Rosario

Rosario


Ik ben Rosario en sinds enkele jaren behoor ik tot deze bijzondere familie. Vol vreugde en dankbaarheid heb ik het geschenk aangenomen om te getuigen over wat de Gemeenschap mij gegeven heeft en me nog elke dag geeft! Mijn jeugd werd gekenmerkt door eenvoud en routine, typisch voor een familie die vanuit geloof en hoop wilde leven. Maar het gebrek aan dialoog, aan wederzijdse hulp, en bovenal het gebrek aan iemand van wie ik kon leren “leven” en in wie ik mijn vertrouwen kon stellen, zorgde ervoor dat er in mij vervreemding, leegte en ook veel bitterheid ontstond, zaken die me dagelijks kwelden.
 
Alles wat om mij heen tot stand kwam, leek voorbestemd te zijn om te mislukken. Zelfs de relatie met een meisje waar ik al  mijn hoop op had gesteld, draaide op niets uit nadat we reeds menig jaar samen waren. Helaas waren er teveel dromen en plannen ontstaan vanuit onze fantasie. Wij wilden op die manier ontsnappen aan de realiteit. Pas later besefte ik dat de kern van onze relatie niet gestoeld was op zekerheden maar op onze tekorten.

Deze leegtes, deze mislukkingen, die onmacht, dit alles kon ik slechts opvullen en tot rust brengen door alcohol en kwaadheid welke zich gedurende jaren heeft opstapeld en onzichtbaar bleef voor de buitenwereld. Zo begon mijn zoektocht naar een “ een gelukkig eiland”. Maar beetje bij beetje veranderden deze "reisjes" in nachtmerries: ik nam werk aan in nachtclubs, maar het gebrek aan gezonde ontspanning en moraal werd al vrij snel de obsessie van mijn dagen.

Deze manier van leven die me door het kwaad werd opgelegd kreeg in de loop der jaren de bovenhand, en ik had de rol van een ongelukkige man aangenomen. En deze rol werd mijn eigen beul en gevangenis. Ik had het verlangen naar de waarheid en de vreugde totaal vernietigd in mezelf. De eenzaamheid werd mijn absolute metgezel in mijn eindeloze dagen die uit leegte, leugens en haat bestonden.

De vreugdemomenten uit het verleden en het verlangen naar een hoopvolle toekomst hadden al hun kleur verloren en niets leek nog de moeite waard. Ik maakte alsmaar meer compromissen met het kwaad. Alle smerigheid begon langzaam maar zeker de weinige vriendschappen die er nog overgebleven waren, stuk te maken. Ik was de weg ingeslaan die me naar totale wanhoop leidde.

Toen deze gelatenheid uiteindelijk alles overwonnen had en zich uitte op manieren die men zich niet kan voorstellen, ontmoette ik deze grote familie van het Cenacolo. Ik stond op een kruispunt van het leven waar de weg van waardigheid, sereniteit en het omhoog klauteren vanuit de diepte quasi onmogelijk leek voor me.

Ik maakte het begin van mijn weg door in de fraterniteit van Mariotto, in de buurt van Bari. Ik was overweldigd door onverschilligheid. Ik berustte in alles, uit angst voor een nieuwe mislukking. Er was in mijn verleden zoveel woede en zoveel geweld geweest, en hierdoor was heel moeilijk om me een toekomst ver van het kwaad voor te stellen. Ik werd omhuld door het geduld en de genegenheid van mijn "broers; en dit gaf leven aan een licht en een hoop waarvan ik dacht dat ik ze voor altijd verloren had.

Daarna woonde ik in verschillende fraterniteiten en nam ik deel aan heel wat bijeenkomsten. Daar mocht ik vol vreugde de nieuwe horizon van mijn leven waarnemen; ik deed nieuwe ervaringen op en er waren kleine overwinningen die me de weg wezen naar een nieuw bereikbaar streefdoel.

Een belangrijk moment tijdens mijn weg was de periode dat ik in het huis van Lourdes woonde. Dat was voor mij een plek van grote genade. Het werd een belangrijk keerpunt in mijn leven. Ik ontdekte de waarde van de waarheid en de barmhartigheid: twee waarden die ik nog niet als integrale onderdelen had toegelaten in mijn leven.

Het verlies van mijn vader heeft mijn ogen verder geopend op de werkelijkheid. Te laat realiseerde ik me dat ik door zijn overlijden ook een vriend had verloren die zich doorheen stilte en pijn altijd aan mij gegeven had. Nu probeer ik eenvoudigweg mezelf te geven aan de anderen zoals ook mijn broeders in Lourdes spontaan deden voor mij in die momenten van strijd en moeilijkheden, en dit geeft echt zin en betekenis aan mijn dagen.
 
Op dit moment woon ik in de fraterniteit van Envie. Daar zijn ook twee families aanwezig die me door hun geduld en voorbeeld opnieuw de waarden van respect, zuivere liefde en vriendschap lieten ontdekken: gevoelens en emoties die ik uit angst had weggeduwd uit mijn leven. Het grootste geschenk dat ik daar heb gekregen is de aanwezigheid van hun kinderen: toen zij niet meer bedeesd en verlegen waren, lieten zij me kennis maken met een familiale sereniteit en vreugde die ik nooit gehad heb.

Nu ben ik sereen en vol hoop. Ik was een man die het grootste deel van zijn leven in eenzaamheid had doorgebracht. De ontmoeting met de Gemeenschap was voor mij de ontdekking van de passie voor het leven: een zonnige werkelijkheid, vol licht en vol liefde voor het leven. Het is een familie die erin geslaagd is om me de genegenheid terug te geven van hen die zich van mij afgekeerd hadden, die zich vijandig opgesteld hadden ten opzichte van elke vorm van ontmoeting. Maar bovenal heeft ze me, met heel veel vertrouwen en liefde, de sleutels van mijn leven en mijn hart overhandigd. Rosario