Ik ontmoette de Gemeenschap op het Jongerenfestival in Medjugorje in 1998, waar Moeder Elvira met kracht het volgende herhaalde: "God bestaat en ik heb Hem ontmoet." Ik herinner me haar stem nog en de vastberadenheid waarmee zij sprak.

elenaMijn naam is Elena en er zijn veel jaren voorbijgegaan sinds deze ontmoeting. Ik realiseer me dat de waarheid die ik toen gehoord heb in haar woorden de aanzet gaf om die God te zoeken die zij ontmoet had.

Ik ben geboren in een gezin waar God echt aanwezig was; echt, ik herinner me nog hoe fijn ik het vond om allemaal samen naar de mis te gaan op zondag. Tijdens de lagere school, de basisschool, ging ik naar een religieus instituut dat door zusters bestuurd werd en was ik het gewend om te bidden en wat tijd door te brengen met Jezus. Toen mijn vader stierf brak een heel moeilijke periode aan en ik stelde Gods Liefde in vraag door Hem te beschuldigen van zijn dood. Hoe meer ik mezelf hiervan wilde overtuigen en de waarheid wou verpletteren, des te meer kwamen de woorden van Moeder Elvira terug in mijn gedachten: "God bestaat en ik heb Hem ontmoet." En daar ik het dus wel degelijk nodig had om te kunnen geloven in een goede God, bleef ik verder naar de zondagsmis gaan, maar de rest van de week leefde ik vanuit mijn egoïsme en mijn "behoeften", zonder me al te veel zorgen te maken over de leer van Jezus, en zo verloor ik beetje bij beetje de samenhang van het goede.

Ondertussen was er een kleinzoon geboren in onze familie en zorgde ik voor hem tijdens mijn studies; door hem besefte ik dat ik mijn hele leven nog nooit echt van iemand gehouden had, dat ik niet wist wat gratuite liefde inhield, noch het goede willen voor een ander, ook al stond ik op punt van trouwen. Ik deed "ervaring" op bij ouderen, door vrijwilligerswerk, en ik vroeg aan God: "Als U echt bestaat, maak dat ik U kan tegenkomen in de zieken die ik zal ontmoeten!". Ik stond perplex, want ik heb Hem toen werkelijk ontmoet! En na deze ontmoeting kon ik niet langer de persoon zijn die ik vroeger was! Ik had de zekerheid dat God bestaat en kon het me niet langer veroorloven om die lauwe Elena van weleer te zijn: ik moest iets doen, en wel nu!

Ik begon aan een diepe zoektocht naar de waarheid, maar er kwam ook een enorme rebellie in me op, want het was niet makkelijk om mijn leven op een radicale manier te veranderen en in overeenstemming te leven met wat Jezus me onderwees in het Evangelie en door zijn manier van liefhebben. Ik ontmoette een priester, een vriend van de Gemeenschap, die mij voorstelde om er een ​​periode van ervaring mee te maken en ik besloot er naartoe te gaan. De eerste periode was niet gemakkelijk want ik moest de balans terugvinden in mezelf, maar van bij het begin heb ik enorm Gods genade gevoeld die me gesteund en begeleid heeft, ook dankzij de hulp van de vele mensen die me graag zagen. Na verloop van tijd kreeg ik opnieuw vertrouwen in verantwoordelijkheden en nam het vertrouwen in mezelf en mijn capaciteiten toe, en zo overwon ik mijn diepste angsten en onzekerheden.

De laatste tijd ontdek ik meer en meer het moederschap en ben ik tot het besef gekomen dat dit een kwaliteit van mijn vrouwzijn is dat ik van jongsaf aan onderdrukt heb. Gratuit beminnen, daar heb ik het heel moeilijk mee, maar telkens ik er in slaag om dingen te doen met liefde, voel ik me gelukkiger en tevredener.

Ik wil de Gemeenschap bedanken omdat ze me verwelkomd en bemind heeft als een dochter, omdat ze door het werk dat ik elke dag doe, door de diensten die me gevraagd worden, "richting geeft" aan mijn gevoeligheid waarvan ik vroeger wegvluchtte om niet te lijden. Vandaag zie ik dat deze gevoeligheid een groot geschenk is: ze helpt me om de behoeften van de anderen te zien en hen tegemoet te komen.

Ik dank de Gemeenschap omdat zij me geholpen heeft om te begrijpen dat ieder van ons het nodig heeft om te beminnen en bemind te worden, en dat, als je niet kan beantwoorden aan deze basisbehoefte die ieder van ons in zich draagt, je langzaam uitdooft en niet meer in staat bent om te leven… zoals het mij destijds is overkomen!

"Vind rust voor uw zielen" (Mt 11, 29): ik wil in het bijzonder Jezus bedanken omdat Hij altijd trouw bleef, op mij gewacht heeft en ik door Hem een plek vond die vol is van Zijn aanwezigheid… en waar ik uiteindelijk rust en verkwikking heb gevonden. Elena