Nikolina


Mijn naam is Nikolina en ik kom uit Bosnië. Ik ben geboren in een christelijk gezin waar het geloof enkel vanuit traditie werd beleefd. Mijn moeder en vader zetten zich in om de grote levenswaarden door te geven aan mijn zus en mezelf. Helaas, de oorlog, de armoede en de strijd voor het leven lieten diepe sporen na. Het was hun wens om ons gelukkig te maken en ze dachten dat ze er goed aan deden om hun tekortkomingen aan te vullen, goed te maken, met materiële zaken. Qua karakter was ik erg gevoelig en gesloten, en ik schaamde me voor alles. Op school was ik een van die kindjes die als "speelbal" gebruikt werd door iedereen. Reeds als klein meisje had ik een sterk minderwaardigheidsgevoel; helaas, in mijn tienertijd werd dit probleem alleen maar groter. Dit had tot gevolg dat ik, om geaccepteerd te worden op de middelbare school, omging met de "verkeerde" vrienden en me op de verkeerde plaatsen bevond. Het was daar en bij hen dat ik in contact kwam met de eerste drugs. Vanaf dat moment dacht ik dat ik de ware vrijheid had gevonden en dat ik al mijn problemen had opgelost. Ik voelde me vrij, open en aanvaard door de groep. Maar dit was slechts een illusie: ik ben een slaaf van het kwaad geworden, ik begon duizend "maskers" op te zetten, werd "vals" en leefde een dubbelleven. Alles werd een nachtmerrie: elke dag werd ik wakker met de gedachte dat ik wilde sterven. Hierdoor was ik ervan overtuigd dat God mij had verlaten en dat het mijn lot was om voortdurend verdrietig te zijn.

Toen ik de bodem had bereikt, stonden mijn ouders en mijn zus klaar om me te helpen. Dankzij hun doorzettingsvermogen en hun liefde ben ik mijn weg gestart in de Gemeenschap. Het eerste dat me opviel en diep raakte waren de heldere ogen van de meisjes en hun glimlach. Ik dacht: "Zo wil ik ook zijn op een dag!". In het begin was het erg moeilijk om mijn gewoonten te veranderen, te leren gehoorzamen, vertrouwen te hebben in de Gemeenschap en in mijn "zusjes". Ik realiseerde me dat ik een slecht opgevoed meisje was, dat ik geen manieren had. Ik wist niet hoe ik "dankjewel" kon zeggen, kon niet schoonmaken, wist niet hoe ik mijn bed moest opmaken, wist niet hoe ik "echt" kon zijn… ik had heel wat te leren! Ik kan slechts mijn "beschermengel", het meisje dat me altijd bijstond in het begin, bedanken voor al het geduld dat ze met me had. Ik heb de concrete liefde mogen ervaren van mijn zusjes die, in stilte en met eenvoudige gebaren, me lieten zien wat het betekent om lief te hebben in het dagelijkse leven, zonder veel woorden.. en dit was het punt waarop er veel veranderde in mijn hart. Ik voelde dat ik op de juiste plaats was. De Gemeenschap werd voor mij als een moeder en een vader die me opvoedden en die in mij geloofden. Het was een heel groot geschenk dat ik ontving toen ik bij de kinderen stond: dit stelde me regelmatig op de proef, liet me groeien in geduld en eenvoud; hielp me om lief te hebben zonder grenzen. Ik begreep dat de kinderen in onze ziel konden kijken, onze gemoedstoestand aanvoelden… en dat het heel belangrijk was om zelf goed in evenwicht te zijn, innerlijk in vrede, als we het goed wilden stellen met hen.

Ik bedank Moeder Elvira omdat zij een veeleisende moeder is die me alles vroeg, zonder me te laten tegenhouden door mijn grenzen, mijn beperkingen. Ik dank de priesters en de zusters die me nabij waren op mijn weg, want zij hebben me geleerd om te knielen en om een echte vriendschap op te bouwen met Jezus. Vanaf dat moment voelde ik me een geliefde dochter van God, en nu ben ik "verliefd", verliefd op het leven!!! Ik ben gelukkig en ik vol vreugde kan ik zeggen; "Dankjewel, Heer Jezus, want doorheen het kruis (het lijden) van de drugs heb ik in de Gemeenschap mensen ontmoet die mij hebben liefgehad en opgevoed! Nikolina

(nota: Nikolina is begin april (2016) naar de missiepost "Villa el Salvador" vertrokken, om er samen met de andere missionarissen, jongeren en zusters van de gemeenschap, voor de kindjes van de missiepost te zorgen, alsook voor de families en de mensen die er in grote armoede leven op straat en die bij hen aankloppen voor hulp)