ik een andere blik: mijn leven is vol van gebed, vreugde, liefde en opoffering en ik realiseer me hoe ik oneindig bemind wordt door God en hoe kostbaar ik ben in Zijn ogen. Daarvoor dank ik de Gemeenschap en moeder Elvira met heel mijn hart, omdat ze de moed en de wil hadden om me te laten inzien dat ik het ook kon, dat ik met God niet bang hoef te zijn, dat leven met Hem vreugde en hoop geeft! DANKJEWEL! Marija