Simone

simone

 

"Door het gebed ben ik, beetje bij beetje, genezen van mijn schuldgevoelens, ik voelde me vergeven en ik hervond het vertrouwen in mezelf."

In eerste instantie zag ik de Gemeenschap als een mislukking van mijn leven; vandaag begrijp ik dat zij het grootste geschenk is geweest dat ik van God ontvangen heb.

Mijn naam is Simone en ik ben erg blij dat ik deze getuigenis kan schrijven. Op het moment dat het me gevraagd werd, toen voelde ik diep in me een enorme vreugde. Deze vraag kwam als een grote verrassing, slechts enkele dagen voor mijn verjaardag. Ik voelde me omarmd en bemind door de Gemeenschap en door God die me in herinnering bracht dat Hij altijd aanwezig is, altijd dichtbij me is. De vraag of ik een getuigenis wou schrijven, dat voelde aan alsof ik een "geluksgeschenk" kreeg van Hem. Ik hield even halt en dacht: hoe mooi, ook ik heb vandaag iets belangrijk te vertellen over mijn leven! En dan te bedenken dat ik een paar jaar geleden met niemand wou praten over mijn leven, want daar voelde ik me ongemakkelijk bij. Het was namelijk enorm zwaar geworden, zelfs voor mij. Het was ook moeilijk om de mensen in de ogen te kijken zonder dat zij mijn wanhoop zouden opmerken. En toch had ik, menselijk gezien, niets om over te klagen.

Ik had een goede vader en moeder. Door hun voorbeeld leerden ze mij de juiste waarden van het leven kennen. We waren een eenvoudige familie; ik ben groot geworden dankzij eerlijk werk, het brengen van offers en door het gebed van mijn ouders. Ik was de jongste van vier kinderen, gezond en vol energie, en ik was altijd op zoek om iets te doen. Nu ik vandaag terugdenk aan mijn verleden, heb ik spijt over één ding: ik heb de talenten die de Heer mij heeft gegeven nooit goed gebruikt. Ik heb ze verspild en bezoedeld door de wegen van het kwaad. Ik ben vroeg beginnen werken. Ik hield van mijn baan, ze viel me niet zwaar en ik voelde me vrij en onafhankelijk!

Ik ben opgegroeid in een grote vriendengroep: samen met hen begonnen mijn eerste misstappen, de drugs, alsook het rondhangen op pleinen in de late uren en de vele uitstapjes. Het gaf me het gevoel dat ik "alles" haalde uit het leven! Ik maakte enkele moeilijke momenten mee, waaronder het overlijden van mijn moeder. Zij hield heel veel van me en heeft echt geprobeerd om me weer op het rechte pad te helpen. Maar ik had alle gezonde principes overboord gegooid en in God geloofde ik al lang niet meer. Daardoor was ik niet in staat om de hulp te aanvaarden die ze mij had aangeboden. Tussen mijn twintigste en dertigste vloog mijn leven voorbij en mijn verslavingen en overtredingen werden er niet beter op. Ik was alleen en ik slaagde er in het geheel niet in om iets concreets op te bouwen met de mensen om me heen. Integendeel, deze jaren van verwarring hebben me ook mijn vader en broer "afgenomen". En zo leefde ik met de gigantische wroeging dat ik er niet voor hen ben geweest in tijden van nood. Ik voelde me verslagen en ik had de kracht niet meer om op mijn schreden terug te keren. Op dat moment heb ik het uitgeschreeuwd in mijn hart! Ik had hulp nodig! Ik heb geen idee tot wie ik me toen gericht heb, maar enige tijd later ontmoette ik de Gemeenschap.

Ik ben mijn weg in de Gemeenschap begonnen in het volle bewustzijn dat ik zelf niet meer in staat was om richting te geven aan mijn leven en zodoende was het niet zo moeilijk voor me om mijn leven in handen van de Gemeenschap te leggen. Ik heb al mijn hoop gelegd bij diegenen die me verwelkomd hebben. Als ik terugdenk aan wat ik doormaakte toen ik aankwam in de Gemeenschap en hoe ik nu leef, dan weet ik slechts dit: God is de enige die al die verwarring in me heeft kunnen "oplossen"; Hij heeft alles in orde gebracht! De vriendschap van de broers en de woorden van de priesters lieten me opnieuw dichter bij God komen. Door het gebed ben ik, beetje bij beetje, genezen van mijn schuldgevoelens. Ik voelde me vergeven en ik vond het vertrouwen in mezelf terug. In de fraterniteit "Madonna della Neve"- "Onze Lieve Vrouw van de Sneeuw", de fraterniteit waar ik mijn weg in de Gemeenschap ben gestart en die omgeven is door bossen en stilte, daar bouwde ik sterke vriendschappen op! We waren ginds met een kleine groep, we vormden een gezin, en ik herinner me vol genegenheid de broers die bij me waren. Ik dank hen uit heel mijn hart voor de moed die zij gehad hebben om me altijd de waarheid te zeggen.

Daarna bracht ik een periode van mijn weg in de Gemeenschap door in Medjugorje: dat huis heeft me geholpen om te genezen van de angsten en onzekerheden waarvan ik nooit de moed had om ze onder ogen te zien. Het werk in de keuken, getuigenis geven van mijn leven aan de bedevaarders, deelnemen aan de Bijbelse Recitals… het waren allemaal nieuwe dingen voor me; en gezien ik zo'n onzeker iemand was, waren dit exact de zaken die ik nodig had om mijn wonden te laten genezen! Ik herinner me ook dat we een aantal dagen doorgebracht hebben op de heuvel van de verschijningen en op de Kruisberg: we waren daar om ouderen en zieken te begeleiden. Zij lieten me opnieuw de mensheid ontdekken waarvan ik dacht dat ze niet meer bestond. Ik voel dat deze plek een zegen is geweest voor mijn leven!

Ik heb ook heel mooie herinneringen aan de periode die ik doorbracht in het "Moederhuis" in Saluzzo: dankzij het voorbeeld van de echtparen van de Gemeenschap leerde ik opnieuw de waarde van het gezin waarderen. Ik koester in mijn hart ook een heel bijzondere ontmoeting met Moeder Elvira. Nu, na jaren van "onderweg zijn" in de Gemeenschap, mag ik samen met andere broers nieuwe jongeren verwelkomen die hun weg in de Gemeenschap beginnen. Door middel van gesprekken en ware vriendschappen, maar ook door de moeilijkheden waarmee we geconfronteerd worden, de dagelijkse strijd en een stevige omarming die we elkaar geven, mogen wij de talenten van God vruchtbaar laten worden. Ik ben telkens zo blij als een jongen begrijpt dat deze plek de JUISTE PLEK is om de schoonheid van het leven terug te vinden en om zijn toekomst weer op te bouwen.
Vandaag geloof ik de woorden van Moeder Elvira: "mijn teruggevonden leven moet ik doorgeven aan anderen!" Ik ben zo dankbaar voor al de geduldige hulp die ik gekregen heb in deze jaren: Ik voel me een nieuwe man, ik voel me herboren! Verrezen! Simone