Dennis

 

dennis

Hallo, mijn naam is Dennis, ik ben 21 jaar. Ik kom uit Nederland en het is nu vier jaar dat ik deel uitmaak van de Gemeenschap Cenacolo. Het is echt een groot geschenk voor me dat ik mijn getuigenis mag doen in het Nederlands, dat is de allereerste keer voor me.

Ik ben geboren in Bavel, bij mijn oma thuis, en daar heb ik de eerste 10 jaar van mijn leven doorgebracht. Mijn papa en mama zijn uit elkaar gegaan toen ik nog erg klein was en daar heb ik het altijd moeilijk mee gehad. Het gaf me altijd het gevoel dat ik in een gebroken familie leefde.


Ik was altijd een druk kind, erg aanwezig en ik had veel gedragsproblemen. Om me hierbij te helpen schreven de dokters medicatie voor, maar deze blokkeerden mijn emotionele ontwikkeling. Ik besef dat ik daardoor niet goed ontwikkeld ben op dat vlak. En dit heeft dan op zijn beurt voor problemen gezorgd in mijn verdere leven. Zelf nu nog heb ik periodes waarin ik niet weet hoe ik mijn emoties een plaats kan geven in mezelf.

dennis1Naar school gaan was niet evident voor me; ik kon me moeilijk beheersen en stilzitten was helemaal niet gemakkelijk. Ik voelde me er niet echt thuis en dat zorgde ervoor dat ik altijd buiten wou zijn. Tussen mijn vrienden voelde ik me goed, en vaak waren dit ook jongens met dezelfde problemen. Als we samen aan het spelen waren gebeurde het regelmatig dat het voetballen, het sporten, “veranderde” in wat aanmodderen en rotzooi uithalen. Ik wilde mezelf altijd in de schijnwerpers zetten en haalde dus de gekste dingen uit om in het middelpunt van de belangstelling te staan.

dennis2Als ik nu terugkijk  op die jaren, dan besef ik dat ik het ook heel erg vond om te zien dat mijn papa en mama langzamerhand een nieuwe familie aan het opbouwen waren. Er leefde heel wat jaloezie in mijn hart omdat ik me erg alleen voelde en telkens moest “wisselen” tussen de twee gezinnen. Tot ik op een bepaalde dag verhuisd ben met mijn moeder. Dat is altijd moeilijk gebleven voor me en ik besef nu dat ik me toen helemaal heb afgesloten van haar en van de buitenwereld. Dagenlang zat ik achter mijn computer, ik had geen behoefte om vrienden te maken.

Tegen de tijd dat de middelbare school er aankwam, zat ik al verstrikt in een negatieve spiraal. Ik ging op zoek naar “foute” vrienden en met hen begon ik te blowen en te spijbelen. Op heel korte tijd raakte ik mezelf helemaal kwijt. Naar school gaan, dat wou ik ook niet meer en zo kwam ik in de problemen met het gerecht.

Ik heb altijd gedacht dat ik me niet meer alleen zou voelen als ik veel vrienden zou hebben. Nu besef ik dat ik mijn vriendschap moest “kopen”. Mijn uiterlijk, mijn kleding, mijn status, dit alles was enorm belangrijk voor me. Voor mijn vrienden deed ik werkelijk alles. En daardoor had ik niet in de gaten dat ik zonder al deze dingen géén persoonlijkheid meer had. Ik was mezelf compleet kwijt.

Deze levensstijl begon mijn gezondheid aan te tasten. Gelukkig ben ik hulp gaan zoeken want ik wist niet meer wat ik moest doen. En toen kwam God in mijn leven! Dankzij mijn familie die mij nooit in de steek heeft gelaten, ondanks alles wat ik hen had aangedaan, ben ik bij de Gemeenschap Cenacolo terechtgekomen.

dennis.ragazzidennis3Denk maar niet dat de stap ernaartoe gemakkelijk was, maar wat me enorm heeft geholpen in die beginperiode is de vriendschap die ik mocht zien in mijn engelbewaarder en bij de andere jongens van onze fraterniteit. Ik mocht gewoon mezelf zijn, ook met al mijn negatieve punten, en toch wensten ze me altijd het beste en hoefde ik hen niets “terug te geven” voor hun vriendschap.

Toen ik me begon af te vragen waarom iedereen altijd zo vrolijk was en waar hun doorzettingsvermogen vandaan kwam, ontdekte ik dat dit door het gebed kwam. Dat maakte me nieuwsgierig en deze nieuwsgierigheid heeft ook mij geholpen om het gebed te “leren kennen”. Vandaag kan ik zeggen dat het mij een kracht geeft die ik vroeger nooit gevoeld heb! Ook in de momenten dat ik het moeilijk heb, vind ik er de steun die ik nodig heb.

Ik bedank moeder Elvira. Want door haar mogen en kunnen wij hier nu zijn. Door haar heb ik nu deze getuigenis mogen schrijven. Door haar heb ik nu ook mijn familie terug want ik ben niet de enige die aan het groeien is, die een verandering doormaakt. Ik voel dat ik in de voorbije periode veel belangrijke stappen heb kunnen zetten naar mijn familie toe. En ik kan eindelijk mezelf zijn zonder me te schamen. Dit alles geeft me de vrede die ik altijd gezocht heb.

Dennis