De Paus zijn Stem


27.03.2019

 "...Laten we de Vader vragen de sluiers van onze ogen weg te nemen, zodat wij in deze dagen, kijkend naar de Gekruisigde, zouden verstaan dat God liefde is.

Paus Franciscus

PAUS FRANCISCUS
AUDIËNTIE

Sint Pietersplein
Woensdag 17 april 2019

Catechese - Pasen: Jezus leert ons om in de beproeving de Vader te omhelzen

Geliefde broers en zussen goedendag!

De voorbije weken hebben we nagedacht over het Onzevader. Vandaag, aan de vooravond van het Paastriduüm, staan we stil bij enkele woorden waarmee Jezus, tijdens zijn lijden, tot de Vader heeft gebeden.
Verheerlijking

De eerste bede komt na het Laatste Avondmaal, wanneer de Heer zijn ogen ten hemel sloeg en zei: Vader, het uur is gekomen. Verheerlijk Uw Zoon – en dan – verheerlijk Mij met de heerlijkheid die Ik bij U had voordat de wereld was (Joh 17,1.5). Jezus vraagt de verheerlijking, een schijnbaar tegenstrijdige vraag met het lijden voor de boeg. Over welke verheerlijking gaat het? In de Bijbel is verheerlijking een verwijzing naar het zich openbaren van God, zij is het onderscheidende teken van Gods reddende aanwezigheid bij de mensen. Welnu, Jezus is op definitieve wijze aanwezigheid van en redding door God. Hij doet dit met Pasen: op het kruis verheven wordt Jezus verheerlijkt (Joh 12,23-33). Daar openbaart God zich finaal. De laatste sluier valt weg en we worden verbaasd als nooit tevoren. We ontdekken dat de glorie van God volledig liefde is: zuivere liefde, dwaas en ondenkbaar, voorbij elke grens en maat.

De nederigheid van een liefde die om onze liefde vraagt
Broers en zussen, laten we het gebed van Jezus tot het onze maken. Laten we de Vader vragen de sluiers van onze ogen weg te nemen, zodat wij in deze dagen, kijkend naar de Gekruisigde, zouden verstaan dat God liefde is. Zo vaak gebeurt het dat we ons God voorstellen als een baas en niet als een Vader. Vaak stellen we ons God voor als strenge rechter meer dan als barmhartige Verlosser! Maar met Pasen verkleint God de afstand tot nul door zich te tonen in de nederigheid van een liefde die om onze liefde vraagt. Dus, wij verheerlijken God wanneer we, al wat we doen, met liefde beleven. Wanneer we alles van harte doen, voor Hem (cf. Kol 3,17).

De ware heerlijkheid is de heerlijkheid van de liefde, want zij is de enige die de wereld leven geeft.
Deze heerlijkheid is het tegendeel van de wereldse glorie, die zichtbaar wordt wanneer men bewonderd wordt, geprezen en toegejuicht, wanneer men in het centrum staat … wanneer ik in het centrum van de belangstelling sta. De heerlijkheid van God daarentegen is schijnbaar tegenstrijdig. Geen applaus, geen publiek. In het centrum staat niet het ik, maar de ander.
Met Pasen zien we hoe de Vader de Zoon verheerlijkt en hoe de Zoon de Vader verheerlijkt. Niemand verheerlijkt zichzelf.
Vandaag stellen we ons de vraag: Voor welke verheerlijking leef ik? De mijne of die van God? Verlang ik alleen van de anderen te krijgen of wil ik ook aan de anderen geven?

Bidden is relatie en zich toevertrouwen
Na het Laatste Avondmaal, komt Jezus in Getsemane. Ook daar bidt Hij tot de Vader. Terwijl de leerlingen niet wakker kunnen blijven en Judas met de soldaten nadert, begint Jezus angst en vrees te ervaren om wat Hem te wachten stond: verraad, verachting, lijden en mislukking. Hij is bedroefd en vanuit die afgrond richt Hij zich tot de Vader met het meest tedere en innige woord: Abba, dat wil zeggen: papa (Mc 14,33-36).
Op die wijze leert Hij ons in de beproeving de Vader te omhelzen, want in het gebed tot de Vader schuilt de kracht om verder te gaan in het lijden.

Bij afmatting is bidden verlichting, bemoediging en troost. Verlaten door allen is Jezus toch niet alleen, Hij is bij de Vader. Wij daarentegen kiezen ervoor in onze Getsemane om alleen te blijven in plaats van te zeggen Vader en ons aan Hem toe te vertrouwen, zoals Jezus. Ons toe te vertrouwen aan zijn wil die ons ware goed is. Maar als we in de beproeving in onszelf opgesloten blijven, graven we een inwendige tunnel, een pijnlijke innerlijke weg die slechts één richting heeft: altijd maar dieper in onszelf.

Het grootste probleem is niet het lijden, maar de wijze waarop men ermee omgaat. Eenzaamheid biedt geen uitweg. Bidden wel, want dat is relatie en toevertrouwen.
Jezus heeft alles en geheel zichzelf aan de Vader toevertrouwd. Door Hem alles toe te vertrouwen wat Hij voelt en in de strijd volledig op Hem te vertrouwen. Wanneer we in onze Getsemane komen – ieder van ons heeft zijn Getsemane, heeft het reeds gehad of zal het nog beleven -  laten we ons dan herinneren en als volgt bidden: Vader.

Vergeving
De derde bede van Jezus tot de Vader is voor ons. Vader vergeeft hen, want ze weten niet wat ze doen (Lc 23,34). Jezus bidt voor wie slecht met Hem heeft gehandeld. Hij bidt voor zijn moordenaars, op het ogenblik van de kruisiging, in de grootste pijn, wanneer de nagels in zijn polsen en voeten worden gedreven.

Op dat hoogtepunt van de pijn, komt de liefde tot haar toppunt: de vergeving, dat wil zeggen de gaven die de kracht heeft de kring van het kwaad te breken.
Geliefde broers en zussen wanneer we in deze dagen het Onzevader bidden, kunnen we een van deze genades vragen: ons leven te leven voor de verheerlijking van God, dat wil zeggen: met liefde leven. Ons weten toe te vertrouwen aan de Vader en in de beproeving tot de Vader te zeggen: papa.
In de ontmoeting met de Vader de kracht vinden voor de vergiffenis en het schenken van vergeving. Beiden gaan samen. De Vader vergeeft ons en geeft ons de moed vergiffenis te schenken.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc
Lees alles van paus Franciscus op Kerknet.
Gepubliceerd op donderdag 18 april 2019 - 10:56

 

Indien u alsnog de voorgaande catecheses wilt lezen

1. DE GEBODEN, klik hier
2. HET DOOPSEL, klik hier
3. DE HEILIGE MIS, klik hier
4. DE CHRISTELIJKE HOOP, klik hier
5. HET JUBELJAAR VAN DE BARMHARTIGHEID, klik hier